Akta notarialne, repertoria, skorowidze alfabetyczne

Notariusz jest funkcjonariuszem publicznym, powołanym do sporządzania aktów i dokumentów, którym strony obowiązane są lub pragną nadać znamię wiary publicznej. Rozporządzenie Prezydenta RP z 1933 roku „prawo o notariacie” określiło prawa i obowiązki notariuszy. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1.I.1934 roku. Ustawa z 1934 roku określała notariusza jako funkcjonariusza publicznego, pełnił on swoje obowiązki w okręgu sądu okręgowego. Następnymi aktami prawnymi regulującymi funkcjonowanie notariatów był dekret z 24.01.1946 roku (z późniejszymi zmianami) o przenoszeniu i zwalnianiu notariuszy oraz o powierzaniu pełnienia obowiązków notariuszy sędziom i prokuratorom w okresie przejściowym oraz ustawa o notariacie z dnia 25.05.1951r.powołująca państwowe biura notarialne. Ustawa weszła w życie z dniem 01.01.1952 roku. W okresie 1934-1951 organami samorządowymi notariuszy były izby notarialne notariatem sprawowali prezesi sądów okręgowych i apelacyjnych. Zwierzchni nadzór nad notariatem i izbami notarialnymi sprawował minister sprawiedliwości. Do obowiązków notariusza należało spisywanie aktów notarialnych, wydawanie wypisów i odpisów, sporządzanie poświadczeń, spisywanie protokołów, protestów, weksli, czeków i innych dokumentów. Notariusze zobowiązani byli do prowadzenia repertoriów, skorowidzów, księgi depozytów. Po upływie każdego roku notariusz zobowiązany był włączyć w porządku chronologicznym wszystkie przyjęte przez siebie akta wraz z załącznikami w oprawny poszyt. Następnie ponumerować, przesznurować opieczętować i przekazać wraz z repertoriami do archiwum hipotecznego.