Zbiór jest znakomitą ilustracją międzywojennej Warszawy. Różnorodność tematów dowodzi, że zespół ten jest nieocenionym materiałem dokumentalnym ukazującym przekrojowo wszystko to, co autor uznał za warte uwiecznienia na zdjęciach. A więc obok pałaców znajdują się kamienice, osiedla willowe, drewniane domy, obok gmachów użyteczności publicznej mających swoje siedziby w centrum Warszawy jest budynek "Kasy Chorych" na Annopolu, są rogatki miejskie, jest młyn motorowy i elewatory zbożowe na Woli, są plantacje miejskie na Rakowcu. Obok ozdobnych fasad są ponure podwórka, obok fotografii ludzi nauki, kultury, polityki są zdjęcia handlarzy ulicznych, żebraków. Szczególne miejsce w zbiorze zajmują zdjęcia Starówki z jej ulicami, kościołami, kamienicami, portalami, balkonami, zaułkami, elementami architektonicznymi, które posłużyły przy jej odbudowie. W części poza warszawskiej obok fotografii miast i wsi różnych regionów Polski znajdują się zdjęcia pejzaży górskich, nizinnych, morskich, nadrzecznych, ale również stroje ludowe, czy wręcz reportażowy charakter zdjęć z podróży prezydenta Stanisława Wojciechowskiego po Polsce.

Zdzisław Marcinkowski urodził się w 1881 w Warszawie na Starym Mieście. Specjalizował się w zdjęciach Warszawy, a szczególnie dokładnie fotografował Starówkę z jej ulicami, obiektami, kościołami, zaułkami i podwórkami, a także portrety ludzi związanych z Warszawą i Starówką. Brał udział w międzynarodowych wystawach m. in. "Salon Międzynarodowy" w Brukseli w 1924 r., "I Międzynarodowy Salon" w Syrakuzach w 1926 r., "Międzynarodowa Wystawa Komunikacji i Turystyki" w Poznaniu w 1930 r. Podczas okupacji prowadził konspiracyjne laboratorium fotograficzne w swoim mieszkaniu przy ulicy Bednarskiej 23, gdzie powstawały zdjęcia podziemnej Warszawy. W sierpniu 1944 r. został zabrany ze swojego mieszkania przez Niemców i wywieziony do Oświęcimia, skąd kolejnym transportem pojechał w niewiadomym kierunku.