Plany, inwentaryzacja budynków, projekty rozbudowy zakładów, projekty techniczne, statuty, zarządzenia wewnętrzne, plany kosztów, plany finansowe,plany techniczno-ekonomiczne, plany produkcji, plany inwestycyjne, sprawozdania statystyczne, protokoły kontroli, analizy ekonomiczne, bilanse, dokumentacja technologiczna, statuty, protokóły narad, polecenia i decyzje dyrektora, umowy sponsorskie, cenniki, kalkulacje kosztów, sprawozdania finansowe, akta osobowe

Jak wynika z zapisów dokonanych w księdze wieczystej nieruchomości w mieście Opocznie firma "Dziewulski i B-cia Lange" weszła w posiadanie pierwszej działki pod budowę projektowanego zakładu ceramicznego już w roku 1867. W 1913 r. firma przyjmuje nazwę Towarzystwo Akcyjne Zakładów Ceramicznych "Dziewulski i Lange" Kolejną zmianę nazwy firmy na Towarzystwo Zakładów Ceramicznych "Dziewulski i Lange" Spółka Akcyjna dokonano wpisem do Rejestru Handlowego w dniu 23 II 1931 r. Z dniem 27 X 1945 r. Towarzystwo podporządkowane zostało Tymczasowemu Zarządowi Państwowemu. Zakłady przyjęły nazwę: Fabryka Wyrobów Terakotowych "Opoczno". Z dniem 14 III 1950 r. fabryka płytek w Opocznie należąca do Towarzystwa Zakładów Ceramicznych "Dziewulski i Lange" będąca dotychczas pod Tymczasowym Zarządem Państwowym została przejęta na własność państwa i otrzymała osobowość prawną jako samodzielne przedsiębiorstwo państwowe. Przyjęło ono nazwę: Opoczyńskie Zakłady Płytek Kamionkowych w Opocznie. "Starą Fabrykę" nazwano Zakładem Nr 1, "Nową Fabrykę" - Zakładem Nr 2. Budowę Zakładu Nr 3 rozpoczęto w maju 1958 r. Budowa odbyła się pod kierownictwem odrębnej dyrekcji zarządzającej przedsiębiorstwem pn. Zakłady Płytek Ściennych i Podłogowych w budowie w Opocznie. Po zakończeniu budowy i dokonaniu rozruchu oddziału płytek podłogowych podjęta została przez Dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Ceramicznego decyzja o przygotowaniu połączenia przedsiębiorstw. Stało się to w 1963 roku i przedsiębiorstwo przyjęło nazwę: Zakłady Płytek Ceramicznych. Mimo wyraźnego wzrostu produkcji w latach siedemdziesiątych, zapotrzebowanie kraju na te wyroby stawało się coraz większe. Z tych względów już w roku 1974 rozpoczęto starania o budowę nowego zakładu. We wrześniu 1976 roku podjęta została decyzja o finansowaniu budowy, a formalne rozpoczęcie jej przypadło na dzień 1 X 1976 r. Założenia technologiczne oraz technologię produkcji opracował Instytut Przemysłu Szkła i Ceramiki, zaś projekt zakładu opracowało Biuro Projektów Przemysłu Szklarskiego i Ceramicznego. Generalnym wykonawcą wyznaczone zostało Łódzkie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego Nr 2. We wrześniu 1979 r. wykonana była część głównej hali produkcyjnej na odcinku lini szklifierskich i pieców ostrych, oczywiście bez zamknięcia ścianami bocznymi. W takich warunkach rozpoczęto szkliwienie płytek, które równolegle z trwającą budową kontynuowano jeszcze przez cały 1980 rok. W tym czasie zgodnie z Zarządzeniem z dnia 23.06.1980 r. Generalnego Dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Szklarskiego i Ceramicznego zmieniona została nazwa przedsiębiorstwa na Zespół Zakładów Płytek Ceramicznych w Opocznie. Stało się tak dlatego, że budowa nowego zakładu dawno już przekroczyła półmetek. Rozpoczęto w nim produkcję płytek, dzięki czemu wielkość przedsiębiorstwa została znacznie powiększona, a asortyment produkowanych wyrobów zaczął się rozrastać coraz bardziej. Opoczno stało się największym ośrodkiem ceramicznym w Polsce.