Zespół archiwalny klasztoru Dominikanów w Czerkasach ma charakter szczątkowy i składa się z zaledwie 1 jednostki archiwalnej. Zawiera ona fragmenty luźnych akt klasztoru: niedatowane „Opisanie Mieisca w Czerkasiech, które na kościół oddane było” oraz kopię formularza fasji podatkowych z tekstem z 1779 r.

Według o. Szymona Okolskiego OP, dominikanów do Czerkasów zaprosił w 1643 r. Mikołaj Potocki, wojewoda bracławski i hetman polny koronny, a zgodę na ich osiedlenie wyraził generał Zakonu Kaznodziejskiego. Działania te świadczyły o rozwoju osadnictwa i rosnącej liczbie rzymskich katolików w tej części Rusi Kijowskiej. Zdaniem Edwarda Rulikowskiego, inicjatywa powstania kościoła i klasztoru dominikanów wyszła od oboźnego koronnego Adama Kazanowskiego – zięcia Potockiego, który oddał mu starostwo czerkaskie. Król Władysław IV Waza 23 maja 1647 r. potwierdził fundację i polecił Jackowi Szembergowi, komisarzowi wojska zaporoskiego, wybór dogodnej lokalizacji dla zabudowań klasztornych. Według Rulikowskiego, ale także Eustachego Iwanowskiego, powstanie placówki braci kaznodziejów w Czerkasach nie doszło do skutku z powodu wybuchu powstania Chmielnickiego (w bitwie pod Korsuniem w 1648 r. zginął sam Kazanowski). Sadok Barącz OP utrzymywał jednak, że klasztor udało się wznieść; budynek miał znajdować się „w samym mieście na górze przed zamkiem, do którego przyłączono pobliską wioskę, Swidowek [Świdówek] zwaną, składającą się z pięciu chłopów, 25 słobodzian, młynka i karczemki na gościńcu. Z tego musiał też klasztor 20 Kozaków utrzymywać”. Według Barącza, placówka dominikanów uległa zniszczeniu w czasie najazdów Tatarów i Turków. Kwestia dojścia do skutku fundacji i późniejszych dziejów klasztoru w Czerkasach wymaga dalszych, pogłębionych badań historyków.