sygn. 1-3: sprawy ogólnoorganizacyjne (dzienniki, kontrolerów katastralnych, akta dot. przejmowania agend, uposażenia, zarządzenia rejencji, akta personalne pracowników), 1882-1895; sygn. 4-229: sprawy podatkowe (zestawienia podatków w powiecie, wykazy zmian w stanie posiadania, zezwolenia na budowę, akta pomiarowe, akta szacunkowe, plany sytuacyjne, wojskowe, rysunku, pomiary, rejestry podatków od budynków), 1865-1921

Urzędy katastralne na Śląsku, ówczesnej prowincji państwa pruskiego, powstały w 1861 r. na mocy ustawy z dnia 21 maja 1861 r. o odmiennym regulowaniu podatku gruntowego. Ustawę tę uzupełniały z biegiem czasu dalsze, jak np. ustawa z dnia 8 lutego 1867 r. o ostatecznym rozliczeniu i pobieraniu podatku gruntowego w sześciu prowincjach państwa pruskiego i o zażaleniu co do nadmiernego obciążenia podatkiem gruntowym, czy ustawa z dnia 26 czerwca 1875 r. o sprostowaniu katastru gruntowego oraz ksiąg gruntowych przed potwierdzeniem recesów przy podziałach. Do 1861 r. niektóre funkcje późniejszych urzędów katastralnych pełniły działające przy kasach powiatowych, tzw. katastry rentowe. Celem istnienia urzędów katastralnych był wymiar podatku gruntowego, a także ustalanie granic nieruchomości i rozstrzyganie (przez sądy I instancji) spraw granicznych. Stanowił też kataster podstawę do prowadzenia ksiąg wieczystych i hipoteki – w 1877 r. regulamin prowadzenia ksiąg gruntowych Rzeszy Niemieckiej podniósł księgi katastralne do rangi ksiąg poręczycielskich w sprawach hipotecznych. Wcześniej, w roku 1871, system katastralny podporządkowany został ministrowi finansów. Stopniowo kataster rozszerzał swoje zastosowanie, stając się podstawą prac przy rozbudowie miast, budowie kolei, dróg, regulacji rzek, melioracji, parcelacji i komasacji gruntów itp. Wyróżniano kataster podatkowy (Steuerkataster), kwaterunkowy (Einquartierungskataster), łowiecki (Jagdkataster), rzeczny lub stawowy (Deichkataster), ogniowy (Brandkataster), itd. Pruski kataster gruntowy jest katastrem parcelowym, a więc opartym na mapach i księgach wiernie odwzorowujących stan własności, poprzez opis rodzaju użytku i oszacowanie jego wartości, z uwzględnieniem danych o właścicielu, powierzchni oraz naliczeniem wartości dochodu. Do podstawowego zakresu działania urzędów katastralnych należało: 1) prowadzenie pomiarów gruntów i budynków, szacowanie nieruchomości, opracowywanie map i innych materiałów pomiarowych; 2) wykonywanie wszelkich prac związanych z wymiarem podatków; 3) rozłożenie podatku gruntowego i od budynków; 4) prowadzenie i zamykanie ksiąg katastralnych; 5) wydawanie i uwierzytelnianie wyciągów i odpisów z akt katastralnych oraz odrysów z map katastralnych. Natomiast obszarem działania katastru były następujące elementy nieruchomości: nazwa (nazwisko) i adres właściciela (użytkownika), oznaczenie księgi wieczystej, położenie, granice, powierzchnia, rodzaj użytku, klasa, czysty dochód katastralny i podatek gruntowy. Urzędu katastralne funkcjonowały w każdym powiecie i były podporządkowane zarządom katastralnym na szczeblu rejencji (na Śląsku utworzono trzy zarządy katastralne przy rejencjach we Wrocławiu, Legnicy i Opolu). Urzędy katastralne zobowiązane były do ścisłej współpracy z sądami, a szczególnie z Urzędem Ksiąg Gruntowych (Grundbuchamt), Bankiem Rentowym, Komisją Generalną ds. Uwłaszczenia, z notariuszami, miejskimi urzędami mierniczymi, finansowymi i podatkowymi. Materiał aktowy urzędów katastralnych stanowiły mapy, księgi i akta. Ogółem stosowano w nich ponad czterdzieści wzorów formularzy i ksiąg. W 1945 r. na terenach włączonych do państwa polskiego urzędy katastralne w dotąd istniejącej formie uległy likwidacji.