Korespondencja w sprawie służby wojskowej żołnierzy oraz rezerwistów, a także sytuacji materialnej rodzin poległych 1915, sygn. 1.

Powiatowi naczelnicy wojskowi byli organami wojskowymi w Królestwie Polskim, do których kompetencji należał nadzór nad pełniącymi służbę wojskową oraz ich rodzinami od chwili wcielenia do wojska do momentu wykreślenia z rezerwy. Naczelników wojskowych powoływano, zależnie od potrzeb, w powiatach w których stacjonowały większe oddziały wojskowe . Kompetencje terytorialne naczelnika wojskowego obejmowały nie tylko obszar powiatu figurującego w nazwie organu, ale i powiat (powiaty) sąsiednie. Na terenie guberni suwalskiej w latach 70-tych XIX w. działał Naczelnik Wojskowy Powiatu Wyłkowyszkowskiego (następnie zlikwidowany i reaktywowany w czasie I wojny światowej), co najmniej od lat 80-tych XIX w. Naczelnik Wojskowy Powiatu Suwalskiego oraz Naczelnik Wojskowy Powiatu Mariampolskiego, a pomiędzy 1903 a 1907 r. powołano jeszcze dwa urzędy: Naczelnika Wojskowego Powiatu Augustowskiego i Naczelnika Wojskowego Powiatu Kalwaryjskiego. Naczelnik Wojskowy Powiatu Mariampolskiego miał swą siedzibę w Mariampolu, a w 1915 r., z którego pochodzi zachowana teczka, obejmował swymi kompetencjami terytorialnymi także powiat władysławowski. Funkcje naczelników wojskowych pełnili oficerowie w stopniu pułkownika (podpułkownika). Naczelnicy wojskowi guberni suwalskiej podlegali Okręgowej Radzie Wojennej i Sztabowi Okręgu w Wilnie. Choć organ miał jednoosobowy charakter, funkcjonowało też pojęcie Zarząd (Upravlenie) Naczelnika Wojskowego, analogicznie jak w innych organach, urzędach tego okresu. Obsada kadrowa Zarządu Naczelnika Wojskowego była niewielka – jeden kancelista. W początkowym okresie obowiązki kancelisty powierzano wojskowym – oficerom niższym, w późniejszym zaś czasie, po 1900 r., osobom cywilnym. W czasie I wojny światowej organ Naczelnika Wojskowego Powiatu Mariampolskiego ewakuowano poza linię frontu, następnie w głąb Rosji i tam kontynuował działalność do 1917 r