Protokoły Wojewódzkiej Komisji Zakupów w Kielcach (sygn. 1-7, 56-66), bilanse roczne (sygn. 8-11, 38-48, 82-85), plany dochodów i wydatków (sygn. 29-31), plany pracy i sprawozdania z działalności muzeum (sygn. 12-17, 27, 32-37, 49-54, 80), wycinki prasowe o działalności własnej (sygn. 18-21, 79), protokoły z kontroli (sygn. 22-23, 55, 86-88), dokumentacja wypożyczeń (sygn. 24, 67-78, 91), sprawozdania statystyczne w zakresie zatrudnienia i wynagrodzeń (sygn. 25-26), frekwencja zwiedzających (sygn. 28), plan finansowy zakładu budżetowego (sygn.81), akty normatywne Muzeum (sygn.90)

W 1962 r. powstało z inicjatywy rodziny Przypkowskich Państwowe Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie, jego główną kolekcję stanowiły zegary słoneczne. W zbiorach znalazły się typy niemal wszystkich takich zegarów, używanych od XVI wieku po czasy współczesne. Zegary kieszonkowe typu: norymberskiego, augsburskiego, paryskiego itp. prezentowano w towarzystwie instrumentów gnomonicznych, klepsydr, zegarów ogniowych i mechanicznych. Powstała w ten sposób jedna z największych na świecie kolekcji zegarów słonecznych oraz przyrządów astronomicznych. Do muzeum włączono również bibliotekę starodruków, w której znajdowały się m.in. dzieła Kopernika, Heweliusza, Newtona i Huygensa. Twórcą tych zbiorów był Feliks Przypkowski (1872-1951), lekarz z wykształcenia, który interesował się astronomią i gnomoniką – nauką o zegarach słonecznych, kolekcjonował zegary i konstruował tego typu przyrządy. W rozwijaniu tej nietypowej pasji towarzyszył mu syn, Tadeusz (1905-1977), który po upaństwowieniu muzeum został pierwszym dyrektorem. Rodzina Przypkowskich przekazała na rzecz państwa swoje prywatne zbiory a poszczególne działy muzealne odzwierciedlały szerokie zainteresowania twórców tej różnorodnej kolekcji. Państwowe Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie od początku swego istnienia działało na podstawie ustawy z dnia 15 lutego 1962 roku o ochronie dóbr kultury w muzeach. Zwierzchnictwo nad muzeum sprawował Minister Kultury i Sztuki, natomiast nadzór bezpośredni – Wojewoda Kielecki, który wg statutu zapewniał muzeum środki potrzebne dla jego utrzymania i rozwoju. Muzeum od początku swego funkcjonowania było wielodziałowe. Posiadało następujące działy merytoryczne: Dział Historii Nauki, Biblioteka, Dział Ekslibrisu i Grafiki, Dział Gastronomii, Dział Dawnej Farmacji, Dział Historyczno – Artystyczny, Dział Naukowo – Oświatowy Pracownia fotograficzna. Przy muzeum działała dodatkowo drukarnia, która wykonywała między innymi druki artystyczne i użytkowe oraz wydawnictwa muzeum. Drukarnia była użytkowana i administrowana przez odrębne jednostki na zasadzie umów zawieranych każdorazowo między muzeum i jednostką zainteresowaną. Zakres działań poszczególnych działów, komórek organizacyjnych i samodzielnych stanowisk pracy określał regulamin organizacyjny nadany przez Dyrektora Muzeum. Na czele Muzeum stał Dyrektor, którego powoływał i odwoływał Wojewoda Kielecki w porozumieniu z Ministrem Kultury i Sztuki. Dyrektor kierował całokształtem działalności Muzeum, czuwał nad mieniem i był za nie odpowiedzialnym. Do zakresu działania Dyrektora w szczególności należało: ogólne kierownictwo w sprawach naukowo – badawczych; oświatowych; organizacyjnych i administracyjnych; ogólny nadzór nad zbiorami i majątkiem Muzeum; reprezentowanie Muzeum na zewnątrz; przedstawianie właściwym instancjom i organom nadrzędnym planów rzeczowych i finansowych, sprawozdań budżetowych oraz wniosków finansowo– inwestycyjnych; aprobowanie wydatków w granicach budżetu oraz przyznanych funduszów specjalnych; przyjmowanie, zwalnianie i awansowanie pracowników z zachowaniem obowiązujących przepisów; powierzanie specjalistom i instytucjom prac zleconych; wydawanie poleceń w zakresie remontów i inwestycji; bezpośrednie kierownictwo personelem naukowym; wydawanie regulaminów pracy i wszelkich zarządzeń wewnętrznych; delegowanie pracowników do prac na zewnątrz muzeum; zatwierdzanie urlopów pracowniczych; naczelna redakcja wydawnictw muzealnych; czuwanie nad podniesieniem kwalifikacji zawodowych pracowników; zwoływanie narad, konferencji i przewodniczenie im. W początkowych latach istnienia muzeum państwowego czynna była ekspozycja stałych zbiorów zegarów słonecznych oraz gastronomii; organizowano również wystawy czasowe, jak również sesje naukowe. Zbiory cieszyły się dużym zainteresowaniem zwiedzających, których liczba sięgała rocznie nawet 90 tysięcy (w 1975 r.). W latach 70-tych w Muzeum odbywały się prace remontowo-budowlane. W tym też czasie dokonywano licznych zakupów, dzięki czemu zbiory wzbogacały się o nowe, ciekawe eksponaty, np. w roku 1974 zbiory powiększyły się o 1785 eksponatów, rok później – o 1158, a w 1976 – o 766. Pracownicy muzeum brali udział w Międzynarodowych Kongresach Ekslibrisu, np. w sierpniu 1976 roku w Lizbonie.