Zespół zawiera: akta organizacyjne i historyczne cechu - protokoły walnych zebrań, posiedzeń zarządu, uchwały zgromadzeń cechu, krótki rys historyczny akta działalności cechu – protokoły wyzwolenia na mistrzów i czeladników, wykazy mistrzów, czeladników i członków, wykluczenia z cechu, zaświadczenia o odbytych praktykach czeladników itp..

Według tradycji cechu jego założenie nastąpiło w 1828 r., ale zgromadzenie szewców w Suwałkach istniało co najmniej od 1819 r. Sprawy organizacji rzemieślników regulowało postanowienie namiestnika Królestwa Polskiego z 31 XII 1816 r. Ustawa zrywała z dawnym systemem cechowym, także w terminologii, wprowadzając system wolnego zrzeszania rzemieślników. Ze względu na niewystarczającą ilość rzemieślników majstrów różnych profesji w Suwałkach w 1818 r. powołano okręg rzemieślniczy z okolicznymi miastami i miasteczkami. W 1837 r. wyłączono ze zgromadzeń majstrów Żydów. Po I wojnie światowej działała sekcja szewców przy Związku Kupców Chrześcijan w Suwałkach. Jej członkowie podjęli inicjatywę założenia cechu. Zebranie organizacyjne odbyło się 13 VII 1926 r. Jego działalność oparta była o cytowane wyżej postanowienie namiestnika Królestwa Polskiego z 31 XII 1816 r. Nową podstawą prawną w dziedzinie rzemiosła było, wprowadzona w życie od 15 XII 1927 r., rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 7 VI 1927 r., ustawa o przemysłowa. Na skutek tego cech zmuszony został do uchwalenia nowego statutu, a także zmienił nazwę na Cech Szewców i Cholewkarzy Chrześcijan w Suwałkach. Siedziba cechu mieściła się w Suwakach, a zakresem działania obejmował miasto Suwałki i powiat suwalski. Po II wojnie światowej cech w 1945 r. wznowił swa działalność.