1. Regulaminy, sprawy ogólno–organizacyjne, sygn. 1-2 2. Protokoły zebrań, sygn. 3-6 3. Sprawozdania z działalności, sygn. 7-9 4. Wycinki prasowe, fotografie, sygn. 10-12 5. Zakłady Opiekuńcze, sygn. 13-17.

Towarzystwo zawiązało się 06.05.1918 r. z inicjatywy Rady Narodowej w Poznaniu. Jego celem było roztaczanie opieki nad sierotami i dziećmi zaniedbanymi. Przed 1920 r. praca Towarzystwa rozwijała się w trzech kierunkach. Towarzystwo organizowało kolonie na wsi dla dzieci miejskich, opiekowało się zapewniając schronienie i wyżywienie - sierotami i dziećmi zaniedbanymi (w dużej części były to sprowadzone na Pomorze dzieci emigrantów polskich w Niemczech), prowadzono także kursy ochroniarek. W okresie międzywojennym, wraz ze wzrostem bazy materialnej Towarzystwa, jego działalność uległa rozszerzeniu i uaktywnieniu. Prowadzono ją przede wszystkim w oparciu o własne zakłady. W 1938 r. Towarzystwo prowadziło: Żłobek Pomorski św. Antoniego w Toruniu, Sierociniec im. gen. Hallera w Ostrowitem, stacje opieki nad matką i dzieckiem w Toruniu i na Podgórzu, kolonie leczniczo-wypoczynkowe w Gdyni i Ostrowitem oraz internat dla uczącej się młodzieży żeńskiej w Toruniu. Towarzystwo sprawowało także opiekę nad sierotami umieszczonymi w innych zakładach opiekuńczych. Współpracowało ponadto na polu opieki nad dziećmi z władzami państwowymi i samorządowymi oraz z innymi stowarzyszeniami społecznymi. Wybuch II wojny nie przerwał jego działalności, a tylko ją ograniczył. O kontynuowaniu prac Towarzystwa w okresie wojny świadczą m.in. zapisy w dzienniku podawczym prowadzone do 1943 r., a następnie od sierpnia 1946 r. do czerwca 1947 r. Podejmowane po wyzwoleniu próby odbudowy Towarzystwa w formie sprzed wybuchu wojny, nie dały rezultatu.