Zespół zawiera schematy i struktury organizacyjne, protokoły zdawczo-odbiorcze, narad technicznych i produkcyjnych, posiedzeń komisji, sprawozdania z działalności, regulaminy, uchwały, materiały konferencyjne, pisma okólne, polecenia służbowe, zarządzenia wewnętrzne, przepisy BHP i instrukcje, plany roczne techniczno-przemysłowe i techniczno-ekonomiczne, wieloletnie, finansowe, produkcyjne, naukowo-badawcze i inwestycyjne, wskaźniki, analizy ekonomiczne i jakościowe, statystyki, bilanse roczne z załącznikami oraz protokoły kontroli. Ponadto w zespole znajduje się dokumentacja techniczna.

Geneza Wielkopolskiej Fabryki Maszyn Elektrycznych “Wiefamel” Przedsiębiorstwo Państwowe w Poznaniu (dalej:“Wiefamel”) sięga założonych w Poznaniu w okresie międzywojennym przedsiębiorstw prywatnych branży metalowej i elektrycznej. Były to Fabryka Kas Pancernych “Bernard Polski i Ska” (rok założenia 1920), Fabryka Wyrobów Blaszanych i Chłodni “Esta-Ra” Stefana Radajewskiego (rok założenia 1919), Emaliernia i Wytłaczarnia “Tytan” Leona Bytnera (rok założenia 1921) oraz oddział spółki z o. o. “Siemens” w Gdańsku (rok założenia 1927). Na krótko przed wybuchem wojny w 1938 r. Fabryka Kas Pancernych “Bernard Polski” została przekształcona w Poznańską Fabrykę Maszyn “Vulkan”. W okresie okupacji przedsiębiorstwa B. Polskiego, S. Radajewskiego i L. Bytnera przeszły pod zarząd niemiecki. Po wyzwoleniu wznowiły one działalność jako fabryki prywatne produkując asortyment zbliżony do przedwojennych. W latach 1949 – 1950 zostały objęte zarządem państwowym, który sprawowała Dyrekcja Przemysłu Miejscowego w Poznaniu. Zarządzeniem prezesa Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości zakłady te w 1951 r. połączono i utworzono przedsiębiorstwo pod nazwą Poznańskie Zakłady Metalowe i Emaliernia “Pometal” (dalej: “Pometal”) z siedzibą przy ul. Wrzesińskiej. Przedsiębiorstwo to produkowało m. in. jako pierwsze w kraju pralki i lodówki. Do produkcji pralek używano silników produkowanych przez Poznańskie Zakłady Silników Elektrycznych przy ul. Kościelnej, co dało początek kooperacji tych zakładów. “Pometal” podlegał Ministerstwu Przemysłu Drobnego i Rzemiosła, a w jego ramach Centralnemu Zarządowi Przemysłu Sprzętu Gospodarskiego.W 1959 r. po przejściu do Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego “Pometal” zmienił nazwę na Poznańska Fabrykę Wyrobów Emaliowanych. Oddział gdańskiej spółki “Siemens” został w okresie okupacji hitlerowskiej przejęty przez berlińskie przedsiębiorstwo “Siemens - Schuckertwerke”. Po wyzwoleniu w lutym 1945 r. zakład podporządkowano zarządowi państwowemu. Zarząd sprawowało Zjednoczenie Przemysłu Maszyn Elektrycznych w Katowicach. Zakład działał pod nazwą Zjednoczone Zakłady Elektryczne, a następnie pod nazwą Zakład M-24 Polskie Zakłady Elektrotechniczne “Siemens” w Poznaniu W 1947 r. zakład został upaństwowiony i przemianowany na Poznańskie Zakłady Elektrotechniczne w Poznaniu, a następnie w 1949 r. oddany pod zarząd Dyrekcji Przemysłu Miejscowego w Poznaniu. Nosił wówczas nazwę Ośrodek Remontowy Maszyn Elektrycznych w Poznaniu. Do zakresu działalności zakładu należało: naprawa oraz przewijanie silników elektrycznych i prądnic, przewijanie transformatorów i cewek elektrycznych, niklowanie i miedziowanie galanterii metalowej. Po dwóch latach w 1951 r. jako Poznańskie Zakłady Remontu Maszyn Elektrycznych przedsiębiorstwo zostało podporządkowane Ministerstwu Przemysłu Drobnego i Rzemiosła. Bezpośredni nadzór sprawował Zarząd Przemysłu Maszynowego w Katowicach następnie Centralny Zarząd Przemysłu Sprzętu Gospodarskiego. W 1953 r. decyzją Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła zakład zmienił nazwę na Poznańskie Zakłady Silników Elektrycznych. Znaczny rozwój zakładu znalazł wyraz w jego przejściu w 1958 r. pod nadzór Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego do Zjednoczenia Przemysłu Wyrobów Metalowych w Krakowie. W 1961 r. Poznańskie Zakłady Silników Elektrycznych zostały połączone z Poznańską Fabryką Wyrobów Emaliowanych. Połączone przedsiębiorstwo działało pod nazwą Poznańskie Zakłady Wyrobów Emaliowanych. Podmiotem działalności przedsiębiorstwa była produkcja pralek, lodówek, pralkowirówek i silników do pralek. Przedsiębiorstwo składało się z trzech oddziałów produkcyjnych (oddział I przy ul. Kościelnej 37, oddział II przy ul. Wrzesińskiej 2, oddział III przy ul. Michała 20) oraz bazy remontowej głównego mechanika przy ul. Kościelnej 12. Zarządzeniem Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia 1 sierpnia 1964 r. zmieniono nazwę przedsiębiorstwa z Poznańskich Zakładów Wyrobów Emaliowanych na Wielkopolską Fabrykę Maszyn Elektrycznych “Wiefamel”, jak również zmieniono podporządkowanie przedsiębiorstwa oddając je w gestię Zjednoczenia Przemysłu Maszyn i Aparatów Elektrycznych w Warszawie. Równocześnie zmieniono profil produkcyjny przedsiębiorstwa. Przedmiotem jego działania stała się produkcja silników indukcyjnych oraz rozruszników do pierścieniowych silników indukcyjnych. Z dniem 1 stycznia 1965 r. oddział przy ul. Wrzesińskiej został przekazany przedsiębiorstwu Eldom, a oddział pomocniczy przy ul. Koronkarskiej 12 przekazano Dzielnicowemu Przedsiębiorstwu Remontowo-Montażowemu Nowe Miasto w Poznaniu. W 1993 r. dyrekcję zakładów zastąpił zarządca komisaryczny. W roku następnym rozpoczął się proces likwidacji “Wiefamelu”. Do 1994 r. kiedy to zakład znalazł się w stanie likwidacji nie dokonywały się w jego strukturze i przedmiocie działania poważniejszych zmian. [Na podst. wstępu do inwentarza A. Choniawko]