Zespół liczy 62 jednostki archiwalne umieszczone w 8 zasadniczych grupach. Grupa I to materiały twórcy spuścizny. Jest to najliczniejsza grupa, zawierająca 28 jednostek archiwalnych, podzielonych na dwie podgrupy: „Powieści i drobne utwory” i „Materiały warsztatowe”. Liczą one odpowiednio 15 i 13 jednostek. Obejmują lata 1965-1993. Największą część tej grupy stanowią maszynopisy powieści i prac naukowych Wacława Korabiewicza. W grupie II umieszczono materiały działalności z lat 1933-1980, dotyczące zawodowej i prywatnej aktywności Korabiewicza. Zawiera 9 jednostek archiwalnych. W tej grupie na szczególną uwagę zasługuje ogromny zbiór fotografii z podróży. Obejmują one zdjęcia z m.in. Afryki, Indii czy Bliskiego Wschodu. W grupie III umieszczono materiały biograficzne z lat 1929-1995. Zawiera m.in. kolekcję wycinków prasowych, notatniki osobiste, czy również zdjęcia prywatne z podróży. Obejmuje 8 jednostek archiwalnych. Grupa IV zawiera korespondencję. Dzieli się ona na dwie podgrupy: wychodząca (1 jednostka) i wpływająca (2 jednostki). Korespondencja pochodzi z lat 1934-1994. Grupa V to materiały o twórcy zespołu. Zawiera 1 jednostkę z materiałami z 1974 roku. Znajdują się w niej recenzje prac naukowych Wacława Korabiewicza. Grupa VI to materiały rodzinne. Jest to bardzo rozbudowana grupa z lat 1908-1999. Dzieli się na trzy podgrupy: „Materiały Janiny Korabiewicz – 1. żony W.K.” (6 jednostek z lat 1908-1974), „Materiały Marii Korabiewicz – 2. żony W.K.” (2 jednostki z lat 1909-1999) i „Pozostałe materiały rodzinne” (1 jednostka z lat 1935-1999). W grupie VII znajduje się jedna jednostka zawierająca materiały osób obcych - Alfreda Kolatora z 1944 roku. Ostatnia grupa VIII stanowi załączniki. Znajdują się tam m.in. wydane dzieła Korabiewicza, które znalazły się w spuściźnie i uznane zostały za warte zachowania razem z resztą materiałów. Pochodzą z lat 1918-1994. Grupa liczy trzy jednostki archiwalne. Do inwentarza dołączono 8 aneksów. PRZEGLĄD ZAWARTOŚCI INWENTARZA I. Materiały twórcy spuścizny 1-28 A. Powieści i drobne utwory 1-15 B. Materiały warsztatowe 16-28 II. Materiały działalności 29-37 III. Materiały biograficzne 38-45 IV. Korespondencja 46-48 A. Wychodząca 46 B. Wpływająca 47-48 V. Materiały o twórcy zespołu 49 VI. Materiały rodzinne 50-58 A. Materiały Janiny Korabiewicz – 1. żony W.K. 50-55 B. Materiały Marii Korabiewicz – 2. żony W.K. 56-57 C. Pozostałe materiały rodzinne 58 VII. Materiały osób obcych 59 VIII. Załączniki 60-62 Aneksy 8

Wacław Korabiewicz urodził się 5 maja 1903 r. w Petersburgu. Był synem lekarza Antoniego Korabiewicza i Stefanii Matusiewicz. W latach dzieciństwa mieszkał w Petersburgu, a także, majątku rodzinnym na Litwie. Do 1918 r. uczęszczał do szkół rosyjskich, a następnie do Państwowego Gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie, gdzie w 1922 r. zdał egzamin maturalny. Od 1915 r. należał do harcerstwa, w latach późniejszych działał jako instruktor-harcmistrz. W latach 1927–1932 studiował medycynę i etnografię na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W czasie studiów był współzałożycielem i członkiem Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich. Przez swoich kolegów nazywany był „Kilometrem”. Zakładał także tzw. „Sekcję Twórczości Oryginalnej” (S.T.O.) przy Kole Polonistów uniwersytetu. W 1930 r. podróżował kajakiem do Turcji i Grecji. Kajaki, które specjalnie przygotowywano do wyprawy, nazywały się Don Kichot, Sancho Pansa i Rosynant. Wśród klubowiczów rozeszło się, że uprawia „donkiszoterię” Dyplom doktora medycyny uzyskał 17 czerwca 1931 r. Promotorem był Jan Zygmunt Wilczyński. W 1931 r. objął posadę lekarza w Państwowej Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni, dzięki czemu do 1939 r. był lekarzem okrętowym na „Darze Pomorza”, uczestnicząc we wszystkich jego rejsach, poza jednym, kiedy wraz z żoną udał się na wyprawę kajakiem do Indii. Po wybuchu II wojny światowej został internowany w Sztokholmie wraz z załogą „Daru Pomorza”. Pracował następnie na statku M/S „Piłsudski”, do czasu jego zatopienia przez Niemców w 1939 r. Po tym wydarzeniu zamieszkał w Londynie, gdzie był m.in. założycielem Koła Opieki nad Żołnierzem. Następnie mieszkał w São Paulo i Rio de Janeiro, skąd organizował pomoc dla polskich jeńców wojennych z ramienia Polskiego Czerwonego Krzyża. W 1942 r. był uczestnikiem wyprawy zoologicznej w głąb dżungli brazylijskiej, podczas której pracował przy wypychaniu ptaków dla muzeum. Od 1943 r. przebywał w Afryce, jako Delegat Rządu RP w Londynie, do 1946 r. w Lusace, gdzie z ramienia Ministerstwa Opieki Społecznej sprawował opiekę nad polskimi uchodźcami w obozach Rodezji Północnej. W 1946 r. odbył podroż samochodem przez Afrykę. Trasa obejmowała Rodezję, Kongo Belgijskie, Ugandę i Kenię. Następnie osiadł w Dar es Salaam (Tanganika). Pracował tam m.in. jako zastępca kustosza w „King George V Memorial Museum”, prowadząc badania nad folklorem terytoriów brytyjskich w Afryce i Mozambiku. Był też lekarzem miejscowego szpitala. Równocześnie nawiązał kontakt z Muzeum Kultur Ludowych w Młocinach, gromadząc i wysyłając do niego zbiory eksponatów, za co w 1954 r. został wydalony z Tanganiki. Przebywał następnie, przez prawie rok, w Londynie, a w latach 1954–1956 w Etiopii, gdzie pracował jako lekarz. W 1958 r. powrócił do Polski. Od 1959 r. do 1961 r. przebywał na placówce epidemiologicznej w Ghanie. Następnie, w 1964 r., wrócił do Warszawy. W kolejnych latach organizował liczne wyprawy do Egiptu, Bliskiego Wschodu, Etiopii, oraz krajów bałkańskich celem wyjaśnienia historii powstania tzw. Krzyża ręcznego „błogosławionego”. Organizował wystawy poświęcone zgromadzonym przez siebie zbiorom sztuki afrykańskiej, np. w 1966 r. w Muzeum Narodowym w Warszawie pt. „Masqual – Krzyż Etiopii”. Zmarł 15 lutego 1994 r. Po jego śmierci, zgodnie z wolą zmarłego, urna z prochami została zatopiona w Morzu Bałtyckim. Ceremonia odbyła się 14 marca 1994 r., w Gdyni, na skwerze Kościuszki przy „Darze Pomorza”. Jego literacki debiut miał miejsce w 1925 r. w postaci wiersza pt. „Wić”, ogłoszonego na łamach wileńskiego czasopisma „Reduta” (nr. 4/1925 r.). Swoje wiersze drukował w różnych publikacjach poetyckich (m.in. S.T.O., Wilno 1928 r., Patykiem po niebie, Wilno 1929 r.), oraz czasopismach. W 1963 r. przekazał liczne eksponaty Państwowemu Muzeum Etnograficznemu oraz Muzeum Narodowemu w Warszawie. W 1976 r. przekazał całą kolekcję swoich krzyży koptyjskich Muzeum Narodowemu w Warszawie. Korabiewiz był głównym fundatorem grobu Edwarda Śmigłego-Rydza. Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką Zasłużony Działacz Kultury, Krzyżem szczególnych zasług dla ZHP i odznaką Zasłużony Pracownik Morza. Dwudziestego października 1932 r., w Gdyni, ożenił się z Janiną Marią Haaze, nauczycielką w wileńskim gimnazjum (ur. 1908 r. w Wilnie, córka inżyniera rolnika Ferdynanda Mikołaja Haaze i Józefiny Haaze z domu Salmanowicz). Owocem ich małżeństwa była córka - Jonuta Ewa Raciążek (ur. 22.08.1940 r.). W 1933 r., w ramach podróży poślubnej, odbył wyprawę kajakiem do Indii (zaowocowało to cyklem reportaży „Kajakiem przez Indie” w Gazecie Polskiej, 1935 r.). W grudniu 1948 r. na mocy decyzji wydziału cywilnego Sądu Okręgowego w Krakowie wziął rozwód z żoną. Sąd przydzielił opiekę nad ich córką Janinie Korabiewicz. Po rozwodzie wziął drugi ślub, 15 stycznia 1952 r. w Arusha w Tanganice z Marią Olimpią Kisielewicz (córka Józefa i Stefanii Kisielewicz; urodzoną 2 luty 1909 r. w Hryniawie pow. Kosów, woj. Stanisławów - zmarła 31 lipca 1999 r.; posługiwała się również nazwiskiem po pierwszym mężu – Adamie Sidorze, urodzonym w 1909 r. w Mościskach, synu Wiktora i Salomei Sidorów, z którym wzięła pierwszy ślub w 1935 r.).