Zespół archiwalny klasztoru Dominikanów w Haliczu ma charakter szczątkowy i składa się z zaledwie 1 jednostki archiwalnej. W teczce znajdują się fragmenty luźnych akt konwentu z 2. poł. XVIII w., a więc z końcowego okresu jego istnienia. Na zawartość jednostki składają się: kopie wyciągów z akt grodzkich halickich zawierające akta prawno-majątkowe z lat 1706-1768 dotyczące zapisów pieniężnych na rzecz klasztoru halickiego; niedatowane zobowiązania mszalne klasztoru halickiego; list przeora o. R. Świechowskiego OP do prokuratora prowincji ruskiej dominikanów o. Henryka Łukawskiego OP z 1768 r. oraz listy przeora o. Andrzeja Włodka OP do prokuratora wspomnianej prowincji o. Jana Lipki OP z 1787 r.

Klasztor Dominikanów w Haliczu (Conventus Halicensis) miał być założony już w latach trzydziestych XIII w. przez pierwszego polskiego dominikanina, św. Jacka Odrowąża OP. Około połowy tego stulecia placówka została zniszczona w czasie najazdu tatarskiego; prawdopodobnie wówczas śmierć męczeńską poniósł przeor halicki Adrian. Zakonnicy powrócili do miasta w XV w.; klasztor wchodził w skład prowincji polskiej Zakonu Kaznodziejskiego. Wiadomo, że w kościele dominikańskim znajdował się obraz Matki Bożej, dla którego pod koniec XVI w. koronę na głowę Maryi ofiarował Stanisław Włodek – wojewoda bełski oraz starosta halicki i kołomyjski. W XVII w. zabudowania klasztorne zostały powtórnie zniszczone podczas najazdów Tatarów i Kozaków. Najprawdopodobniej w 1660 r. Andrzej Potocki, starosta halicki i kasztelan krakowski wraz z żoną Anną wzniósł drewniany klasztor i kościół, który na cześć fundatorki otrzymał wezwanie św. Anny. Fundatorzy przekazali wspólnocie zakonnej 12 tys. złotych polskich oraz folwark Chorostków. Klasztor wszedł w skład prowincji ruskiej dominikanów, jednak po pewnym czasie – już po raz trzeci – został zniszczony w czasie jednego z najazdów. Bracia kaznodzieje powrócili do Halicza i sami wznieśli klasztor wraz z kościołem. Władze austriackie planowały kasatę placówki już w 1777 r., jednak ostatecznie doszło do niej 14 kwietnia 1787 r. Pod koniec XVIII w. zbiory biblioteki klasztornej włączono do księgozbioru Biblioteki Uniwersyteckiej we Lwowie.