Księga protokołów rady nadzorczej Towarzystwa 1897-1938 sygn. 1.

Rozwój kas oszczędnościowo-pożyczkowych w Prusach rozpoczął się dopiero na początku XIX w. Jednak już wkrótce nastąpiło ich takie upowszechnienie (zwłaszcza w 1838 r.), że ich działalność wymagała ustawowego uregulowania. Ustawa z 17.6.1833 r. zakazała emisji papierów na okazicieli bez królweskiego pozwolenia. Panowały jednak wątpliwości co do stanu prawnego w tej sprawie. Z tego powodu wydano 12.12.1838 r. reglament (regulamin) dotyczący organizacji komunalnych a także znajdujących się pod nadzorem państwa prywatnych kas oszczędnościowo-pożyczkowych. W ciągu stu lat zaszły zmiany w zasadach organizacji urzędów i modyfikacje przepisów w sprawie tworzenia kas oszczędnościowo-pożyczkowych, ale dawne postanowienia o prawie państwowego nadzoru nad kasami zachowały ważność. Reglament z 1938 r. stworzył w istocie tylko podstawy organizacji i prowadzenia interesów przez kasy. Państwowym organem nadzoru nad nimi był minister spraw wewnętrznych, który wydawał liczne zarządzenia. Odpowiednie postanowienia prawa krajowego z 15.6.1927 r. określało, które kasy oszczędnościowo-pożyczkowe miały charakter publiczny. Szczególnie duże znaczenie dla rozwoju kas oszczędnościowo-pożyczkowych miała ustawa czekowa z 11.3.1908 r. i przepisy ustawy z 26.6.1925 r.; w zakresie wkładów i depozytów z 23.4.1926 r. oraz zarządzenie z 22.7.1927 r.; w sprawach prowadzenia majątkowego kas ustawa z 23.12.1912 r. Ustawodastwo rozróżniało właściwe zadania kas od operacji bankowych. Do zadań kas oszczędnościowo-pożyczkowych należało udzielanie kredytu osobistego jak również kredytu średnioterminowego, o ile nie przekraczał on 5 % stanu wkładów. Kasy oszczędnościowo-pożyczkowe pełniły następujące funkcje: zarządzanie komunalnymi pieniędzmi oraz finansowanie gmin i związków gmin i ich przedsięwzięć. Kasy dzieliły się na publiczne i prywatne (rozporządzenie z 27.7.1900 r.). Do pierwszych należały kasy oszczędnościowo-pożyczkowe gmin i związków gmin włączając związki stanowo komunalne. W skład komunalno-stanowych wchodziły: kasy stowarzyszeń, fabryczne i szkolne. Kasy prywatne nie podlegały ogólnopaństwowemu nadzorowi nad związkami. W Prusach do kas publicznych czyli komunalnych nie należały samodzielne osoby prawne lecz poszczególne gminy i związki gmin, a więc przeważnie powiaty, miasta, urzędy i większe gminy wiejskie. Z tego powodu kasy oszczędnościowo-pożyczkowe nie miały własnego mienia, nie mogły też wnosić skarg i bez gwarancji gmin nie mogły zawierać żadnych umów, wystawiać na siebie weksli. Gmina odopwiadała za wszystko, ponosiła także koszty utrzymania administracji kas. Utworzenie kas oszczędnościowo-pożyczkowej prze związek komunalny szczebla powiatowego i niższego wymagało zezwolenia nadprezydenta prowincji, a odmowa udzielenia takiego zezwolenia była ważna tylko za zgodą rady prowincji. Jeśli kasę organizował związek komunalny szczebla ponad powiatowego, to wymagane było zezwolenie rządu krajowego. Kasy były zarządzane albo przez zarząd właściwej gminy, albo przez specjalny zarząd zwany także kuratorium, w którym zasiadali także członkowie organu założycielskiego. Pracownicy kas oszczędnościowych byli urzędnikami ich gmin założycielskich lub zwiazków gmin.