Zawartość zespołu stanowią w większości instrukcje (o formowaniu lotnych komisji wojskowych w czasie akcji przeciwstrajkowej, dla uzbrojonego pracownika kolejowego, o użyciu broni, przechowywania i prowadzenia książek szkolenia, dla komendanta budynku). Ponadto zachowały się tabele obsady personalnej naczelników węzłów kolejowych, wykaz świadczeń i czynności kolei na rzecz ochrony linii i obiektów kolejowych, ewidencja pogotowi ratowniczych, projekt budowy mijanki na linii Zgierz-Kutno oraz kredyty udzielane pracownikom.

Początki Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych (dalej DOKP) sięgają 1918 r., kiedy powstała Warszawska Dyrekcja Kolejowa. 24 września na mocy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej utworzono przedsiębiorstwo pod nazwą: „Polskie Koleje Państwowe”, którego organami były: Dyrekcja Generalna, Dyrekcje Okręgowe oraz podległe im urzędy i jednostki administracyjne . Na podstawie wspomnianego rozporządzenia sieć Polskich Kolei Państwowych (dalej PKP) została podzielona pierwotnie na dziewięć, a od roku 1934 po likwidacji Dyrekcji Stanisławowskiej, na osiem Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych z siedzibami: w Warszawie, Radomiu, Wilnie, Toruniu, Poznaniu, Katowicach, Krakowie i Lwowie. Do Dyrekcji Okręgowych włączano też koleje prywatne, eksploatowane przez PKP. Siedziba nowo utworzonej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie znajdowała się do 1939 r. przy ulicy Targowej 74. Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych w Warszawie, podobnie jak pozostałe dyrekcje, sprawowała, pod naczelnym kierownictwem Ministerstwa Komunikacji, nadzór nad kolejami w granicach swojego okręgu, do którego należały województwa: warszawskie i łódzkie oraz następujące powiaty: z województwa białostockiego - ostrołęcki, ostrowski, wysoko-mazowiecki, łomżyński, kolneński i bielski; z województwa lubelskiego – sokołowski, węgrowski, łukowski, garwoliński, radzyński, siedlecki, konstantynowski, bialski; z województwa kieleckiego – częstochowski, zawierciański, będziński, olkuski, opoczyński i koński. Niewielkie odcinki linii kolejowych – ok. 22 km – należące do DOKP w Warszawie, znajdowały się również w granicach województwa pomorskiego i poznańskiego. Organizacja wewnętrzna DOKP w Warszawie, podobnie jak i innych dyrekcji na terenie kraju, opierała się na wydziałach i biurach z naczelnikami służb i biur na czele. Wydziały i biura dzieliły się zaś na działy, które podlegały kierownikom. DOKP w Warszawie składała się z następujących wydziałów: Wydział Ruchu (działy: ogólny, pasażerski, przewozów towarowych, techniczny, statystyczny), Wydział Mechaniczny (działy: ogólny, parowozowy, wagonowy, techniczny, silnych prądów), Wydział Drogowy (działy: ogólny, podtorza i mostów, nawierzchni i stacji, budynków, inwestycyjny, zabezpieczenia ruchu pociągów i pomiarowy), Wydział Kolei Wąskotorowych (działy: ogólny, ruchowo-handlowy, drogowy, mechaniczny), Wydział Elektrotechniczny (działy: ogólny, silnych prądów, teletechniczny, zabezpieczenia ruchu, pociągów i elektroinstalacyjny), Wydział Handlowo-Taryfowy (działy: ogólny, taryfowy, ekonomiczno-handlowy, reklamacyjny oraz Biuro Wyrównawcze), Wydział Zasobów (działy: ogólny, zakupów, magazynowy), Wydział Sanitarny (działy: ogólny, lecznictwa i higieny), Biuro Personalne (działy: ogólno-organizacyjny, obsad, ewidencji i kwalifikacji, zaopatrzeń), Biuro Wojskowe (działy: organizacyjny, transportowy, techniczny, OPLG); Biuro Finansowe (działy: ogólnej kontroli finansowej, kontroli wpływów i kas, likwidacji uposażeń, budżetu i księgowości, ewidencji i kontroli materiałów, kasa dyrekcyjna), Biuro Kontroli Dochodów (działy: gospodarczy i kontroli kas, pasażerski, towarowy, rewizyjny, buchalteryjny, reklamacyjny), Biuro Prawne (działy: ogólno-prawny, cywilno-procesowy, gruntowy). Po zakończeniu II wojny światowej powstała reaktywowana Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych w Warszawie z siedzibą, od 1945 r., przy ul. Targowej.