Zachowany szczątek zespołu zawiera akta zgromadzone w dwóch seriach. Seria pierwsza akt Rady Najwyższej to księgi kancelaryjne (26 j.a.). Są to brudnopisy protokołów posiedzeń Rady z okresu od 7 V 1813 r. do 19 VI 1815 r. Serię drugą tworzą akta spraw, wydzielone w trakcje porządkowania variów i dissolutów Oddziału II w l. 70. XX w. oraz w 2011 r. Jest to 13 j.a. Zachowany materiał (w dwóch seriach) zawiera informację o funkcjonowaniu administracji, policji i wymiaru sprawiedliwości w kraju zajętym przez wojska rosyjskie. Są tu dane dotyczące m.in. dostaw żywności i furażu dla wojska, utrzymania lazaretów i szpitali oraz koszar i zabudowań wojskowych (twierdza Modlin, Toruń), produkcji i sprzedaży trunków przez starozakonnych, strat w dobrach prywatnych i rządowych z tytułu klęsk żywiołowych, jak też wysokich kontrybucji nakładanych przez wojska okupacyjne, ustalania budżetów dla kas miejskich i departamentowych. Są tu też indywidualne skargi mieszkańców i władz terenowych Księstwa na gwałty, bezprawne porywanie osób, zabór mienia prywatnego. Znajdują się tu także dane dotyczące nowych przepisów paszportowych, wydane w celu ograniczenia liczby cudzoziemców, jeńców wojennych i włóczęgów czy zalecenia ws. sprawdzania wszelkich zaległości w ściąganiu podatków, wydawania wyroków sądowych w imieniu cesarza Aleksandra I, a później Rady Najwyższej. Są tu odwołania osób prywatnych od wyroków Rad Departamentalnych, prośby o zmniejszenie podatków, o ponowne przyjęcia do pracy, jak też regulamin wolnego handlu solą w Księstwie Warszawskim.

Rada Najwyższa Tymczasowa Księstwa Warszawskiego została utworzona przez władze rosyjskie 13 III 1813 r. jako centralny organ zarządu na okupowanych ziemiach Księstwa Warszawskiego. Działała ona jako władza cywilna do powołania 21 V 1815 r. Tymczasowego Rządu Królestwa Polskiego. Według regulaminu Rady, w jej skład wchodzili: prezydujący z tytułem generał-gubernatora Księstwa, jego zastępca oraz trzech radców. Prezydentem został tajny radca senator Wasilij Siergiejewicz Łanskoj, wiceprezydentem - tajny radca senator Nikołaj Nikołajewicz Nowosilcow, a radcami stanu: tajny radca Tomasz Wawrzecki, rzeczywisty rada stanu książę Ksawery Drucki-Lubecki oraz Ludwik Krzysztof von Colomb, dotychczasowy zarządza dóbr ziemskich króla saskiego w Księstwie Warszawskim. Łanskomu powierzono sprawy policji, Lubeckiemu resort spraw wewnętrznych, Colombowi skarb, a Wawrzeckiemu sprawiedliwość oraz sprawy pozostałe po ministerium wojny, tj. lazarety wojskowe, koszary i budowle wojskowe. Przy Radzie powołano biuro, w którym zatrudniono: dyrektora kancelarii, dwóch naczelników wydziałów, dwóch tłumaczy języka polskiego i po jednym tłumaczu języka niemieckiego i francuskiego, jednego rejestratora, kasjera, czterech urzędników do delegacji i innych poleceń oraz personel pomocniczy. Od 5 IV 1813 r. Rada Najwyższa rozpoczęła urzędowanie w Pałacu Rządowym Krasińskich. Do zakresu jej kompetencji należały wszelkie sprawy administracyjne kraju z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla władz wojskowych rosyjskich, których zwierzchności podlegała. Przejęła kompetencje Rady Stanu i Rady Ministrów Księstwa Warszawskiego w zakresie administracji lokalnej, sądownictwa oraz szkolnictwa. Rozwiązanie Rady Najwyższej Tymczasowej nastąpiło, po wydaniu 18 VI 1815 r. odezwy do mieszkańców, zawiadamiającej o swym rozwiązaniu i powołaniu tymczasowych władz Królestwa Polskiego. Ostatnią merytoryczną decyzją Rady, podjętą na jej sesji 19 czerwca, było udzielenie amnestii wszystkim wojskowym polskim bez względu na stopień, aresztowanym za drobne przewinienia.

zespół częściowo zmikrofilmowany i całkowicie zeskanowany; udostępnia się w postaci skanów lub mikrofilmów