Zachowane fragmenty akt stanowią materiały statystyczne, a wśród nich dotyczące zachorowań na choroby zakaźne w Dystrykcie Warszawskim i Krakowskim. Są to kopie przesyłane do PIH. Część z nich uwzględnia również podział na narodowości. W tej grupie mieszczą się także inne materiały statystyczne, takie jak zestawienia dotyczące zachorowań na tyfus 1882-1940r. Zestawienia te miały na celu lokalizowanie ewentualnych ognisk epidemii. Drugą grupę stanowią akta Państwowej Szkoły Higieny w szczególności zaś akta związane z prowadzonymi przez Szkołę kursami. W niej należy zaznaczyć obecność planów zajęć kursów przeprowadzanych dla lekarzy i dezynfektorów w zakresie chorób zakaźnych. Jedna teczka zawiera zakresy czynności pracowników Szkoły. Sporadycznie tylko są one imienne, w większości określone jest tylko stanowisko służbowe. W teczce o sygn. 7 znajdują się akta związane z działalnością badawczą i opiniodawczą Instytutu.

W związku z panującymi epidemiami chorób zakaźnych w Polsce po I wojnie światowej ówczesne władze państwowe powołały Naczelny Nadzwyczajny Komisariat do walk z epidemiami. Komisariat mógł zadziałać skutecznie jedynie w oparciu o ośrodek laboratoryjny. Takim ośrodkiem był Państwowy Zakład Epidemiologiczny założony w 1918r. z inicjatywy dra Ludwika Rajchmana. W 1919r. do Państwowego Zakładu Epidemiologicznego przyłączono kilka prywatnych zakładów i nadano nazwę „Państwowy Centralny Zakład Epidemiologiczny”. Jego zadaniem było zwalczanie chorób zakaźnych. W 1920r. otrzymał pomieszczenia w gmachu przy ul. Chocimskiej 24. W pierwszym etapie rozwoju Zakładu główny nacisk był położony na rozbudowę Centrali i wyszkolenie wyższego i średniego personelu medycznego w zakresie epidemiologii, mikrobiologii i zagadnień higieny i zdrowia publicznego. Przy finansowej pomocy fundacji Rockefellera, zorganizowano Państwową Szkołę Higieny. W latach 1922-1925 wybudowano dla szkoły budynek przy ul. Chocimskiej 24. Oficjalne otwarcie Państwowej Szkoły Higieny nastąpiło dopiero w 1926 roku. Dyrektorem PZH został jego organizator dr Ludwik Rajchman. W skład PZH wchodziły wtedy działy: Bakteriologiczny, Wyrobu Surowic i Szczepionek, Wyrobu Krowianki Ospowej, Pasteurowski, Administracyjny. Po wypełnieniu zadań PZH przesunął się na zagadnienia higieny. Przewidywano nowe zadania dla PZH. Miały to być badania naukowe w zakresie higieny publicznej, bakteriologii i serologii, epidemiologii, chemii farmaceutycznej, wyrobu surowic, szczepionek i produktów biologicznych stosowanych w medycynie i weterynarii, szkolenie fachowego personelu zatrudnionego w państwowej i samorządowej administracji sanitarnej oraz kształcenie pomocniczego personelu lekarskiego. Od 1931r. funkcję dyrektora pełnił doc. dr Gustaw Szulc. W 1933r. zdecydowano rozwinąć filie i związać je z Publiczną Służbą Zdrowia w zakresie zwalczania chorób zakaźnych, kontroli żywności i kontroli wody. W 1935r. włączono do PZH Państwowe Zakłady Badania Żywności i Przedmiotów Użytku. Połączono również Odział Hydrologiczny Państwowych Zakładów Badania Żywności i Przedmiotów Użytku z Oddziałem Inżynierii Sanitarnej Państwowej Szkoły Higieny tworząc nowy samodzielny Dział Wodny. W 1938r. przyłączono do PZH Instytut Higieny Psychicznej. W ten sposób od 1938r. PZH składał się z 7 działów. Liczba wojewódzkich filii PZH wzrosła do 13. W okresie międzywojennym PZH był wiodącym w kraju instytutem naukowym w zakresie mikrobiologii lekarskiej, immunologii, epidemiologii i niektórych zagadnień z zakresu higieny i zdrowia publicznego. PZH prowadził również działalność edytorską wydając czasopisma naukowe. W 1939r. Centrala w Warszawie dostała rozkaz ewakuacji. Podczas działań wojennych na terenie Warszawy bardzo poważnym uszkodzeniom uległy gmachy Instytutu. Po ukończeniu działań doprowadzono budynki do stanu używalności i zaczęto przyjmować materiał do badania. W tym czasie przystąpiono również do produkcji szczepionki przeciwko durowi brzusznemu. W listopadzie 1939 r. na czele Instytutu stanął poprzedni dyrektor prof. Szulc. Przez cały okres okupacji hitlerowskiej zachowane przedwojenną strukturę organizacyjną, z tym, że tylko 3 filie znajdujące się na terytorium tzw. Generalnej Guberni podlegały Zakładowi, jednakże miały kierowników i cały personel polski. Działalność PIH została ograniczona wyłącznie do praktycznych czynności związanych ze zwalczaniem chorób epidemicznych, produkcją surowic i szczepionek oraz kontrolą sanitarną żywności i wody. Do maja 1940r. zarząd PIH pozostawał całkowicie w rękach polskich. We wrześniu 1940r. komisarycznym dyrektorem Zakładu został mianowany prof. Kudicke. Prof. Kudicke zorganizował administrację niemiecką pozostawiając kierowników działów i personel na swoim stanowisku. Prof. Szulc pozostawał łącznikiem pomiędzy dyrekcja niemiecką. Jedynym oddziałem niemiecki, który powstał w Zakładzie, był Dział Produkcji Szczepionki. Dział ten początkowo mieścił się w domu administracyjnym PIH. Produkowano szczepionkę nie tylko metoda Weigla, ale produkowano na szeroką skalę szczepionkę tzw. jajową, która przeznaczona była głównie dla wojska niemieckiego i niemieckiej ludności cywilnej. Przystąpiono do konspiracyjnej produkcji szczepionki przeciwko durowi osutkowemu dla ludności Warszawy. Produkcji szczepionki podjęli się dr Wojciechowski i dr Przyborowski z Działu Bakteriologii PIH, ponadto była ona dostarczona przez dra Mosinga ze Lwowa. Produkcja szczepionki została przerwana na wiosnę 1944r. w związku z aresztowaniem pracowników PIH. Legalną działalność prowadziła Państwowa Szkoła Higieny. Szkoliła i doszkalała ona lekarzy i dezynfektorów w zakresie chorób zakaźnych. W czasie powstania warszawskiego częściowemu spaleniu uległy budynki PIH, a wszystkie instrumenty i urządzenia wywiezione przez Niemców, pracownicy rozproszeni. W ten sposób Centralna PZH przestała istnieć.