I. Dyrektor Naczelny, sygn. 1-11: sprawy likwidacji fabryki, zakładowa umowa zbiorowa. 1. Sprawy ogólno-administracyjne. II. Główny księgowy, sygn. 12-79. 1. Plany finansowo-gospodarcze. 2. Plany kosztów. 3. Plany inwestycji i kapitalnych remontów. 4. Sprawozdania finansowe. 5. Analizy ekonomiczne działalności gospodarczej. 6. Statystyka. III. Dział zaopatrzenia, sygn. 80-89. 1. Plany zaopatrzenia. IV. Dział Zbytu, sygn. 90-91. 1. Plany zbytu. V. Dział Planowania i Organizacji, sygn. 92-129. 1. Plany wieloletnie i perspektywiczne. 2. Plany techniczno-perspektywiczne. 3. Plany produkcji, zatrudnienia i funduszu płac. 4. Plany produkcyjne. VI. Dział Techniczny, sygn. 130.

Fabryka Pierników "Kopernik" w Toruniu ma bogatą tradycję. Została zbudowana przez Gustawa Weese w latach 1908-1913 i stanowiła największy warsztat piernikarski Torunia osiągając znaczne rozmiary produkcyjne. W lutym 1939 r. Weese sprzedał fabrykę Związkowi Spółdzielni Spożywców RP "Społem". W okresie II wojny światowej zakład ponownie został powierzony przez okupanta byłemu właścicielowi jako nadzorcy. Ewakuacja maszyn i urządzeń do Saksonii w 1944 r., działania wojenne i zniszczenie budynków fabrycznych w okresie 1939-1945 przyczyniły się do powstania olbrzymich strat, szacowanych na ok.5 mln złotych według wartości materiałów z sierpnia 1939 r. Po zakończeniu wojny w 1945 r. zakład otrzymał nazwę: Fabryka Pierników, Cukrów i Czekolady ZSS "Społem". Produkcja ruszyła ponownie w 1946 r. osiągając ok. 150 ton wyrobów. Dnia 1 I 1950 r. Fabryka została przejęta przez Zjednoczenie Przemysłu Cukrowniczego w Warszawie. Podstawą prawną jej działalności stanowiło Zarządzenie Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dn. 22 czerwca 1951 r. oraz wpis do rejestru przedsiębiorstw w Ministerstwie Finansów. Na podstawie aktu erekcyjnego z dnia 22 VI 1951 r. zakład otrzymał nazwę: Fabryka Pierników i Wyrobów Cukierniczych "Kopernik" w Toruniu -Przedsiębiorstwo Państwowe. Przedmiotem działalności przedsiębiorstwa była produkcja pieczywa cukierniczego oraz przemiał orzeszków i usługi transportowe dla innych zakładów przemysłu cukierniczego. Fabryka rozliczała się z budżetem centralnym; resortowo podlegała Ministerstwu Przemysły Rolnego i Spożywczego. Fak włączenia fabryki do przemysłu państwowego wzmocnił jej pozycję, równocześnie stopniowa specjalizacja i mechanizacja produkcji oraz współzawodnictwo pracy, przyczyniły się do rozwoju zakładu i zwiększenia potencjału produkcyjnego do 3357 ton w 1950 r. i 8602 ton w 1966 r. Dnia 1 kwietnia 1966 r. nastąpiło połączenie fabryki z Zakładami Przemysłu Cukierniczego "Jutrzenka"w Bydgoszczy w jedno wielozakładowe przedsiębiorstwo pod nazwą: Pomorskie Zakłady Przemysłu Cukierniczego z siedzibą dyrekcji w Bydgoszczy. Fabryka produkowała wówczas pieczywo cukiernicze w czterech grupach: pierniki, herbatniki, wafle i tzw. słodycze wschodnie/bloki/. Wśród bogatego asortymentu wyrobów znalazły się również tzw. pierniki historyczne, produkowane w oparciu o artystycznie rzeźbione drewniane formy historyczne z XVII-XIX w., produkowane w celach pamiątkarskich i wystawowych. Fabryka "Kopernik" pod względem ilości, jakości i asortymentu produkcji zaliczała się do największych zakładów przemysłu cukierniczego produkujących pierniki w Polsce.