1. Protokoły sesji GRN (1955-1961) 2. Komisje GRN (1955-1960) 3. Protokoły posiedzeń PGRN (1955-1961) 4. Zebrania wiejskie (1954-1956) 5. Budżet i jego wykonanie (1956-1962)

Podstawą prawną dla powstania i działalność gromadzkich rad narodowych była Ustawa o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu gromadzkich rad narodowych z dnia 25.9.1954 r. W miejsce dotychczasowych gmin i gromad utworzono nowe gromady jako jednostki podziału administracyjnego wsi. Gromadzkie rady narodowe będące organami władzy państwowej były wybierane przez ludność gromady na okres trzech lat. Do głównych zadań i kompetencji tych organów zaliczono: kierowanie działalnością gospodarczą, społeczną i kulturalną gromady; sprawowanie kontroli społecznej nad działalnością przedsiębiorstw i instytucjami w gromadzie; współudział przy organizowaniu przemysłu miejscowego; uchwalanie budżetu gromady i nadzór nad jego wykonaniem; przedkładanie powiatowej radzie narodowej wniosków w sprawie terenowego planu gospodarczego. Gromadzka rada narodowa podległa powiatowej radzie narodowej wybierała spośród radnych prezydium, będące kolegialnym organem wykonawczym i zarządzającym. W jego skład wchodzili: przewodniczący, jego zastępca i sekretarz. Gromadzka rada obradowała na sesjach. Dla poszczególnych dziedzin swej działalności rada powoływała komisje stałe. Ich rodzaje i skład liczbowy określiła Uchwała Rady Państwa z 1.2.1958 r. Powoływano następujące komisje rady: finansów, rolnictwa i zaopatrzenia, kultury i spraw socjalnych oraz mienia gromadzkiego. W praktyce niektóre rady powoływały również komisje dodatkowe, np. mandatową, koordynacyjną, d/s rolnych. Do zadań komisji rady należało: utrzymywanie stałej więzi z ludnością gromady, występowanie w przygotowaniu i realizacji uchwał rady oraz sprawowanie kontroli społecznej z ramienia rady. Celem rozpatrywania zagadnień dotyczących wsi wchodzących w skład gromady, powołano na mocy Ustawy z 25.9.1954 r. instytucję zebrań wiejskich. Były one zwoływane na zlecenie rady, jej prezydium lub większości wyborców. Na zebraniach omawiano sprawy dotyczące głównie poprawy warunków gospodarczych, bytowych i kulturalnych mieszkańców poszczególnych wsi. Niewielkie korekty w funkcjonowaniu gromadzkich rad przyniosła Ustawa z dnia 22.3.1957 r. o zmianie ustawy o reformie podziału administracyjnego wsi i powołaniu GRN. Dotyczyły one tworzenia, łączenia i znoszenia gromad, zmian ich granic oraz ustalania siedzib - odtąd następowałlo to w drodze uchwały WRN. Wymagane było zatwierdzenie tej uchwały przez Radę Ministrów. GRN powiatu toruńskiego podlegały PRN w Toruniu, ta z kolei - WRN w Bydgoszczy. Kolejna Ustawa z dnia 25.1.1958 r. regulująca w sposób kompleksowy sprawy rad narodowych, rozszerzyła ich kompetencje w zakresie władzy administracyjnej. Radom gromadzkim przyznano wówczas prawo uchwalania wieloletnich i rocznych planów gospodarczych. Celem zapewnienia stałej łączności między poszczególnymi wsiami a radą i jej prezydium wybierano sołtysów, którzy mieli obowiązek zwoływania zebrań wiejskich i przewodniczenia im. Sołtysi czuwali nad wykonaniem przez mieszkańców wsi obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz z uchwał GRN i jej prezydium. Reprezentowali również postulaty mieszkańców wsi wobec prezydium rady. Kolejna Ustawa z dnia 28.6.1963 r. o zmianie ustawy o radach narodowych w praktyce nie wniosła większych zmian w ich funkcjonowaniu. Podkreślano w niej ponownie prawo GRN do uchwalania wieloletnich planów gospodarczych w postaci programów rozwoju gromad określając w nich zadania w dziedzinie rolnictwa, leśnictwa, dróg lokalnych oraz zaopatrzenia i skupu. Szczególny nacisk położono w wymienionej Ustawie na rolę rad jako czynnika koordynacyjnego sprawy rozwoju rolnictwa. Również kompetencje komisji rady zostały poszerzone - odtąd nie tylko występowały one z inicjatywą w stosunku do rady i jej organów, ale miały też prawo żądać dostarczania sprawozdań z wykonania zadań. Ustawa o utworzeniu gmin i zmianie ustawy o radach narodowych z dnia 29.11.1972 r. zniosła gromady tworząc w ich miejsce gminy.