Akta z lat 1945 – 1986: protokóły z narad, organizacja i zakres działania, kontrole zewnętrzne, sprawozdania statystyczne z działalności, sprawozdania kadrowe, akta osobowe do 1951 roku

Pogotowie Ratunkowe w Warszawie powstało w 1897 roku z inicjatywy dr Józefa Zawadzkiego. Utrzymywało się ze składek społecznych, dobrowolnych datków, opłat ubezpieczalni społecznej, transportu chorych i dotacji miejskiej. W latach 1939-1945 pogotowie z siedzibą przy ul. Hożej i ul. Leszno było pod zarządem okupanta niemieckiego. Po oswobodzeniu stolicy w 1945 roku Zarząd Miejski powołał do życia Pogotowie Ratunkowe jako instytucję miejską opartą na budżecie państwowym. Pierwsza stacja powstała na Pradze przy ul. Ząbkowskiej 42, później druga przy ul. Hożej 41. 26 września 1948 Miejskie Pogotowie Ratunkowe otrzymało, wyposażone przez Ministerstwo Zdrowia i Zarząd Miejski, odbudowaną siedzibę przy ul. Hożej 56. Mieściło się w niej ambulatorium z rentgenem, dyżurki dzienne i nocne dla lekarzy i służby medycznej, pomieszczenia biurowe i stacja na 24 łóżka dla leżących chorych wymagających po udzieleniu doraźnej pomocy, leczenia szpitalnego na okres nie dłuższy niż 3 dni. Z dniem 1 stycznia 1951 roku Miejskie Pogotowie Ratunkowe przejęło Pogotowie Ubezpieczalni Społecznych w Warszawie ul. Czerniakowska 231. Do 1951 cała gospodarka samochodowa była w administracji Pogotowia. Następnie zgodnie z zarządzeniem Ministra Zdrowia nr 57/51 została powołana w 1952 roku Kolumna Transportu Sanitarnego, która przejęła bazę samochodową pogotowia. W 1961 roku oddano do użytku nowy budynek przy ul. Poznańskiej 22. Uruchomiono wówczas 60 łóżek oddziału szpitalnego w 1970 roku uruchomiono salę reanimacyjna na oddziale szpitalnym a w 1984 roku powstał Specjalistyczny Oddział Kardiologiczny w stanie zagrożenia życia. 29 lipca 1993 roku na podstawie zarządzenia nr 62 Wojewody Warszawskiego te zaś na podstawie art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej /Dz. U Nr 91 poz. 408/ w sprawie zmiany nazw zakładów opieki zdrowotnej Pogotowie Ratunkowe m.st. Warszawy otrzymuje nazwę - Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w Warszawie ul. Poznańska 22. Dnia 6 lipca 1994 roku zarządzeniem Dyrektora WSPR ZPZOZ powołano Szkołę Ratownictwa stosownie do art. 28 Ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o Zakładach Opieki Zdrowotnej /Dz. U. nr 91 poz. 408/ oraz Instrukcji nr 3/78 Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 12 marca 1978 roku w sprawie organizacji "szkół ratownictwa" /Dz. Urz. MZiOS nr 8 poz. 19/ Szkoła prowadzi teoretyczne i praktyczne szkolenia w zakresie ratownictwa dla pracowników oraz innych osób fizycznych nie będących pracownikami pogotowia. Dnia 8 sierpnia 1997 na podstawie zarządzenia nr 55 Wojewody Warszawskiego ta zaś na podstawie art.49 pkt 2 i art. 51-62 ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 r. /Dz. U. Nr 91, poz. 408 z poz. zm./ Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w Warszawie zostaje przekształcona w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej o nazwie - Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Warszawa ul. Poznańska 22. Od dnia 1 listopada 2006 roku na podstawie uchwały 183/06 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 9 października 2006 roku Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego przejmuje Stołeczną Kolumnę Transportu Sanitarnego "MEDITRANS" jej majątek, zadania i zobowiązania. Nowa jednostka nosi nazwę Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego "Meditrans" Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Warszawie ul. Poznańska 22.