Duplikat księgi małżeństw, chrztów i zgonów kościoła w Nowogrodzie Bobrzańskim

Pojęcie "metryka" pochodzi od łacińskiego słowa matricula i oznacza podstawę, źródło, z którego coś pochodzi. W bliższym znaczeniu określano tak listy, spisy, regesty, wykazy osób. Nazwa metryka była używana w różnych znaczeniach m. in. jako księga do zapisywania urodzin, chrztów, ślubów i zgonów czyli jako księga metrykalna. Rozpowszechnianie się ksiąg metrykalnych w Europie przyspieszyła Reformacja, kiedy pojawiła się potrzeba rejestracji wiernych różnych Kościołów.Instytucja ksiąg metrykalnych pojawiła się w postanowieniach soboru trydenckiego. 11 listopada 1563 roku wprowadził on obowiązek rejestracji sakramentów chrztu i ślubu udzielanych w parafiach rzymskokatolickich. Natomiast obowiązek rejestracji zgonów wprowadził dopiero tzw. Rytuał Rzymski, wydany w 1614 roku przez papieża Pawła V. Nałożył on na proboszczów obowiązek prowadzenia 5 serii ksiąg metrykalnych: ochrzczonych, bierzmowanych, zaślubionych, zmarłych oraz wykazy parafian. Na terytorium państwa niemieckiego pierwsze księgi metrykalne zaczeto prowadzić w XVI wieku i do końca XVIII wieku miały one charakter wyłącznie kościelny. Od 1 czerwca 1794 roku, tj. od chwili wejścia w życie ogólnego prawa krajowego dla państw pruskich księgi metrykalne stały się dokumentami o charakterze prawno-publicznym. Przepisy zobowiązywały duchownych wyznania katolickiego i ewangelickiego do dokładnego prowadzenia ksiąg urodzeń, małżeństw i zgonów oraz sporządzania ich uwierzytelnionych odpisów. Odpisy te odsyłać miano na przechowywanie do sądu I instancji, którego kompetencjom podlegały miejscowości należące do parafii. Prawo krajowe zobowiązywało każdego obywatela do rejestracji urodzin, małżeństw i zgonów w parafii, do której należała miejscowość zamieszkiwana przez daną osobę. Akta małżeństwa sporządzano w księdze metrykalnej parafii, do której należała kobieta zawierająca związek małżeński. Do parafii ewangelickiej w Nowogrodzie Bobrzańskim należał Dobroszów Mały, Gorzupia, Gorzupia Dolna, Klępinka, Nowogród Bobrzański, Popowice i Turów. [Dzieje aktotwórcy opracowała Beata Grelewicz]