Zawartość zespołu stanowią: protokoły z narad i konferencji, referaty i sprawozdania dot. obchodów 150-lecia uzdrowiska, zarządzenia wewnętrzne Dyrektora, preliminarze budżetowe, plan administracyjno-gospodarczy i plany techniczno-ekonomiczne, plany gospodarczo-finansowe, inwestycji i kapitalnych remontów oraz wewnątrzzakładowe, plany usług, sprzedaży, plany roczne i pięcioletnie, roczne sprawozdania finansowe i bilanse, sprawozdania i analizy z działalności, sprawozdania statystyczne, protokoły z kontroli, Protokół z przekazania majątku Komisji Zdrojowej, oświadczenia w spr. zamiany gruntów, postanowienia sądowe i notarialne w sprawach wywłaszczeniowych, protokoły zdawczo-odbiorcze, założenia projektowo-kosztorysowe budowy szkoły dla dzieci kalekich przy sanatorium "Górka", plany sytuacyjne i wnioski związane z adaptacją budynku w Magnuszewie w celu założenia sanatorium dziecięcego, inwentaryzacja powszechna, wybory do Rady Pracowniczej, dokumentacja techniczna remontów Sanatorium "Oblęgorek", "Klubu Kuracjusza", Sanatorium "Mikołaj", Sanatorium, Poradni i Szpitala "Górka", Sanatorium "Krystyna", Sanatorium "Marconi", "Łazienek" (pawilon główny, sala koncertowa), basenów otwartych, Willi Hotel w Solcu-Zdroju, wieży ciśnień i stacji trafo.

W 1808 r. dr Jan Winterfeld z Pińczowa rozpoczął eksperymenty medyczne w celu ustalenia leczniczych właściwości wód i solanek buskich. Jednym z jego pacjentów był leczący reumatyzm dzierżawca z Buska - Feliks Rzewuski, który przekonawszy się o leczniczych właściwościach buskich wód założył spółkę warszawskich akcjonariuszy, a następnie wystarał się o zezwolenie na otwarcie uzdrowiska. Od 1824 r. rozpoczęto leczenie wodami mineralnymi. W tym samym roku Feliks Rzewuski zlecił budowę łazienek polskiemu architektowi pochodzenia włoskiego Henrykowi Marconiemu. Zakład kąpielowy uruchomiono 1 czerwca 1836 r., który od nazwiska oprojektanta przyjął nazwę :Marconi". Tę datę przyjmuje się umownie jako datę otwarcia uzdrowiska. W 1894 r. Zakład Zdrojowy przejęła Komisja Rządowa. Po odzyskaniu niepodległości uzdrowisko funkcjonowało jako Państwowy Zakład Zdrojowy w Busku-Zdroju. W 1950 r. kuratelę nad zakładem przejęło Ministerstwo Zdrowia. 26 lutego 1953 r. Zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej zostało powołane "Przedsiębiorstwo Państwowe Uzdrowisko Busko-Solec" z siedzibą w Busku-Zdroju. Działało na zasadach rozrachunku gospodarczego rozliczającego się z budżetem centralnym i zostało wpisane do rejestru przedsiębiorstw Ministerstwa Finansów pod nazwą "Uzdrowisko Busko". Zmiany nazwy uzdrowiska w powyższym rejestrze na "Przedsiębiorstwo Państwowe Uzdrowisko Busko-Solec" dokonano w dniu 15 lutego 1974 r. Od początku lat 60-tych XX w. rozpoczęto budolwę nowych sanatoriów, m.in.. Związku Inwalidów "Nida" i Szpitala Uzdrowiskowego "Krystyna", a w latach 70-tych sanatoriów: "Włokniarz", "Rafał" i "Radek". Jako następna powstała "Willa Zielona", a dla niepełnosprawnych dzieci wybudowano nowoczesny ośrodek szkolno-wychowawczy. Z czasem niowopowstałe obiekty odłąc zyły się od PP Uzdrowisko Busko-Solec rozpoczynając samodzielną działalność. Pod koniec lat 90-tych nastąpiło również odłączenie obiektów sanatoryjnych znajdujących się w Solcu-Zdroju. 20 grudnia 1999 roku uchwałą zarządu uzdrowiska, potwierdzoną aktem notarialnym, podjęto decyzję o przekształceniu przedsiebiorstwa w spółkę akcyjną i zmianę nazwy na "Uzdrowisko Busko-Zdrój S.A." z siedzibą w Busku-Zdroju. W styczniu 2000 r. zmiany te wpisano do KRS. 16 stycznia 2013 r. nastapiła komunalizacja "Uzdrowiska Busko-Zdrój S.A.", na mocy której Skarb Państwa przekazał akcje przedsiębiorstwa w zarząd województwa świętokrzyskiego reprezentowanego przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego. Obecną bazę leczniczą Uzdrowiska Busko-Zdrój S.A. stanowią sanatoria: "Marconi", "Willa Zielona", "Mikołaj", "Oblęgorek" i "Oblęgorek II" oraz Uzdrowiskowy Szpital Kompleksowej Rehabilitacji "Krystyna" i Specjalistyczny Szpital Ortopedyczno-Rehabilitacyjny "Górka" im. Dr Szymona Starkiewicza.