Spisy wyborców według gmin, wykazy osób mających prawo do uczestniczenia w zjeździe właścicieli ziemskich w sprawie wyborów.

Jesienią 1905 r. walki rewolucyjne w państwie rosyjskim osiągnęły szczytowe nasilenie. 30.X. 1905 r. pod presją strajku powszechnego wydany został przez cara manifest, który zapowiadał przekształcenie Rosji w państwo konstytucyjne. Władzę ustawodawczą i pewną kontrolę nad rządem sprawować miała Duma Państwowa wybrana na podstawie zbliżonego do powszechnego prawa wyborczego, realizowanego system kurialnym. Według ustaw zasadniczych z 1906 r., utwierdzających ścisły związek Królestwa Polskiego z Cesarstwem, także gubernie polskie uzyskały prawo wysyłania przedstawicieli do parlamentu rosyjskiego. Prawo wyborcze w Królestwie Polskim różniło się od obowiązującego w Cesarstwie, ze względu na brak samorządu, który funkcjonował na ziemiach rosyjskich od 1892 r. Wyborców w Królestwie Polskim podzielono na dwie kurie: wielkiej i średniej własności ziemskiej, miejską, wiejską i robotniczą. Parlament rosyjski składać się miał z dwóch izb - z dotychczas istniejącej Rady Państwa, przekształconej w izbę wyższą oraz Dumy Państwowej. Obie izby posiadały jednakowe uprawnienia. Połowa członków Rady Państwa pochodziła z nominacji, połowa z wyborów. Na około 300 członków Rady Państwa, Królestwo Polskie nie miało ani jednego z nominacji. Wśród pochodzących z wyboru członków Rady zaledwie 6 reprezentowało Królestwo Polskie. Pierwotnie Królestwo wysyłało 6 posłów do Dumy Państwowej na 524 z całego państwa rosyjskiego. Ordynacja wyborcza przewidywała głosowanie tajne w oparciu o zasadę dwu - trój - a nawet czterostopniowość wyborów. Ukaz z 1907 r. zwiększał reprezentację Królestwa Polskiego do 12 mandatów na 478 członków Dumy, przy czym dwa mandaty otrzymała ludność rosyjska w Warszawie i na Podlasiu. Na terenie powiatów Królestwa Polskiego w celu przeprowadzenia wyborów powoływano Komisje Powiatowe do Spraw Wyborów do Dumy Państwowej. Prawo wyborcze przyznano posiadaczom nieruchomości ziemskich lub miejskich. W kurii właścicieli ziemskich i w kurii miejskiej obowiązywały wybory dwustopniowe, a o prawie do głosowania decydował cenzus majątkowy. 1 pełnomocnik przypadał na 100 dziesięcin ziemi lub na nieruchomość o wartości 15 tys. rubli. Zjazdy prawyborów wraz z pełnomocnikami zbierały się w każdym powiecie pod przewodnictwem sędziego pokoju. W kurii wiejskiej obowiązywały czterostopniowe wybory. Z każdych 10 zagród wybierano przedstawiciela na zebranie gminne, które wybierało 2 pełnomocników na zjazd powiatowy. Tam z kolei wybierano przedstawicieli na zjazd gubernialny, gdzie wybierano posłów do Dumy Państwowej. W kurii robotniczej obowiązywały wybory trójstopniowe. Prawo wyborcze przyznano przedsiębiorstwom zatrudniającym co najmniej 50 robotników. Na każdych zatrudnionych 1000 robotników wybierano 1 pełnomocnika. Zjazd pełnomocników wybierał przedstawicieli na zgromadzenie gubernialne, które wybierało posłów do Dumy Państwowej. Pełnomocnikiem mogła być wybrana osoba, która ukończyła 25 lat życia. Praw wyborczych nie posiadali: robotnicy z zakładów o zatrudnieniu mniejszym niż 50 osób; odbywający służbę wojskową; cudzoziemcy zamieszkali w Rosji. Wybory do I Dumy Państwowej przeprowadzono w marcu 1906 r. Obradowała ona do lipca 1906 r. tj. do chwili jej rozwiązania. II Duma została wybrana w marcu 1907 r. i obradowała do 16 czerwca tegoż roku. Powodem jej rozwiązania była sprawa rolna. 16.VI.1907 r. ogłoszono nową ordynację wyborczą do III Dumy. Utrzymywała ona podział na kurie i wielostopniowy system głosowania, zwiększając jednocześnie liczbę posłów z kurii wielkich właścicieli ziemskich z 34% do 51,3% kosztem posłów z kurii robotniczej i wiejskiej oraz posłów z terytoriów zamieszkałych przez ludność nie rosyjską. III Duma Państwowa obradowała pełną kadencję tj. 5 lat i została rozwiązana 9.VI.1912 r. W 1912 r. wybrano IV Dumę, której kadencję przerwał wybuch I wojny światowej. W skład Komisji Powiatowej do Spraw Wyborów do Dumy Państwowej wchodzili: członek Sadu Okręgowego jako przewodniczący; sędzia gminny wyznaczony przez zjazd sędziów pokoju; prezydent lub burmistrz miasta powiatowego; inspektor podatkowy; jeden z właścicieli ziemskich. Listy osób uprawnionych do uczestniczenia w zjazdach powiatowych przygotowywały urzędy powiatowe i magistraty. Spisy wyborców drukowane były na 6 tygodni przed wyborami w "Wiadomościach Gubernialnych". W ciągu 2 tygodni od opublikowania zainteresowane osoby mogły wnosić skargi i reklamacje odnośnie spisów wyborców.