akta spraw cywilnych opiekuńczych (sygn. 1-60).

Sąd Pokoju w Zakrzówku był organem wymiaru sprawiedliwości I instancji. Sądy pokoju na terenie Królestwa Polskiego zostały utworzone w 1875 roku w wyniku realizacji ukazu carskiego o wprowadzeniu ustawy sądowej rosyjskiej z 1864 roku (Zbiór Praw, t. VI, s. 73 i następne). W świetle tej ustawy sądami I instancji dla miast były sądy pokoju, a dla wsi sądy gminne. Na mocy wprowadzonych w 1917 roku "Przepisów tymczasowych o urządzeniu sądownictwa w Królestwie Polskim" z dnia 19 sierpnia 1917 roku (Dziennik Urzędowy Departamentu Sprawiedliwości Tymczasowej Rady Stanu, Nr 1, poz. 1) zlikwidowano sądy gminne pozostawiając jako I instancję sądy pokoju. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku nie przeprowadzono gruntownej reformy instytucji wymiaru sprawiedliwości, starano się tylko ujednolicić je dla całego obszaru państwa. Z dniem 1 stycznia 1929 roku zreformowano sądownictwo poprzez całkowitą zmianę jego struktur organizacyjnych, znosząc między innymi sądy pokoju, a ich kompetencje powierzając sądom grodzkim (Dz. U. RP 1928, Nr 12, poz. 93). Siedziba Sądu Pokoju znajdowała się w Zakrzówku. Sąd Pokoju był sądem I instancji i podlegał Królewsko Polskiemu Sądowi Okręgowemu w Lublinie. Swoją działalność prowadził na terenie powiatu janowskiego obok Sądów Pokoju w Janowie, Kraśniku, Potoku i Gościeradowie. Sędziego sądu pokoju powoływał Minister Sprawiedliwości. Sędzia Pokoju wraz z ławą rozstrzygał wyłącznie sprawy cywilne, których wartość nie przekraczała ustalonych ustawowo kwot, dotyczących spadków, podziału majątku, przywrócenia zakłóconego posiadania, zwrotu należności pieniężnych. Ustawa z dnia 16 lipca 1925 roku (Dz. U. Nr 51 poz. 637) wprowadziła jednoosobowe rozpoznawanie spraw cywilnych w sądach I instancji. Zniesiony został więc udział ławników w rozprawach.