1. Zarządzanie l. 1919-1939, 1949-1999 (sygn. od 1 do 199 i sygn. 1425): organy kolegialne, organizacja, akty normatywne, pomoc prawna, plany i sprawozdania, analizy działalności, statystyka, informatyka, współpraca z krajowymi i zagranicznymi instytucjami, kontrole, statuty, regulaminy organizacyjne, schematy organizacyjne, protokoły, plany i sprawozdania, analizy działalności oraz statystyczne opracowania GUS, plany pracy, plany gospodarcze i budżetowe. 2. Kadry l. 1933-1939, 1976-1980 (sygn. od 200 do 203): zatrudnienie, urlopy i uposażenia pracowników, fundusz płac i etaty. 3. Narastający zasób archiwalny l. 1951-1999 (sygn. od 204 do 758): nadzór nad dokumentacją w państwowych jednostkach organizacyjnych, ewidencja narastającego państwowego zasobu archiwalnego, materiały informacyjne o zespołach otwartych (zbiorcze teczki dokumentacji nadzoru archiwalnego w państwowych jednostkach organizacyjnych zawierają m.in. normatywy kancelaryjne, historię zakładu pracy, jego strukturę organizacyjną i systemy kancelaryjne, protokoły wizytacji wraz z zaleceniami powizytacyjnym, przypomnieniami i interwencjami, wnioski na brakowanie akt z protokołami brakowania, spisami wybrakowanych akt i zezwoleniami na ich zniszczenie). 4. Gromadzenie zasobu archiwalnego l. 1934-1939, 1951-1999 (sygn. od 759 do 809): przejmowanie materiałów archiwalnych z instytucji krajowych, nabytki w drodze kupna, darów lub depozytów, przejmowanie materiałów reprodukowanych mechanicznie, scalanie i rozmieszczanie państwowego zasobu archiwalnego. 5. Opracowanie własnego zasobu archiwalnego l. 1969-1994 (sygn. od 810 do 1341): metodyka opracowania materiałów archiwalnych, ewidencja zasobu archiwalnego, rejestracja poloników, inwentarze kartkowe opracowanych zespołów archiwalnych. 6. Techniczne zabezpieczenie własnego zasobu archiwalnego l. 1993-1994 (sygn. od 1342 do 1343): konserwacja zasobu archiwalnego. 7. Udostępnianie materiałów archiwalnych i popularyzacja l. 1933-1939, 1953-1995 (sygn. od 1344 do 1401 i sygn. 1426): informacja o zasobie archiwalnym - informatory o zasobie archiwalnym, przewodnik po zasobie archiwum, kwerendy, wystawy i popularyzacja własnego zasobu. 8. Działalność Naukowo-Badawcza. Wydawnictwa l. 1955-1996 (sygn. od 1402 do 1424): zebrania naukowe, konferencje i sympozja naukowe, wydawnictwa własne, udział w obcych wydawnictwach, programy i scenariusze, materiały propagandowe i księgi pamiątkowe, referaty, protokoły oraz opinie. Część nieopracowana (65 j.a.) tj. materiały informacyjne o zespołach otwartych z lat 1953-2003.

Archiwum Państwowe w Płocku zostało powołane do życia w 1919 roku. Działalność i organizacja służby archiwalnej w tym okresie opierała się na reskrypcie Rady Regencyjnej z dnia 31 lipca 1918 r. i dekrecie Naczelnika Państwa z dnia 7 lutego 1919 r., dotyczącym organizacji archiwów państwowych i opieki nad archiwaliami. Swoją działalność Archiwum Państwowe w Płocku rozpoczęło 2 czerwca 1919 r. Początkowe lata funkcjonowania Archiwum nie należały do łatwych. Jednoosobowa obsada i trudne warunki lokalowe nie ułatwiały wykonania ogromu postawionych przed placówką zadań. Nowo powstałe Archiwum miało zabezpieczyć dokumentację z terenu byłej guberni płockiej. Pierwszym kierownikiem został prof. Stefan Welamin Rutski, długoletni nauczyciel gimnazjów płockich. Funkcję tę sprawował do roku 1922, kiedy to kierownictwo Archiwum przejął Stanisław Zgliczyński. Pierwsza siedziba Archiwum mieściła się w budynku Gimnazjum Państwowego im. Marsz. St. Małachowskiego. Dopiero w 1929 r. Archiwum zostało przeniesione na parter gmachu Starostwa Powiatowego (obecnie budynek Delegatury Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie przy ul. Kolegialnej 15, wcześniej funkcjonowały tam również władze administracyjne: Kamera Pruska, Płocki Rząd Gubernialny). W pierwszych latach 1920-1931 działalność sprowadzała się w zasadzie do gromadzenia, zabezpieczenia, a tylko częściowo do porządkowania archiwaliów po byłych władzach rosyjskich i skupienia ich pod właściwym zarządem archiwum. Prace porządkowe zgromadzonych archiwaliów na szerszą skalę rozpoczęto dopiero w okresie, kiedy kierownikiem Archiwum Państwowego w Płocku był Władysław Prawdzik (1932-1935). W latach 1935-1938 kierownictwo Archiwum Państwowego w Płocku sprawował Jerzy Frankenstein, a następnie od dnia 1 września 1938 r. do chwili wybuchu wojny dr Marian Witkowski. Działalność Archiwum Państwowego w Płocku przerwał wybuch II wojny światowej. Archiwa polskie na terenie Generalnej Guberni zostały podporządkowane niemieckiemu okupacyjnemu zarządowi archiwalnemu, zaś archiwa znajdujące się na terenie obszarów włączonych do Rzeszy wciągnięte zostały do pruskiej sieci archiwalnej. Na obszarach północnego Mazowsza, które na podstawie dekretu Hitlera z 8 października 1939 r. weszły w skład Prus Wschodnich, nie tylko nie stworzono nowych organów państwowej służby archiwalnej, ale zlikwidowano działające dotąd polskie Archiwum Państwowe w Płocku. Obszar ten podporządkowano prowincjonalnemu Archiwum Państwowemu w Królewcu, w którym też w styczniu 1941 roku umieszczono cały zasób archiwum płockiego. Po zakończeniu działań wojennych, pierwszoplanowym zadaniem stało się zabezpieczenie i scalenie rozproszonych archiwaliów, które narażone były na zniszczenie. Jeszcze do roku 1948 losy zasobu Archiwum były nieznane, ale jak wkrótce się okazało, ocalało tylko 30% jego dawnego zasobu, który zabezpieczyły wojska radzieckie i przekazały do Warszawy. Czasowo ulokowano go w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie. Stamtąd akta partiami wracały aż do lat 70-tych do reaktywowanego w roku 1950 Powiatowego Archiwum Państwowego w Płocku Podstawą organizowania sieci archiwów państwowych w okresie po II wojnie światowej było Zarządzenie Ministra Oświaty z 21 lipca 1950 r. w sprawie utworzenia oddziałów powiatowych wojewódzkich archiwów państwowych, dekret z dnia 29 marca 1951 r., oraz Zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 czerwca 1951 r. w sprawie utworzenia archiwów centralnych i terenowych. Wśród powołanych wówczas 52 oddziałów znalazło się Powiatowe Archiwum Państwowe w Płocku. Zgodnie ze Statutem Organizacyjnym Odział Terenowy miał prawo: przechowywać u siebie zgromadzone akta, opracowywać je i udostępniać zainteresowanym, przeprowadzać kwerendy i sporządzać odpisy akt, organizować pokazy i wystawy archiwalne, wydawać zezwolenia na brakowanie akt w zakładach pracy. Obsada Oddziału Powiatowego składała się początkowo z dwóch osób, tj. kierownika i woźnego. Organizatorem i pierwszym jego kierownikiem był Wacław Pukas, który funkcję tę pełnił do 1952 r. W dniu 10 kwietnia 1951 r. w piśmie do Archiwum Akt Nowych w Warszawie kierownik meldował, że po powrocie do Płocka z dniem 6 kwietnia 1951 r. przystąpił do objęcia lokalu przyznanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej po byłym Inspektoracie Pracy. Lokal ten mieścił się przy ulicy Tumskiej 2 i był zajęty przez organistę i chór katedralny. Składał się z dwóch pokoi i holu. Dnia 20 sierpnia 1951 r. do Powiatowego Archiwum Państwowego został włączony zasób byłego Archiwum Miejskiego, a wraz z nim do archiwum państwowego przeszedł jego były kustosz - Teodor Baburyn. Do końca 1952 roku Powiatowe Archiwum Państwowe pozostawało Oddziałem Archiwum Akt Nowych w Warszawie. Działalność Powiatowego Archiwum Państwowego Płocku, którego zasięg pod względem prac organizacyjno-inspekcyjnych obejmował trzy powiaty: płocki, sierpecki i gostyniński, kończy się z dniem 1 lipca 1953 r., kiedy to na mocy zarządzenia nr 17 Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia 15 czerwca 1953 r., zostało zlikwidowane Powiatowe Archiwum Państwowe w Płocku, a l lipca zaczął działać Oddział Terenowy Archiwum Wojewódzkiego w Warszawie. Kompetencje placówki zostały znacznie powiększone. Zgodnie ze Statutem Organizacyjnym Odział Terenowy miał prawo: przechowywać u siebie zgromadzone akta, opracowywać je i udostępniać zainteresowanym, przeprowadzać kwerendy i sporządzać odpisy akt, organizować pokazy i wystawy archiwalne, wydawać zezwolenia na brakowanie akt w zakładach pracy. W lipcu tegoż roku zasób aktowy mieszczący się w pomieszczeniach byłego Archiwum Miejskiego w Ratuszu został przemieszczony do magazynu przy ul. Tumskiej 2. W 1954 roku Sąd Powiatowy w Płocku odstąpił Archiwum na potrzeby archiwalne jedną salę na parterze w gmachu przy ulicy Narutowicza 6. Tutaj aż do 1959 roku mieściły się biuro: biblioteka podręczna oraz kilka mniejszych zespołów OT Płock. Pomieszczenie przy ul. Tumskiej 2 pełniło rolę magazynów archiwalnych. W związku z tym, że powierzchnia magazynowa wkrótce stała się niewystarczająca, zwrócono się do Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Płocku o przyznanie dodatkowych pomieszczeń w suterenach płockiego Ratusza, czyniąc jednocześnie starania o nową lokalizację Archiwum. Sfinalizowano je w 1959 r., kiedy to przyznano OT Płock nowe pomieszczenie po Płockiej Drukarni Akcydensowej przy ulicy l-go Maja 1 (ok. 300 m2). W lata 1961-1962 nastąpiło zahamowanie prac porządkowych i inwetaryzacyjnych, które było spowodowane stanem zatrudnienia w OT Płock, m.in. brak obsady na stanowisku kierownika OT Płock. Dopiero z dniem 3 listopada 1962 r. stanowisko te objęła mgr Czesława Gąska – absolwentka Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, która od 1976 r. pełniła funkcję dyrektora Archiwum Płockiego. Jej fachowe przygotowanie wkrótce przyniosło pozytywne rezultaty w zakresie ostatecznego uporządkowania zbiorów. Nadal jednak największym problemem, z jakim borykało się Archiwum był stan lokalowy. W 1972 r. uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Płocku na siedzibę Oddziału Terenowego przyznano zabytkowy spichlerz, tzw. spichlerz wschodni usytuowany na ulicy Wieczorka 13. Formalnie obiekt został przejęty dopiero w 1982 r., a Pracownie Konserwacji Zabytków przystąpiły do prac remontowych dopiero w 1985 roku. W prowadzony w 1975 r. nowy podział administracyjny i utworzenie województwa płockiego spowodował zmiany w państwowej sieci archiwalnej, w wyniku których Terenowy Oddział Archiwum m.st. Warszawy i Województwa Warszawskiego w Płocku został podniesiony do rangi instytucji szczebla wojewódzkiego i przemianowany (na mocy zarządzenia nr 4 Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 21 stycznia 1976 r.) na Wojewódzkie Archiwum Państwowe w Płocku z Ekspozyturą w Łęczycy. Funkcjonujące od 1 lutego 1976 r. Wojewódzkie Archiwum Państwowe, swoim zasięgiem obejmowało teren województwa płockiego i zgodnie z nowym statutem miało składać się z następujących komórek organizacyjnych: 1. Oddziału materiałów archiwalnych, 2. Pracowni naukowej, biblioteki i filmoteki, 3. Stanowiska pracy ds. reprografii i konserwacji oraz ds. administracyjnych i gospodarczych. Faktycznie jednak od 1976 r. ze względów na trudności kadrowe w Archiwum obowiązywała struktura bez działowa. W 1984 r. w skutek wejścia w życie nowej ustawy z dnia 14 lipca 1983 roku o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach z nazwy Archiwum (jak i pozostałych archiwów państwowych) wykreślono przymiotnik „wojewódzkie”. W myśl art. 28 w/w ustawy z 1983 r. archiwa, a tym samym Archiwum Państwowemu w Płocku przypisano następujące zadania: kształtowanie państwowego zasobu archiwalnego, kontrolę postępowania z materiałami w archiwach zakładowych, przechowywanie, ewidencjonowanie i udostępnianie materiałów archiwalnych, prowadzenie prac naukowych, popularyzacja wiedzy o materiałach archiwalnych, wydawanie uwierzytelnionych odpisów i reprodukcji z przechowywanych akt. Wprowadzony w 1986 r. nowy statut szczegółowo określił zadania Archiwum Państwowego w Płocku, tj.: - kształtowanie i nadzór nad państwowym zasobem archiwalnym, tj. ustalanie dla swojego terenu wykazu jednostek organizacyjnych, w których tworzono i prowadzono archiwa zakładowe, opiniowanie normatywów kancelaryjnych i archiwalnych, wizytowanie archiwów zakładowych i wydawanie zaleceń pokontrolnych, wydawanie zezwoleń na brakownie dokumentacji niearchiwalnej i dokonywanie ekspertyz, udzielanie wszelkich porad i konsultacji w zakresie funkcjonowania archiwów zakładowych, organizowanie szkoleń dla prowadzących archiwa zakładowe; - przejmowanie i zabezpieczanie materiałów archiwalnych, tj. przejmowanie z jednostek organizacyjnych, tworzących materiały archiwalne dokumentacji składającej się na wymienione materiały, zabezpieczanie jej w swoich magazynach, zapewniając archiwaliom należytą ochronę i konserwację; - ewidencjonowanie i opracowanie materiałów archiwalnych, tj. Archiwum miało opracowywać materiały archiwalne poprzez ich segregację, inwentaryzację i systematyzację, prowadzenie ewidencji tychże materiałów w postaci spisu zespołów, księgi nabytków i ubytków, inwentarzy książkowych i kartkowych, kartoteki zespołów, itp.; - udostępnianie materiałów archiwalnych w pracowni naukowej; - prowadzenie działalności naukowej i wydawniczej, tj. prowadzenie prac naukowych w zakresie archiwistyki poprzez badania indywidualne i zespołowe, opracowywanie ekspertyz, uczestniczenie w zebraniach naukowych, przygotowywanie wydawnictw w zakresie źródeł, archiwalnych pomocy informacyjno-ewidencyjnych, współdziałanie z instytucjami naukowymi itp.; - prowadzenie działalności informacyjnej i popularyzacyjnej o materiałach archiwalnych i archiwach, tj. opracowywanie informatorów o materiałach archiwalnych, artykułów popularyzujących zasób pod kątem jego przydatności do wszelkiego typu badań wśród społeczeństwa, a zwłaszcza badaczy regionalistów; organizowanie wystaw i pokazów materiałów archiwalnych, upowszechnianie wiedzy o materiałach archiwalnych za pośrednictwem środków masowego przekazu; współpraca z wszelkiego typu przyzakładowymi muzeami i izbami historii zakładów, przygotowywanie kwerend tematycznych; - prowadzenie rejestru niepaństwowego zasobu archiwalnego; - wydawania uwierzytelnionych wypisów, odpisów, wyciągów oraz zaświadczeń z przechowywanych materiałów archiwalnych. W skład Archiwum Państwowego w Płocku wchodziły: 1. Oddział materiałów archiwalnych, 2. Pracownia naukowa z biblioteką, 3. Stanowisko pracy ds. administracyjnych i obsługi kancelaryjnej, 4. Magazyn materiałów archiwalnych znajdujący się poza siedzibą AP, tj. w Łęczycy, noszący nazwę Ekspozytury. Sytuacja ta trwała do 1991 r., kiedy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej w sprawie likwidacji Archiwum Państwowego w Płocku, stało się ono znów Oddziałem Archiwum Państwowego m. st. Warszawy, a jego kierownikiem została dr Anna Maria Stogowska. W dniu 15 czerwca 1992 r. w obecności Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych odbyło się oficjalne otwarcie nowej siedziby tj. odrestaurowanego XIX-wiecznego spichlerza, gdzie Archiwum ma swą siedzibę do dnia dzisiejszego. W 1994 r. zgodnie z zarządzeniem nr 8 Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia l września zostały zlikwidowane oddziały zamiejscowe Archiwum Państwowego m.st. Warszawy w Płocku, Łęczycy i Kutnie i na mocy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 lipca 1994 r. utworzono Archiwum Państwowe w Płocku z dwoma oddziałami zamiejscowymi: w Kutnie i Łęczycy. W 1995 r. w Archiwum Państwowym w Płocku został wprowadzono nowy statut. Zgodnie z nim na czele Archiwum stał dyrektor, którego powoływał i odwoływał Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych, przed którym też był on odpowiedzialny za całokształt działalności Archiwum. Funkcję tą powierzono w dniu 31 sierpnia 1994 r. dr Annie Marii Stogowskiej. Ostatnia reforma administracyjna z 1999 r. nie zmieniła statusu, ani zasięgu terytorialnego działania AP Płock, mimo że Płock znalazł się w województwie mazowieckim. Archiwum pozostało jednostką samodzielną z dwoma zamiejscowymi Oddziałami w Kutnie i w Łęczycy i podlegało bezpośrednio Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych w Warszawie. Zasięg działania nie uległ zmianie i nadal obejmował obszar obejmujący na terenie woj. mazowieckiego: m. Płock, wszystkie gminy wchodzące w skład powiatów gostynińskiego, płockiego i sierpeckiego, gminę Czerwińsk n/Wisłą (pow. płoński), Iłów (powiat sochaczewski). Na terenie woj. łódzkiego obszar obejmujący: wszystkie gminy wchodzące w skład powiatu kutnowskiego, gminę Kiernozia z powiatu łowickiego, m. Łęczycę oraz gminy: Daszyna, Góra Św. Małgorzaty, Łęczyca, Piątek i Witonia z powiatu łęczyckiego.

inwentarz książkowy sporządzony w komputerowej bazie danych IZA