Akta do 1918 r.: akta dotyczące finansów miejskich (sygn. 1–13), wyciągi z aktów metrykalnych i protokoły określenia wieku (sygn. 14–47, 70), sprawy aresztantów (sygn. 48). Akta z okresu II Rzeczypospolitej (1919–1939): protokoły posiedzeń magistratu (1925, 1928–1939) i sesji rady miejskiej (1930–1939), uchwały rady miejskiej (1922), dowody dotyczące dzierżaw placów miejskich, pozwolenia na budowę i remonty, plany działek dzierżawnych (1919–1939) (sygn. 48–69, 71–79). Akta po 1945 r.: protokoły sesji MRN, posiedzeń Prezydium i Zarządu, działalność komisji, narady i odprawy, sprawozdania z działalności, sprawy sprzedaży i wydzierżawiania nieruchomości (przetargi, podania, umowy), pobór podatków, sprawy organizacyjne i pracownicze, odbudowa ze zniszczeń, ankieta dotycząca okupacji i przebiegu działań wojennych, charakterystyka miasta (sygn. 24, 29), księgi dochodów i rozchodów, budżety miasta i przedsiębiorstw miejskich, sprawozdania rachunkowe, sprawy opieki społecznej, dane statystyczne (ludność, wykazy gospodarstw), kontrole zewnętrzne i wewnętrzne, wykaz pracowników zabitych w 1939 r. (sygn. 80–168).

Magistrat miasta Ostrołęki został utworzony na mocy ukazu z 1842 r. Utworzenie magistratu niewiele zmieniało sytuację władz miejskich. Magistraty zachowały dotychczasowe uprawnienia. W skład magistratu wchodził burmistrz i dwóch ławników, pełniących funkcję kasjera i sekretarza. Do zadań magistratu należały, sprawy samorządu miejskiego. Burmistrz ogłaszał i wykonywał wszelkie decyzje i polecenia rządowe, czuwał nad własnością miejska, przestrzeganiem bezpieczeństwa i porządku publicznego, utrzymaniem w porządku dróg, mostów oraz sprzętu ogniowego; dozorował roboty publiczne; sporządzał coroczny spis ludności, zasiewów, zbiorów, inwentarza żywego; wydawał zaświadczenia i paszporty; zajmował się zakwaterowaniem wojska, rozkładem i poborem podatków i innych powinności. Ukazem z 1861 r. zreformowano magistrat wprowadzeniem rad miejskich. Zmiany polegały głownie na rozdziale kompetencji pomiędzy magistrat i radę miejską. Zreformowane magistraty składały się w miastach II rzędu z prezydenta i trzech radnych. Kandydatów na radnych przedstawiała rada miejska, a mianował rząd gubernialny lub Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych. W Ostrołęce należącej do mniejszych miast Królestwa nie utworzono rady miejskiej i władzę w mieście sprawował nadal samodzielnie burmistrz z ławnikami. Poważne ograniczanie kompetencji magistratów nastąpiło po powstaniu styczniowym. Ukazem z 1866 r. utworzono straż ziemską. Przejęła ona obowiązki policji wykonawczej, którą do tej pory sprawował burmistrz. Kolejne ograniczenia nastąpiły w związku z reformą sądową, odebrano burmistrzowi prawo sądzenia przewinień policyjnych. W rezultacie tych ograniczeń kompetencje magistratów sprowadzały się wyłącznie do ekonomicznego zarządu miastem. Ukształtowane w latach 60-tych XIX w. stosunki w mieście prawie niezmienione aż do wybuchu I wojny światowej. Po rozpoczęciu działań wojennych wprowadzono w mieście stan wojenny. Cywilne władze miasta podporządkowane zostały komendantowi wojennemu, którym mianowano naczelnika miejscowej żandarmerii. W okresie okupacji niemieckiej stanowiska urzędnicze w mieście pełnili Niemcy. Dopiero w 1917 r., po cofnięciu rozporządzenia szefa administracji przy gubernatorze warszawskim, zawieszającej wybory do rad miejskich, mianowano czterech ławników spośród miejscowej ludności /2 Polaków i 2 Żydów. Dodani do pomocy niemieckiemu burmistrzowi nie odgrywali oni jednak poważniejszej roli w zarządzie miastem.