1. Serwituty, 1806-1880, 11 j.a. 2. Nieruchomości, 1846-1911, 4 j.a. 3. Sprawy gospodarcze, 1835-1941, 17 j.a. 4. Sprawy procesowe, 1845-1911, 25 j.a. 5. Podatki i ubezpieczenia, 1850-1912, 7 j.a. 6. Sprawy kościelne i szkolne, 1802-1909, 3 j.a. 7. Sprawy budowlane, 1867-1891, 5 j.a. 8. Budowa kolejki wąskotorowej Zbąszyn – Trzciel (Bentschen – Tirschtiegel), 1878-1909, 1 j.a. 9. Informacje i wiadomości, 1894-1912, 1 j.

Trzciel, to miasto położone u ujścia Czarnej Wody do Obry pomiędzy jeziorami Młyńskim (Windmühlensee) na południu i Konin zwanym też Konińskim lub Tartacznym (Konninsee) na północy. W źródłach z 1319 roku wymienione jest jako Torstel. Następnie Tzrel (1394), Triczel (1398), Trzczel (1403,1419), Trczel (1423,1434), Trzcel (1425), Trzczel (1458), Trczycl( 1510), oppidi Trzyel (1522), opidium Trcziel (1538), Trzciel (1577), zaś od wchłonięcia tego obszaru przez Prusy w XVIII wieku Tirschtiegel. Miasto miało charakter prywatny. Pierwszym znanym właścicielem Trzciela był Mikołaj z Kiebłowa, syn Bodzęty zwany też Mikołajem Bodzętą. W pierwszej połowie XIV wieku Trzciel prawdopodobnie nabył kasztelan międzyrzecki lub jego synowie Józef i Maćko z rodu Wezemberków z Grodziska herbu Napiwo. Po ich śmierci, 14.05.1394 roku, prawo własności do Trzciela nabyła Wichna, córka Józefa, która w roku 1418 przekazała Trzciel i majątek zamkowy swojemu synowi Maciejowi (Mathuia de Trzczel). Pod koniec XV wieku w posiadanie dóbr wszedł kasztelan międzyrzecki Dobrogost z Ostroroga, zaś po jego śmierci w 1508 roku jako właściciele Trzciela i dóbr zamkowych, na które składały się przyległe wsie Jabłonka, Siercz i Rybojady, wystąpili jego synowie: Jerzy, Mikołaj, Marcin i Stanisław. W 1545 roku Trzciel podzielony został pomiędzy Stanisława, syna Marcina i jego stryjecznego brata Wojciecha. W 1579 roku córka Marcina Anna Lwowska swoją część majątku sprzedała Marcinowi z Ostroroga Lwowskiemu, kasztelanowi kamieńskiemu. Od 1590 roku Trzciel należał do Jerzego Ostroroga. Po jego śmierci w roku 1623 dobra dostały się Opalińskim, a na przełomie XVII i XVIII wieku Unruhom z Międzychodu. Następnie Trzciel stanowił własność rodu Raczyńskich, Szołdrskich, Krzyżanowskich i Mielżyńskich. Przed rokiem 1824 cały obwód zamkowy nabyli książęta Reus von Plauen. Od nich dobra kupił hrabia Bernhard zu Dohna, a następnie posiadłość przeszła w ręce Ernsta Gotthelfa Fischera z Góry (Gora) w powiecie jarocińskim (Jarotschin). Z tym ostatnim majątkiem tworzył majorat. Na przełomie XIV/XV wieku dobra trzcielskie składały się z Trzciela oraz wsi Smolno, Rybojady, Siercz i Posadowo. Później powierzchnia dóbr systematycznie się powiększała. Najpierw o Jabłonnę w 1510 roku, później o Grodno i Zębowo w 1520 i w 1522 o Miedzichowo. W końcu XVIII stulecia w jej skład wchodziły: miasto Trzciel (stare i nowe), Cegielnickie Holędry (Prądówka), Dybno (Dubowo), Granówko, Humerskie Holędry (Miedzichowo), Jabłonka, Essenwaldzkie Holędry (Jasieniec), młyn Leśny, Lubinskie Holędry (Lubin), Mitręga, Roińskie Holędry (Rańsko), Rybojady, Siercz, Sierskie Holędry (Sierczynek), młyn Staromiejski, Stary Folwark, Świdwowiec, Szklana Huta (Szklarka Trzcielska), Wielkohuckie Holędry (Zachodzko), Zawada i Żydowo. W końcu XIX wieku okręg dworski tworzyły leśniczówki w Jabłonce, Lubinie i Prądówce oraz folwarki Leśny i Annamühle (Osetna Młyn), wapniarnia oraz tartak. Powierzchnia majątku wynosiła wówczas 2.584 ha, w tym 264 ha gruntów ornych, 61 ha łąk, i 1.698 ha lasów. Dwór liczył 14 domów i 148 mieszkańców.