1. Verwaltung 1.1. Verfassung z lat 1614-1729, sygn. 1-4, 594-595, 598 (zarządzenia królewskie i cesarskie, instrukcje, protokoły z posiedzeń stanów śląskich); 1.2. Privilegien z lat 1686-1740 [1785], sygn. 5-6, 597, 656 (odpisy przywilejów); 1.3. Ratswesen z lat 1555-1740, sygn. 7-24, 604-628, 636 (rada miejska w Głogowie i Kożuchowie); 1.4. Bürgermeisterwahl z lat 1614-1720, sygn. 25-33, 599-601 (wybory burmistrza w Głogowie i Kożuchowie); 1.5. Stadtbeamte z lat 1650-1740, sygn. 34-46 (urzędnicy w Głogowie); 1.6. Stadtwesen z lat 1596-1740, sygn. 47-51, 593, 635, 686, 690 (tumulty w Głogowie, sytuacja gospodarcza w Kożuchowie i Głogowie, spory miasta Głogów z cechami i Kożuchowa z sądem królewskim, przywileje dotyczące otwarcia apteki w Głogowie); 1.7. Feuerbrünste und Maßregeln dagegen z lat 1602-1683, sygn. 52-57 (zapobieganie pożarom); 1.8. Streitigkeiten z lat 1582-1740, sygn. 58-76, 548, 553-563, 602-603, 641-643, 647, 655, 670 (sprawy sporne między obywatelami miasta Głogów i Kożuchów); 1.9. Archivsachen z lat 1638-1740 [1930], sygn. 77-78, 564 (repertorium akt wytworzonych przez urząd księstwa głogowskiego, sprawy archiwum i kancelarii); 2. Bürgerschaftssachen z lat 1552-1740, sygn. 79-99, 565-581, 657-661, 668-669, 671-673, 675-685, 687-688 (sprawy spadkowe, potwierdzenia transakcji kupna-sprzedaży, potwierdzenia praw lennych do majątku Przemków, dzierżawy, inwentarze majątku Przemków); 3. Judensachen 3.1. Allgemeine Verwaltung z lat 1582-1737, sygn. 100-110, 596 (reskrypty cesarskie); 3.2. Wahlen z lat 1688-1739, sygn. 111 (wybory do władz żydowskich); 3.3. Incolatssachen z lat 1673-1727, sygn. 112-151 (ustalanie praw poszczególnych rodzin żydowskich do zamieszkania w Głogowie i wykazy osób do tego uprawnionych); 3.4. Steuersachen z lat 1701-1739, sygn. 152-158 (sprawy podatkowe); 3.5. Kirchensachen z lat 1676-1740, sygn. 159-162 (budowa nowej synagogi w Głogowie, wykorzystywanie prywatnych mieszkań do modlitw w Głogowie, sprawy wiary); 3.6. Kirchhof z lat 1721-1724, sygn. 163-164 (cmentarz żydowski); 3.7. Verträge und Streitigkeiten z lat 1637-1740 [1744], sygn. 165-268, 592, 674 (potwierdzenia zawartych umów, spory majątkowe0 3.8. Militärsachen z lat 1735-1736, sygn. 269 (werbunek) 4. Vermögen 4.1. Brauwesen z lat 1574-1740, sygn. 270-288, 637-638, 653 (spory piwne, sprowadzanie "obcego" piwa w Głogowie i Kożuchowie); 4.2. Weinschank z lat 1552-1740, sygn. 289-295, 351, 648-651 (sprzedaż miejscowego wina); 4.3. Salz z lat 1561-1739, sygn. 296-298 (sprzedaż soli); 4.4. Mühlen z lat 1617-1737, sygn. 299-300, 639-640 (młyny w Głogowie i Kożuchowie); 4.5. Stadtgüter z lat 1708-1740, sygn. 301-307 (majątki miasta Głogów); 4.6. Stadtforst und Heide z lat 1705-1739, sygn. 308-317 (głogowskie lasy i błonia); 4.7. Postsachen z lat 1734-1738, sygn. 549 (funkcjonowanie poczty konnej w Nowym Miasteczku); 5. Justitz z lat 1624-1740, sygn. 318-331, 662-667 (aresztowania, akta procesowe, budowa i organizacja więzienia w Głogowie); 6. Finanzen 6.1. Rentamt z lat 1627-1740 [1771], sygn. 332-350, 629, 689 (rozliczenia dochodów i wydatków j kasy rentowej w Głogowie i Kożuchowie i ich kontrola); 6.2. Steuersachen z lat 1619-1739, sygn. 352-360 (sprawy podatkowe); 6.3. Zollsachen z lat 1566-1740, sygn. 361-377 (cło); 6.4. Schuldensachen z lat 1565-1737, sygn. 378-384, 550, 582-590, 630-634 (zadłużenie miasta Głogów i Kożuchów oraz majątku Przemków); 7. Militaria 7.1. Allgemeine Verwaltung z lat 1634-1733, sygn. 385-392 (sprawozdania, wytyczne, ekscesy żołnierzy, personel); 7.2. Kriegsschäden z roku 1638, sygn. 393 (wykaz kosztów poniesionych przez Głogów w latach 1621-1637); 7.3. Fortyfikation z lat 1630-1693, sygn. 394-396 (budowa fortyfikacji miejskich w Głogowie); 7.4. Einquartierung z lat 1655-1673, sygn. 397-399 (zakwaterowanie wojska); 7.5. Militärische Gebäude z lat 1592-1729, sygn. 400-406 (budynki wojskowe); 7.6. Bürgerschützen z lat 1607-1703, sygn. 407 (bractwo strzeleckie w Głogowie); 8. Statistik und Kultur 8.1. Statistik z roku 1740, sygn. 408 (rejestracja osób płci męskiej w Głogowie); 8.2. Oderfluß z lat 1652-1740, sygn. 409-412 (wykaz statków żeglarzy oraz towarów przewożonych wodą z Wrocławia do Głogowa, budowa mostu na Odrze); 8.3. Zünfte. Allgemeine Verwaltung z lat 1659-1740, sygn. 413-414, 547 (uregulowania spraw cechowych, wykaz cechów głogowskich, z określeniem roku nadania im i konfirmowania artykułów statutowych, bądź też odnowienia spalonych podczas grabieży szwedzkiej z 1642 roku, prośba o konfirmację artykułów statutowych następujących cechów miasta Zielona Góra: rzeźników, piekarzy, szewców, kowali, bednarzy, młynarzy oraz cechu piekarzy i młynarzy z Polkowic); 8.4. Zünfte. Bäcker z lat 1693-1738, sygn. 415-417 (sprawy głogowskiego cechu piekarzy); 8.5. Zünfte. Bader z lat 1699-1739, sygn. 418-422 (sprawy głogowskiego cechu cyrulików); 8.6. Zünfte. Brauer z lat 1700-1716, sygn. 423 (sprawy głogowskiego cechu piwowarów) 8.7. Zünfte. Fischer z lat 1536-1740, sygn. 424-435 (sprawy głogowskiego cechu rybaków); 8.8. Zünfte. Fleischer z lat 1589-1740, sygn. 436-447, 644-646 (sprawy głogowskiego i kożuchowskiego cechu rzeźników); 8.9. Zünfte. Goldschmiede, Maler und Bildhauer z lat 1699-1726, sygn. 448-451 (sprawy głogowskiego cechu złotników, malarzy i rzeźbiarzy); 8.10. Zünfte. Handschuhmacher z roku 1727, sygn. 452 (sprawy głogowskiego cechu rękawiczników, wykaz właścicieli bud jarmarcznych); 8.11. Zünfte. Hutmacher z lat 1610-1630, sygn. 453-454 (sprawy głogowskiego cechu kapeluszników, wzór statutu nadesłany przez burmistrza i rajców miasta Kożuchów); 8.12. Zünfte. Kaufleute z roku 1690, sygn. 455 (sprawy głogowskiego cechu kupców); 8.13. Zünfte. Krämer z lat 1604-1740, sygn. 456-465 (sprawy głogowskiego cechu kramarzy); 8.14. Zünfte. Kürschner z lat 1697-1733, sygn. 466-467, 654 (sprawy głogowskiego i kożuchowskiego cechu kuśnierzy); 8.15. Zünfte. Mälzer z lat 1716-1735, sygn. 468-470 (sprawy głogowskiego cechu słodowników); 8.16. Zünfte. Pasamentierer z lat 1686-1736, sygn. 471-472 (sprawy głogowskiego cechu pasamoników, spory z Żydami); 8.17. Zünfte. Riemer z lat 1720-1740, sygn. 473, 652 (sprawy głogowskiego i kożuchowskiego cechu rymarzy); 8.18. Zünfte. Rotgeber z lat 1668-1683, sygn. 474 (sprawy głogowskiego cechu garbarzy, spory z Żydami); 8.19. Zünfte. Satler z lat 1591-1729, sygn. 475 (sprawy głogowskiego cechu siodlarzy) 8.20. Zünfte. Schlosser, Sporer und Büchsenmacher, sygn. 476 (sprawy głogowskiego cechu ślusarzy i rusznikarzy); 8.21. Zünfte. Schneider z lat 1651-1716, sygn. 477-478 (sprawy głogowskiego cechu krawców); 8.22. Zünfte. Schuhmacher z lat 1638-1735, sygn. 479-481 (sprawy głogowskiego cechu szewców); 8.23. Zünfte. Töpfer z roku 1582, sygn. 482 (statut cechu garncarzy, odpis z 1540 roku przesłanego przez rajców wrocławskich jako wzór dla burmistrza i rady miejskiej Kożuchowa); 8.24. Zünfte. Tuchmacher z lat 1565-1738, sygn. 483-484 (sprawy głogowskiego cechu sukiennikow) 8.25. Zünfte. Tuchscherer, sygn. 485 (odpis przywilejów cechu postrzygaczy sukna w Głogowie, bez daty); 8.26. Zünfte. Wachszieher z lat 1706-1740, sygn. 486-488 (sprawy głogowskiego cechu woskarzy); 8.27. Zünfte. Zuckerbäcker z lat 1716-1719, sygn. 489 (sprawy głogowskiego cechu cukierników) 9. Sittliche und Wissenschaftliche Bildung 9.1. Schulsachen z lat 1561-1589, sygn. 490 (sprawy szkolne); 92.2. Baukunst z roku 1738, sygn. 491-492 (sprawa zapłaty za projekt mostu miejskiego i inne prace wykonane przez matematyka Daniela Petzold, szkice budowlane]; 10. Ecclesiastica 10.1. Interconfessionalia z lat 1564-1736, sygn. 493-504 (nieporozumienia na tle religijnym między ewangelikami a katolikami, sprawy ewangelickich rzemieślników); 10.2. Bischöfliches z lat 1620-1742, sygn. 505-507, 591 (podatki i dziesięciny, kandydaci na proboszczów); 10.3. Schloßkapelle z lat 1673-1685, sygn. 508 (inwentarz kaplicy zamkowej); 10.4. Pfarrkiche z lat 1591-1739, sygn. 509-513 (sprawy dotyczące kościoła parafialnego); 10.5. Evangelische Friedenskirche z lat 1686-1727, sygn. 514-516 (gmina ewangelicka w Głogowie); 10.6. Hospitalkirchen z lat 1576-1716, sygn. 517-519 (kościół Bożego Ciała w Głogowie, kościół i szpital św. Barbary, szpital św. Ducha); 10.7. Kollegiatstift z lat 1594-1738, sygn. 520-523, 551-552 (nadzór nad kolegiatą); 10.8. Ursulinerinnen z roku 1696, sygn. 524-525 (organizacja klasztoru w Głogowie)’ 10.9. Dominikaner z lat 1623-1731, sygn. 526-531 (spory dominikanów głogowskich z Żydami w sprawach granicznych i z władzami miejskimi o budowę baraków dla żołnierzy na terenie jurysdykcji zakonu i w pobliżu kościoła, roszczenia zakonu dominikanów do ziemi rodziny von Kittlitz i ogrodu zamkowego, podatek czopowy od zakonów); 10.10. Klarissinen z lat 1691-1726, sygn. 532-544 (spór z władzami miejskimi o młyn na Odrze, odręczny barwny szkic planu miasta bez oznaczonych ulic, darowizny na rzecz zakonu); 10.11. Jesuiten z lat 1723-1732, sygn. 545-546 (zapisy testamentowe na rzecz zakonu, apteka).

Księstwo głogowskie powstało w wyniku wojny prowadzonej w latach 1251-1254 między Konradem I a jego bratem Bolesławem Rogatką, który władał w tym czasie Głogowem, Legnicą i Świdnicą. Konrad I uzyskał terytorium głogowskie, które sięgało na zachodzie po Krosno Odrzańskie i Żagań, na południu po Szprotawę i Lubiń, na wschodzie po Ścinawę i Górę, na północy miejscami po środkowy bieg rzeki Odry, obejmując Sulechów, Sławę i Wschowę. Tym samym został pierwszym księciem głogowskim. Jednak już po jego śmierci w 1273 lub 1274 roku księstwo zostało podzielone na trzy części, które otrzymali jego synowie: Henryk (część głogowska), Przemko (żagańska) i Konrad Garbaty (ścinawska). Dało to początek trzem księstwom dzielnicowym, które w kolejnych latach były łączone i dzielone, w końcu w 1344 roku stając się lennem Korony Czeskiej z królem Czech, jako „princeps supremus Silesiae”. Właściwe urzędy książęce zaczęły się jednak kształtować dopiero z końcem XIV wieku. Terytorium księstwa głogowskiego osiągnęło największe rozmiary w latach 1306-1312. Obejmowało ono wówczas znaczną część Śląska na prawym brzegu Odry oraz Wielkopolski. W kolejnych latach, aż do drugiej połowy XV wieku systematycznie się kurczyło. Jego terytorium ustabilizowało się po 1482 roku tj. po zrzeczeniu się na rzecz Brandenburgii księstwa krośnieńskiego. Obejmowało wówczas weichbildy: głogowski, bytomski, sławski, polkowicki, kożuchowski, górowski, szprotawski, zielonogórski, otyński i świebodziński. Za wyjątkiem weichbildów: bytomskiego, sławskiego i otyńskiego, pozostałe utrzymały się do 1742 roku. Na czele księstwa stał książę, do którego należało zwierzchnictwo terytorialne. Sprawował on władzę osobiście oraz przy pomocy i za pośrednictwem określonych urzędów i zgromadzeń. Do schyłku XIII wieku najważniejszym urzędnikiem książęcym był palatyn, który z początkiem XIV wieku został przekształcony w urząd starosty (capitaneus, Hauptmann), tytułowany później starostą ziemskim (Landeshauptmann). Był to urzędnik o kompetencjach namiestniczych. Jego znaczenie wzrastało szczególnie w okresie nieobecności księcia, gdy podejmował wszelkie decyzje dotyczące księstwa. Po 1526 roku księstwo głogowskie zostało przejęte przez Habsburgów, którzy zasiadali również na tronie czeskim i przekształcone w dziedziczne terytorium Korony Czeskiej. Wówczas to urząd starosty ziemskiego zyskał trwale na znaczeniu. Odtąd bowiem księciem głogowskim był król czeski, który przebywał stale poza księstwem, zaś bezpośrednie rządy w jego imieniu sprawował starosta, zwany wówczas starostą pełnomocnym (vollmächtiger Königlicher Hauptmann, gevollmächtigter Landeshauptmann). Oznaczało to, że każda z jego decyzji miała moc decyzji królewskiej i nie wymagała zatwierdzenia. Z tego też powodu starostę tytułowano czasem namiestnikiem. Na mocy przywileju króla Ferdynanda z 24 stycznia 1544 roku starostą księstwa głogowskiego mógł zostać tylko szlachcic czeski lub osiadły w księstwie głogowskim i posiadający w nim majątek. W praktyce urząd ten pełnił najczęściej szlachcic głogowski. Na początku XVII wieku stany ziemskie starały się uzyskać zgodę na prezentację kilku kandydatów na urząd starosty, w zamian za uchwalenie pewnej sumy pieniędzy na rzecz króla. Ten jednak nie wyraził na to zgody, samodzielnie dokonując nominacji, a następnie notyfikując ją stanom za pośrednictwem specjalnej komisji. Wprowadzenie starosty na urząd odbywało się na zamku królewskim w Głogowie. Zgodnie z postanowieniami ordynacji ziemskiej księstwa głogowskiego z 1630 roku starosta, w obecności stanów, składał przysięgę królowi, iż będzie sprawował swój urząd zgodnie z prawem. Następnie składał przysięgę stanom księstwa, iż będzie przestrzegał ich przywilejów, wolności itp. Ponadto, jeszcze przed objęciem urzędu, zobowiązany był wystawić stanom pisemne zobowiązanie do: przekazania swojego urzędu i całego księstwa tylko królowi czeskiemu i to za wiedzą stanów, nie przekraczania kompetencji starosty królewskiego i nie wprowadzania zmian w urzędzie oraz racjonalnego gospodarowania dobrami zamkowymi. Stany mogły składać na ręce króla czeskiego skargi na starostę. Jeżeli król uznał je za zasadne, mógł mianować nowego. Ordynacja uznawała dopuszczalność każdej skargi, która została uchwalona większością głosów. Starosta miał obowiązek ustanawiania zastępcy na czas jego nieobecności w księstwie. Mógł nim zostać jedynie szlachcic (pan lub rycerz) osiadły w księstwie głogowskim. Jednak starostowie nie zawsze wypełniali ten obowiązek. Stany domagały się również, aby starosta ustanawiał swojego zastępcę w porozumieniu z nimi. Początkowo zastępca urzędował w domu należącym do lenna grodowego w Głogowie, od XVII wieku przeniósł się jednak na zamek i znajdował się na jego utrzymaniu. Jego kompetencje wygasały z chwilą przybycia starosty do Głogowa. Według ordynacji ziemskiej księstwa głogowskiego z 1662 roku zastępcę starosty w szczególnych okolicznościach mógł również mianować sam monarcha. Wówczas zobowiązany był on do złożenia przysięgi i wystawienia stanom zobowiązania jak starosta. Wydawał wówczas decyzję w imieniu monarchy, a nie starosty. Do zadań starosty należało: reprezentowanie księstwa na zewnątrz, przyjmowanie innych książąt i poselstw przez nich przysyłanych, dbałość o wewnętrzne i zewnętrzne bezpieczeństwo księstwa, zaś w razie potrzeby zwoływanie lennego pospolitego ruszenia. Zwoływał również stanowe zgromadzenia w księstwie i przewodniczył im. Ponadto zatwierdzał władze w królewskich miastach księstwa oraz wykonywał prawa przysługujące królowi z racji patronatu nad instytucjami kościelnymi. Przed starostą dokonywano wszelkich czynności prawnych dotyczących własności majątków ziemskich. Podlegały mu wszystkie królewskie urzędy w księstwie, nawet, jeżeli stojący na ich czele urzędnicy byli mianowani bezpośrednio przez króla. Powoływał także podległych sobie urzędników oraz sprawował pieczę na tymi, których bezpośrednio powoływał król. Zatwierdzał też urzędników wybieranych przez stany. W tym wypadku jednak same stany sprawowały nad nimi nadzór i udzielały im instrukcji. Dzierżył też władzę skarbową i sprawował kontrolę w tym zakresie. Poborców podatkowych powoływał przy współudziale stanów. Był w księstwie organem zbiorczym nie tylko dla ściąganych podatków, ale także dla wszelkich dochodów monarchy, dla których ściągania i pobierania nie była konieczna zgoda stanów. Przewodniczył najwyższym sądom w księstwie, zastępując tam osobę króla, sprawował całą niesporną jurysdykcję przy czynnościach ziemian powiązanych z monarchą stosunkiem lennym. Do niego należała też egzekucja wyroków sądowych. Starosta miał do pomocy urzędników książęcych. Najważniejszym z nich był kanclerz (Amtskanzler), który kierował pracami kancelarii (Amtskanzlei). Wspomniany już przywilej Ferdynanda z 1544 roku regulował, iż urząd kanclerza mógł piastować tylko szlachcic głogowski. Starostowie jednak niezbyt chętnie go obsadzali, tłumacząc się brakiem kandydatów. Wówczas to stany domagały się, aby starosta mianował wicekanclerza spośród osób legitymujących się tytułem doktora praw. Kanclerz zobowiązany był do złożenia przysięgi królowi, staroście i stanom. Wicekanclerzem zostawał najczęściej sekretarz, mianowany przez starostę za radą i zgodą starszych ziemskich. Według ordynacji ziemskiej księstwa głogowskiego poza kanclerzem i sekretarzem w skład kancelarii wchodzili: 1 koncypista, 1 registrator, 1 ekspedytor, 2 kancelistów i goniec. Do zadań kanclerza, poza kierowaniem kancelarią, należało prowadzenie dziennika i księgi wyroków sądu mannów (sąd lenników) zapadłych na sesjach zwyczajnych i nadzwyczajnych. Kanclerz posiadał pieczęć mniejszą. W celu kontroli działalności kancelarii stany mogły przeprowadzić wizytacje za pośrednictwem specjalnej deputacji. W XVI wieku starostę i jego urzędników nazywano łącznie urzędem głogowskim, urzędem królewskim, królewskim urzędem głogowskiego starostwa ziemskiego (Königliches Amt der Glogauischen Landeshauptmannschaft) lub królewskim urzędem księstwa głogowskiego (Königliches Amt des Fürstenthums Glogau). Pojawienie się tych nazw było związane z przekształceniem się starostwa w urząd kolegialny, który przejął jurysdykcję wcześniej jednoosobowo wykonywaną przez starostę. Na początku XVII wieku urząd starostwa ziemskiego przyjął nazwę „rządu” księstwa głogowskiego (Regierung, Amtsregierung, Amtsregierung der Hauptmannschaft), zwanego inaczej rejencją. Stała się ona w księstwie w równej mierze najwyższą władzą administracyjną, co sądową. W skład tak zorganizowanego urzędu kolegialnego wchodzili: starosta ziemski jako przewodniczący, zastępca starosty (Amtsverweser, Verweser), zwany też asesorem, sekretarz (secretarius, Amtssecretarius) oraz 3-5 radców, z których jeden musiał posiadać wykształcenie prawnicze. Obok kolegium istniała kancelaria, pod kierunkiem, zwykle najmłodszych, radców kolegium, podporządkowanych kanclerzowi. Nadzór nad kancelarią sprawowało kolegium, ale sekretarze byli niezawiśli od starosty, co miało zapobiec jego samowoli oraz załatwianiu spraw poza kolegium. „Rząd” księstwa głogowskiego został bezpośrednio podporządkowany powołanemu w 1629 roku przez cesarza Ferdynanda II Urzędowi Zwierzchniemu (zwanemu też Nadurzędem), stanowiącemu wyłącznie od cesarza zależny kolegialny organ administracyjny na Śląsku. W stosunku do Urzędu Zwierzchniego „rządy” księstw zachowały dawną samodzielność w tym, iż miały prawo komunikowania się z dworem cesarskim bezpośrednio, z pominięciem Urzędu Zwierzchniego. Z reguły odbywało się to raz na dwa tygodnie i polegało na składaniu sprawozdań i otrzymywaniu z Wiednia instrukcji. W ten sposób podporządkowywano „rząd” ścisłej władzy cesarskiej. Do obowiązków „rządu” księstwa głogowskiego należało: zarządzanie księstwem, wykonywanie zadań policyjnych, stosownie do dyrektyw Urzędu Zwierzchniego, które powinny były być zgodne z przepisami krajowymi i partykularnymi księstwa, obsadzanie niższych urzędów, zatwierdzanie wyników wszystkich wyborów, zarówno miejskich, jak i innych stanów, z zastrzeżeniem ostatecznego ich zatwierdzenia przez cesarza. „Rząd” był organem pośredniczącym między Urzędem Zwierzchnim a stanami księstwa we wszystkich sprawach publicznych, zwłaszcza skarbowych i wojskowych. Ponadto sprawował władzę sądową w stosunku do rycerstwa księstwa i osób uprzywilejowanych, jako pierwsza instancja w sprawach cywilnych. Od ich orzeczeń apelacja mogła być kierowana do Izby Apelacyjnej praskiej bądź do Kancelarii Dworskiej w Wiedniu. Rozpoczęta w 1740 roku I wojna śląska doprowadziła do przejęcia niemal całego Śląska, wraz z ziemią kłodzką, przez Prusy. Jeszcze w czasie trwania działań wojennych, na długo przed pokojem wrocławskim z 11 czerwca 1742 roku, w miarę postępu wojsk pruskich, ziemie śląskie były obejmowane przez nowe władze cywilne. W styczniu 1741 roku Fryderyk II powołał Generalny Polowy Komisariat Wojenny (General-Feld-Kriegs-Kommissariat), jako najwyższą władzę administracyjną, o charakterze przejściowym. Przestał on istnieć 25 listopada, kiedy na jego miejsce, według wzorów pruskich, utworzono dwie kamery wojen i domen (Kriegs- und Domänen Kammer), z siedzibą we Wrocławiu i Głogowie. Miały one kompetencje administracyjne, zwłaszcza skarbowe, podobne do tych, które poprzednio posiadał Urząd Zwierzchni. Podporządkowano im księstwa i wolne państwa, co w praktyce oznaczało likwidację istniejących w nim urzędów, w tym „rządu” księstwa głogowskiego. Aktem z 22 grudnia król wprowadził podział departamentów kameralnych (czyli objętych władzą danej kamery) na powiaty (Kreis) z landratami (Landräte) na czele oraz okręgi podatkowe (Steuerbezirke), kierowane przez radców podatkowych (Steuerräte). Tym samym dawny podział Śląska na księstwa i wolne państwa przestał istnieć.