Osobne księgi urodzeń, małżeństw i zgonów

Świeckie urzędy stanu cywilnego wprowadzono w roku 1808 Kodeksem Cywilnym Napoleona. Obowiązywały one wszystkich obywateli bez różnicy wyznania. W 1810 r. obowiązek prowadzenia akt stanu cywilnego nałożono na duchownych - przełożonych parafii. Urzędników stanu cywilnego mianował Minister Sprawiedliwości, a następnie Komisja Spraw Wewnętrznych i Duchownych. W 1825 roku postanowiono, że akta stanu cywilnego wyznań chrześcijańskich połączone będą z metrykami kościelnymi. Księgi stanu cywilnego prowadzono w dwóch rejestrach. Księga pozostająca w parafii składała się z 3 tomów, w których zapisywano osobno urodzenia, małżeństwa i zgony. Księgę taką prowadzono do wyczerpania zawartych w niej kart. Drugi egzemplarz stanowiła księga roczna - podzielona na 3 części - w pierwszej części zapisywano urodzenia, w drugiej części małżeństwa, w trzeciej zgony. Księgę tą po upływie roku przekazywano do archiwum hipotecznego. Na obszarze byłego Królestwa Polskiego do 1868 roku zapisy w księgach stanu cywilnego prowadzone były w języku polskim, w latach 1868-1905 jedynie w języku rosyjskim, a od 1905 do 1915 akty stanu cywilnego zapisywano w 2 językach - polskim i rosyjskim. Parafia rzymskokatolicka w Bidzinach powstała w 1667 r. Duplikaty ksiąg metrykalnych parafii w Bidzinach, wraz z innymi księgami metrykalnymi parafii z b. powiatu opatowskiego uległy spaleniu podczas pożaru budynku Sądu Grodzkiego w Opatowie we wrześniu 1939 r. Na mocy Zarządzenia Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 sierpnia 1949 r. (M.P. nr 57, poz. 756), nakazującego duchownym przekazanie unikatów ksiąg do właściwego urzędu stanu cywilnego,parafia w Bidzinach przekazała do USC w Wojciechowicach unikaty ksiąg metrykalnych od 1889 roku.