Sinoradzka Melania Maria (1923-1975), lekkoatletka, olimpijka. Urodzona 13.06. w Podgórzu (obecnie lewobrzeżna dzielnica Torunia) w rodzinie Ignacego (1889-1964), pracownika poczty, i Heleny z domu Skomskiej (1893-1985), która prowadziła dom i wychowywała dzieci. Miała 5 rodzeństwa: Alfonsa (1913-1939), który zginął na wojnie; Józefa, Czesława, Helenę i Irenę. W 1937, po ukończeniu szkoły podstawowej, podjęła pracę ekspedientki w sklepie Dyrekcji PKP w Toruniu. Praca nie przeszkodziła jej w uprawianiu sportu. Interesowała się nim od dziecka, spędzając wiele czasu na grze w piłkę na pobliskich łąkach i placach, także na boisku miejscowego Klubu Sportowego "Sokół". W wieku 13 lat była już zawodniczką Klubu Sportowego Kolejowego PW "Pomorzanin". Najpierw grała w siatkówkę, ale uprawiała także koszykówkę i hazenę (odmiana piłki ręcznej dla kobiet). Próbowała także sił w pchnięciu kulą, a w V 1937 w zawodach PW i Wychowania Fizycznego w Podgórzu startowała w rzucie dyskiem. Różne dycypliny, które wówczas uprawiała, świadczyły o jej - już wtedy - wszechstronności sportowej, ale też o poszukiwaniu specjalności, której mogłaby się poświęcić. W VIII 1938 wsytąpiła w okręgowych mistrzostwach Pomorza, odbywających się w Grudziądzu i Tczewie. Rok później zainteresowała się bliżej rzutem oszczepem. Sprawność fizyczna, pracowitość i wielka ambicja wróżyły jej dużą karierę. Wojna przerwała działalność klubu, ale Sinoradzka nie zaprzestała treningów i jeśli tylko czas jej na to pozwalał "pilnując formy", grała z rówieśnikami w piłkę. Pracowała w niemieckiej firmie ogrodniczej Klatta (1940-43), a następnie (1.03.1943 - 24.01.1945) jako robotnica w miejscowych koszarach. Była jedną z pierwszych zawodniczek, które pojawiły się na boisku reaktywowanego w IV 1945 "Pomorzanina". Prezesem klubu został wtedy Józef Hrynieszczak. Wkrótce powstało 8 sekcji, w tym lekkoatletyczna, którą kierował Józef Florczak. Już w VII tegoż roku mieszkańcy Torunia mogli uczestniczyć w pierwszym Biegu Nar. W klubie rozpoczęła się pełna zaangażowania praca, chociaż brakowało sprzętu; nikt nie myślał o dietach czy utraconych zarobkach. Najważniejszy był stadion i zawody. Tak czasy te wspominają ówcześni sportowcy "Pomorzanina". We IX 1945 lekkoatleci (m.in. G. Dunecki, D. Mrowiński, L .Wiśniewska i M. Sinoradzka) rozegrali mecz ze stacjonującymi w Toruniu żołnierzami radzieckimi. Treningi trwały i na ich wyniki nie trzeba było długo czekać. W 1946 na mistrzostwach lekkoatletycznych kobiet w Krakowie Sinoradzka w rzucie oszczepem zajęła VI miejsce. Na XXI Mistrzostwach Polski w Lekkej Atletyce w Katowicach (6-7 VII 1947) rzuciła oszczepem 35,60 m i poprawiła o 4 m wynik z meczu z Czeszkami, zdobyła swój pierwszy tytuł mistrzyni Polski. 26-27 VI odbyły się w Krakowie eliminacje przedolimpijskie, na których Sinoradzka osiągnęła wynik 39,64 m. Był to jej najlepszy dotąd wynik i choć nie wypełniła wyznaczonego minimum olipmijskiego (41 m), Polski Komitet Olimpijski (PKOL) umieścił Sinoradzką na liście reprezentantów Polski na olimpiadę. Jeszcze przed olimpiadą odbyły się w Bydgoszczy, przy złej pogodzie i padającym deszczu, XXII Miestrzostwa Polski Kobiet w Lekkiej Atletyce (10-11 VII). Uzyskana na nich odległość dała Sinoradzkiej drugi tytuł mistrzyni Polski. Miejscem zmagań olimpijskich w Londynie był słynny stadion Wembley. W Londynie Sinoradzka zaprzyjaźniła się ze znaną z wcześniejszych spotkań sportowych czeską oszczepniczką Daną Ingrową, przyszłą żoną wybitnego lekkoatlety Emila Zatopka. Przez wiele lat obie zawodniczki korespondowały ze sobą. Pierwszy start po igrzyskach był dla Sinoradzkiej dość udany. W meczu rozegranym 5 IX 1948 w Warszawie z okazji Dnia PZLA, Sinoradzka wygrała rzucając oszczepem na odległość 38, 08 m. W 1949 w drużynowaych mistrzostwach Polski lekkoatletki "Pomorzanina" zdobyły mistrzostwo Polski, a Sinoradzka wciąż z bolącą stopą, zajęła II miejsce za rzut na odległość 36,77 m. Trenerem jej był Grzegorz Dunecki. W 1950 Sinoradzka doznała kontuzji stawu barkowego. Ból, mimo leczenia, był dokuczliwy, ale Sinoradzka występowała nadal, aby utrzymać formę. W 1951 jej drużyna zdobyła ponownie mistrzostwo Polski, a ona sama rok później na mistrzostwach we Wrocławiu. Kontuzja nie pozwoliła jej na dalsze uprawianie sportu. Przez cały okres swojej aktywności sportowej Sinoradzka pracowała zarobkowo: jako pracownik umysłowy w Spółdzielni Kolejowej (1946-47) i w Parowozowni Toruń (15 XII 1947 - 30 VI 1953), potem jako pracownik fizyczny w Toruńskiej Fabryce Wodomierzy (27 IX 1953 - 23 I 1954), wreszcie od 25 I 1954 w Toruńskich Zakładach Przemysłu Odzieżowego jako projektant norm zużycia tkanin. Na treningi i mecze zwalniana była na pisemne podania klubów. W 1951 wybrana została do Zarządu Kolejowego Klubu Sportowego "Pomorzanin" i była delegatem na I Krajowy Zjazdy Delegatów Zrzeszenia Sportowego "Kolejarz". Reprezentowała również Toruńskie Zakłady Przemysłu Odzieżowego na V Festiwalu Młodzieży w Warszawie. Zarząd KSS "Pomorzanin" odznaczył ją Honorową Odznaką Klubową z Wieńcem Laurowym (1949). Otrzymała też dyplomy uznania od: prezesa Polskiego Związku Piłki Siatrkowej "za zasługi położone w dziedzinie piłki siatkowej" (1960), Bydgoskiego Okręgu Związku Lekkej Atletyki "za osobistym społeczny wkład w dzieło umasowienia i rozwoju "Królowej Sportów" (21 IX 1965), Komitetu Organizacyjnego Spartakiady w Toruniu "za ofiarną pracę nad upowszechnianiem kultury fizycznej na terenie Torunia". Sinoradzka zmarła 28 II 1975.