Recesy wizytacji kościoła w Białej Piskiej, wynik rewizji kasy kościelnej 1915-1932 sygn. 1-2

Superintendentura, według ordynacji kościelnej z 1535 r., była instytucją Kościoła Ewangelickiego nadzorującą funkcjonowanie parafii na terenie określonej diecezji (archiprezbitariatu). Obejmowaly one obszar jednego lub dwóch powiatów administracyjnych. Na jej czele stał superintendent, zwany wcześniej archiprezbiterem, mianowany przez senat kościelny na wniosek generalnego superintendenta. Sprawował on bezpośredni nadzór nad proboszczami i wspierał ich działalność duszpasterską. Przeprowadzał min. wizytacje kościelne, kierował wyborem proboszczów, sprawował nadzór nad szkolnictwem kościelnym, państwowym i prywatnym w sprawach nauki religii, opiekę nad instytucjami charytatywnymi, zakładami opieki społecznej. Po 1525 r. okręg piski tworzył starostwo grodowe. W XVI w. istniał tu luterański archiprezbiteriat. W XVII w. obszar ten został wcielony do inspekcji ełckiej. W 1715 r. kościoły starostwa piskiego oraz trzy kościoły starostwa ryńskiego zostały od niej oderwane. Utworzono z nich ponownie archiprezbiteriat piski. W jego skład wchodziło 7 parafii: Orzysz, Biała Piska, Drygały, Okartowo, Pisz, Kumilsk, Różyńsk Wielki. W XIX w. doszły parafie: Jeże, Turośl, Kociołek Szlachecki, Wejsuny a na początku XX w. także Skarzyn i Karwica. Ostatecznie diecezja piska liczyła 13 parafii.