konta żyrowe- obrót bezgotówkowy osób prywatnych i firm, wpłaty i wypłaty 1924-1926, sygn.1

W drugiej połowie XIX w. Niemcy posiadały na swoim obszarze siedem różnych terytorialnych systemów monetarnych. Przed zjednoczeniem Niemiec w 1871 r. istniało 31 banków centralnych. Największą rolę wsród banków emisyjnych pełnił Bank Pruski (Preussische Bank) powołany w 1846r. Potrzeba zmiany dotychczasowego ustroju bankowego spowodowała, że na mocy ustawy bankowej z 14.03.1875 r. na fundamentach Banku Pruskiego z dniem 01.01.1876 r. powstał Bank Rzeszy. Jego zadaniem było uregulowanie obiegu pieniędzy w całej Rzeszy oraz został zobowiązany do przejęcia odpowiedzialności za płatność rachunków państwa. Reichsbank stał się dominującą, choć nie jedyną instytucją emitującą pieniądze. Bank Rzeszy był instytucją publiczną , podlegającą nadzorowi i kierownictwu państwowemu, na czele której stała rada banku, składająca się z pięciu osób: kanclerza Rzeszy, drugiego członka wyznaczonego przez cesarza oraz trzech kolejny wybranych przez Bundesrat. W 1924 r. Bank Rzeszy przestał być zależny od rządu. Główna centrala Banku Rzeszy mieściła się w Berlinie, w większych i mniejszych miastach znajdowały się oddziały i filie (Reichsbankhauptstelle, Reichsbanknebenstelle). Początkowo było ich 200, ale z czasem liczba ta wzrosła i przekroczyła 400. Jeden z oddziałów powołano w Iławie, przy czym nazwa banku brzmiała Reichsbank Deutsch Eylau. W 1936 r. Bank Rzeszy uzyskał monopol emisji pieniądza. Na mocy ustawy z 15.06.1939 r. Bank miał podlegać kanclerzowi, a nazwa została zmieniona na Deutsche Reichsbank.