1. Akta notarialne, l. 1934 – 1939, sygn. od 1 do 17 (17 j.a.): akta kupna – sprzedaży (m.in. zakup działek pod budowę: mleczarni w Miłonicach, kolei wąskotorowej linii Ozorków-Krośniewice, rozbudowę: remizy strażackiej w Leszczynku, stacji kolejowej w Kutnie czy linii kolejowych: Kutno-Płock, Kutno-Strzałkowo, Kutno-Zgierz i Ozorków-Dobre, sprzedaż ruchomości Okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Kutnie, nieruchomości ziemskiej „Darowizna Banku Rolnego” w Koziej Górze czy nieruchomości gminnych w Kajewie i Ostrowach), akta zamiany (m.in. gruntów położonych we wsi Pniewo przyległych do działki szkolnej na rzecz Gminy Krośniewice), intercyzy przedślubne, testamenty, dzierżawy (m.in. sklepu masarskiego wraz z warsztatem i piwiarnią w Kutnie, młyna motorowo-automatycznego w Kutnie oraz w osadzie Rajmundowo I, fabryki cykorii w kolonii Nowe Kutno, domu położonego w Kutnie przy ul. Narutowicza 29 w celu prowadzenia w nim zakładu opiekuńczego dla dzieci), darowizny (m.in. gruntu z majątku Ostałów lit. AB na rzecz Gminy Krośniewice), inwentarze (m.in. majątku Głogowiec, ruchomości znajdujących się w mieszkaniu przy ul. Plac Marszałka Piłsudskiego 15 w Kutnie wraz z urządzeniami i towarami ze składu aptecznego), protokoły posiedzeń (m.in. akcjonariuszy Zakładów Rolniczo-Przemysłowych Ziemi Kutnowskiej Spółka Akcyjna w likwidacji w Kutnie, Rady Nadzorczej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej „Wspólna Praca” w Kutnie, Towarzystwa Popierania Oświaty w Krośniewicach, członków Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia Świętego Wincentego a Paulo w Kutnie), zawiązanie spółek (m.in. Miejski Zakład Oczyszczania miasta Kutna – Dzierżawca „Z. O. M.” w Kutnie, Młyn Motorowy Ekonomia w Kutnie, Piekarnia Nowoczesna Abram Rospsza i Spółka w Kutnie, Piekarnia Powszechna Fajwiszkon i S-ka w Kutnie, Skup ziemiopłodów celem odsprzedaży „Rola” w Kutnie, Zjednoczeni Eksportowcy Koni w Kutnie), czy rozwiązanie spółek (m.in. Dom Handlowo-Rolniczy Bracia Wyganowscy w Kutnie, Kupno i sprzedaż ziemiopłodów „Snop" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Kutnie), pożyczki zaciągnięte m.in. od Polskiego Banku Komunalnego Spółka Akcyjna w Warszawie (na rzecz m.in. Kutnowskiego Powiatowego Związku Samorządowego na inwestycje w Powiatowym Zakładzie Elektrycznym w Kutnie) czy Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Warszawie (na rzecz m.in. gminy Kutno na rozbudowę remizy strażackiej w Leszczynku), licytacje, plenipotencje, przekształcanie umów firm (m.in. Domu Handlowo-Przemysłowego „Ziarno” Bracia Szlajfer i Blumensztejn w Kutnie, Przedsiębiorstwa Robót Budowlanych Hołowacz-Tomkiewicz), wezwania, obligi, poświadczenia realizacji zobowiązań pieniężnych, załączniki do aktów notarialnych w postaci m.in. map, planów, zaświadczeń, zezwoleń, upoważnień, sprawozdania dotyczącego bilansu firmy, inwentarza Stacji Doświadczalno-Rolniczej w Kutnie, testamentów własnoręcznych, odpisów: akt stanu cywilnego, wcześniejszych aktów notarialnych, protokołów posiedzeń wraz z uchwałami. 2. Pomoce ewidencyjne (1934 – 1939): 2.1. Repertoria, l. 1934 – 1939, sygn. od 23 do 26 (4 j.a.). 2.2. Skorowidze, l. 1934 – 1939, sygn. od 18 do 22 (5 j.a.).

Stanisław Chrzanowski został mianowany na notariusza w Kutnie przez Ministra Sprawiedliwości w 1933 roku [1], zaś sama kancelaria notarialna rozpoczęła swą działalność w styczniu 1934 roku, o czym świadczy pierwszy akt notarialny sporządzony przez notariusza w dniu 2 stycznia [2]. Stanisław Chrzanowski herbu Suchekomnaty [3], syn Damiana i Melanii z Ulatowskich, urodził się 19 maja 1863 r. w Dzierżąznej w powiecie łęczyckim [4]. Do Kutna notariusz przybył wraz z żoną [5] Marianną Julianną z Wygrzywalskich [6] po ukończeniu studiów prawniczych na Cesarskim Uniwersytecie w Warszawie [7]. Stanisław Chrzanowski był pierwszym starostą kutnowskim w II RP – stanowisko to objął na zaledwie kilka dni w listopadzie 1918 roku po niemieckim landracie [8], a także adwokatem w Warszawie do 1933 roku [9]. W 1938 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na polu pracy społecznej (M.P. z 1938 r., nr 258, poz. 592), m.in. za działalność w organizacji „Polski Biały Krzyż”, której jednym z celów statutowych było szerzenie kultury i oświaty, rozbudzanie postaw patriotycznych, czy świadomości narodowej i obywatelskiej wśród żołnierzy polskich [10]. Notariusz był wujem generała Stefana Roweckiego ps. „Grot”, którego matką była siostra Stanisława – Zofia Rowecka z d. Chrzanowska [11]. Stanisław Chrzanowski zmarł 30 lipca 1942 r. w Kutnie [12], na skutek osadzenia w obozie koncentracyjnym i brutalnych przesłuchań [13]. Notariusz Stanisław Chrzanowski działał przy Wydziale Hipotecznym Sądu Grodzkiego w Kutnie jurysdykcji Sądu Okręgowego w Łodzi [14]. Powyższe wynikało z faktu, iż zmiany przeprowadzone z dniem 1 stycznia 1934 roku dosięgły okręg Sądu Grodzkiego w Kutnie, który do momentu wprowadzonych zmian, tj. do końca 1933 roku był w zakresie właściwości terytorialnej Sądu Okręgowego we Włocławku [15]. Na mocy Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. (Dz. U. z 1933 r., nr 85, poz. 634) zniesiono Sąd Okręgowy we Włocławku a okręg Sądu Grodzkiego w Kutnie został włączony do okręgu Sądu Okręgowego w Łodzi. Z kolei na mocy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 października 1933 r. (Dz. U. z 1933 r., nr 88, poz. 687) okręg Sądu Grodzkiego w Kutnie został wyłączony w zakresie spraw hipotecznych spod właściwości Sądu Okręgowego w Warszawie, jako zwierzchności hipotecznej i również włączony do okręgu Sądu Okręgowego w Łodzi. Siedziba kancelarii notariusza mieściła się, przez cały okres jej działalności, w Kutnie przy ul. Narutowicza 10 [16], w której to do końca roku 1933 mieściła się kancelaria poprzednika Stanisława Chrzanowskiego, tj. notariusza Stanisława Dunin-Borkowskiego [17]. Zastępcą Stanisława Chrzanowskiego, przez cały okres funkcjonowania jego kancelarii w Kutnie, był Stefan Lipko [18] na podstawie zarządzeń Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi kolejno za numerami: 35, 363 i 639 (lata: 1934 – 1935) [19], 42 i 765 (lata: 1936 – 1937) [20] oraz 6 (lata: 1938 – 1939) [21]. Kancelaria Stanisława Chrzanowskiego w Kutnie funkcjonowała na podstawie nowego prawa o notariacie wydanego przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego w formie rozporządzenia z mocą ustawy z dnia 27 października 1933 roku, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 1934 roku. Moc utraciły obowiązujące dotychczasowe, pozaborcze przepisy o organizacji notariatu oraz o czynnościach notariuszy (Dz. U. z 1933 r., nr 84, poz. 609) – tym samym kancelarie notarialne działające przy wydziale hipotecznym Sądu Grodzkiego w Kutnie przestały funkcjonować w oparciu o rosyjską ustawę notarialną z 1866 r. Wkrótce po opublikowaniu nowego prawa wydano przepisy wykonawcze, tj. 31 października 1933 r. ustalono liczbę stanowisk notariuszy oraz ich siedziby urzędowe (Dz. U. z 1933 r., nr 88, poz. 685), a także określono pieczęcie notariuszy i organów izb notarialnych (Dz. U. z 1933 r., nr 88, poz. 686). Z kolei w grudniu 1933 r. ustalono m.in. szczegółowo wzory i zasady prowadzenia ksiąg notarialnych (Dz. U. z 1933 r., nr 99, poz. 764). Rozporządzenie Prezydenta RP określiło pozycję prawno – ustrojową notariusza jako funkcjonariusza publicznego, a nie jak było to wcześniej, pod rządami rosyjskiej ustawy notarialnej, urzędnika państwowego [22]. Notariusz był mianowany i odwoływany przez Ministra Sprawiedliwości, a w okresie przejściowym do momentu wejścia w życie przytoczonego rozporządzenia, Minister Sprawiedliwości mógł przenosić notariuszy bez uzyskania ich zgody do innych miejscowości, a nawet zwalniać ze stanowiska (art. 124 § 2 rozporządzenia). Notariusz w myśl nowych przepisów był funkcjonariuszem publicznym powołanym do sporządzania aktów i dokumentów, którym strony obowiązane były lub pragnęły nadać znamię wiary publicznej, a także do spełniania innych czynności zleconych im przez prawo (art. 1). Liczbę notariuszy oraz ich siedziby w okręgu każdego sądu okręgowego ustalał Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia, i tak w dniu 31 października 1933 roku ustalono rozporządzeniem ministerialnym, iż w okręgu Sądu Okręgowego w Łodzi przy wydziale hipotecznym Sądu Grodzkiego w Kutnie będą trzy stanowiska notariuszy – dwa w Kutnie i jeden w Żychlinie (Dz. U. z 1933 r., nr 88, poz. 685). Dnia 15 grudnia 1934 r. Minister Sprawiedliwości po raz kolejny określił liczbę stanowisk notarialnych w poszczególnych okręgach sądowych (Dz. U. z 1934 r., nr. 110, poz. 987). Rozporządzenie zachowało status quo dla obszaru powiatu kutnowskiego. Podobnie rzecz się miała z kolejnym wydanym rozporządzeniem w tej kwestii w dniu 15 grudnia 1935 r. (Dz. U. z 1935 r., nr 95, poz. 596). Stan ten utrzymał się, aż do wybuchu II wojny światowej, bowiem w kolejnych latach rozporządzenia, jakie zostały wydane przez Ministra Sprawiedliwości w sprawach ustalenia ilości stanowisk notariuszy, nie dotyczyły już obszaru powiatu kutnowskiego, a jedynie niektórych miejscowości (Dz. U. z 1936 r., nr 92, poz. 647, Dz. U. z 1937 r., nr 46, poz. 353, Dz. U. z 1937 r., nr 77, poz. 560, Dz. U. z 1938 r., nr 45, poz. 371, Dz. U. z 1938 r., nr 95, poz. 643, Dz. U. z 1939 r., nr 76, poz. 513, Dz. U z 1939 r., nr 61, poz. 403). Prawo o notariacie z 1933 r. wprowadziło język polski jako urzędowy w notariacie (art. 4 § 1). Na stanowisko notariusza, zgodnie z art. 7 ww. prawa, mógł być mianowany obywatel polski, który w pełni korzystał z praw cywilnych i obywatelskich, władał w mowie i piśmie językiem polskim, miał ukończone 30 lat, a także studia prawnicze (Stanisław Chrzanowski, jak wspomniano już wcześniej, ukończył studia na Wydziale Prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego [23]) oraz odbytą 5-letnią aplikację notarialną zakończoną zdanym egzaminem. Po pomyślnym złożeniu egzaminu aplikant zostawał asesorem notarialnym, co uprawniało go jedynie do zastępowania notariusza [24]. Zgodnie z przyjętą powszechnie zasadą urząd notariusza był jednoosobowy, dlatego za niedopuszczalne uważano jednoczesne urzędowanie zastępcy oraz notariusza [25]. Ponadto nowe prawo przyjęło zasadę, że urząd notariusza nie może być łączony z żadnym zawodem, ani urzędem państwowym [26] – została zatem zlikwidowana możliwość łączenia funkcji adwokat – notariusz [27]. Notariusz na mocy art. 18 ww. prawa mógł posiadać tylko jedną kancelarię i to wyłącznie w swojej urzędowej siedzibie. Obowiązki zawodowe notariuszy, ogólnie określone w art. 1, zostały rozwinięte w II części nowego prawa notarialnego, i tak wśród wymienionych w art. 63 czynności wykonywanych przez notariusza było sporządzanie: aktów notarialnych, poświadczeń, protestów weksli i czeków oraz innych dokumentów, wydawanie odpisów i wypisów, doręczanie oświadczeń stronom, przechowywanie dokumentów, pieniędzy oraz papierów wartościowych [28], a także spisywanie protokołów walnych zgromadzeń spółek akcyjnych, członków spółdzielni i innych stowarzyszeń (art. 103). Minister Sprawiedliwości określił także wzory pieczęci notariuszy w rozporządzeniu z dnia 31 października 1933 roku o „pieczęciach notariuszów i organów izb notarialnych” (Dz. U. z 1933 r., nr 88, poz. 686). Rozporządzenie określało formę zewnętrzną oraz materiał z jakiego powinny być wykonane pieczęcie, a za ich wykonanie odpowiedzialna była Mennica Państwowa [29]. Zgodnie z § 10 ww. rozporządzenia notariusze oraz ich zastępcy kierowali zamówienia pieczęci za pośrednictwem prezesa właściwego sądu okręgowego. Zgodnie z art. 116 Prawa o notariacie z 1933 roku notariusze mieli obowiązek prowadzić księgi notarialne, do których zaliczano: repertorium, księgę protestów, skorowidz alfabetyczny, a także księgę depozytów oraz księgę przychodów i rozchodów [30]. Z kolei wzory i zasady prowadzenia ww. ksiąg notarialnych zostały określone Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 12 grudnia 1933 r. (Dz. U. z 1933 r., nr 99, poz. 764). Przechowywane u notariusza księgi notarialne po upływie każdego roku należało trwale oprawić, zszyć a strony ponumerować. Notariusz przechowywał u siebie akta z okresu ostatnich pięciu lat. Po tym czasie, jak i po ustaniu jego urzędowania, akta miały być oddane do archiwum notarialnego mieszczącego się przy wydziale hipotecznym właściwego sądu, zaś pieniądze i papiery wartościowe do depozytu sądowego (art. 111 – 114). Nowe prawo notarialne z 1933 roku normowało tryb i zasady pobierania wynagrodzenia notariuszy za dokonywane przez nich czynności notarialne, a także pobierania opłat państwowych i komunalnych (art. 79). Księgi notarialne notariusza Stanisława Chrzanowskiego z 1938 roku były skontrolowane w latach: 1938 – 1939 pod kątem poboru opłat stemplowych. W przypadku 5 aktów notarialnych (repertoria o numerach: 2, 194, 437, 527 i 588) zakwestionowano pobrane przez notariusza stawki opłat stemplowych [31]. Prawo o notariacie z 1933 roku poddało notariat ścisłemu nadzorowi. W świetle przepisów ww. prawa obok nadzoru państwowego, realizowanego przez organy sądowe (prezesi sądów apelacyjnych i okręgowych), wprowadzono nadzór korporacyjny (rady notarialne), zaś naczelny nadzór nad notariatem powierzono ministrowi sprawiedliwości [32]. Na podstawie art. 38 § 1 rada notarialna wykonywała nadzór nad notariuszami okręgu izby przy pomocy swoich członków albo za pośrednictwem wyznaczonych notariuszy, niebędących członkami rady. Nałożono na nie obowiązek systematycznych rewizji kancelarii notarialnych na ich terenie – co najmniej raz w ciągu 3 lat (art. 38 § 2). Ponadto rozporządzenie z 1933 roku ujednolicało zasady i tryb odpowiedzialności zarówno dyscyplinarnej notariuszy [33], jak i również odszkodowawczej. Prawo przewidywało odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe oraz uchybienia powadze lub godności stanowiska, a także wprowadziło jednolity system kar dyscyplinarnych, którymi zgodnie z art. 45 były: upomnienia, nagany, grzywny, a nawet pozbawienie stanowiska notariusza [34]. Z kolei obowiązek odszkodowawczy notariusza został uregulowany w art. 43, zgodnie z którym notariusz ponosił wyłączną odpowiedzialność za szkody wyrządzone przy pełnieniu obowiązków urzędowych wskutek winy, zaniedbania albo nieumiejętności własnej, swojego zastępcy i personelu kancelaryjnego. Taką samą odpowiedzialność ponosił zastępca notariusza wyznaczony bez jego zgody. Duża aktywność środowiska notariuszy w Polsce przedwojennej przejawiała się w wydawaniu merytorycznego czasopisma „Przegląd Notarialny”, a pod koniec okresu także „Kwartalnika Prawa Prywatnego”. Problemy notariatu poruszane były także w dwutygodniku „Notariat i Hipoteka” [35]. Do wybuchu II wojny światowej prawo o notariacie w swoim całokształcie nie uległo zbyt głębokim nowelizacjom, ani modyfikacjom [36]. Wrzesień 1939 roku przerwał dotychczasową działalność kancelarii notarialnych [37], a w samym województwie łódzkim, do którego przynależał powiat kutnowski, nastąpiły gruntowne zmiany w strukturze administracyjno – terytorialnej [38]. Na mocy bowiem dekretu Hitlera z 8 października 1939 roku powiat kutnowski znalazł się w Generalnym Gubernatorstwie [39], na których to terenach pozostawiono w mocy polskie ustawy, a co za tym idzie nadal obowiązywało prawo o notariacie z 1933 roku. Dopuszczono zatem do działania polskie kancelarie notarialne, a część notariuszy po kampanii wrześniowej stopniowo powracała do pracy przywracając funkcjonowanie kancelarii od końca października – listopada 1939 roku [40]. Kancelaria notariusza Stanisława Chrzanowskiego powróciła do pracy z dniem 12 października 1939 roku, czego dowodzi sporządzony wówczas akt notarialny (rep. nr 546) [41]. Dnia 9 listopada 1939 roku środkowa część województwa łódzkiego, została bezpośrednio włączona do Rzeszy. Tym samym powiat kutnowski wraz m.in. z miastem Kutno, znalazł się na terenie tzw. Kraju Warty, w rejencji inowrocławskiej [42], co skutkowało całkowitą likwidacją na tych terenach polskich kancelarii notarialnych [43]. Kancelaria Stanisława Chrzanowskiego w Kutnie działała do grudnia 1939 roku – wg księgi notarialnej oraz repertorium na 1939 rok, ostatni akt sporządzony został przez notariusza w dniu 15 grudnia (rep. nr 576) [44]. ----------------------------- Przypisy: [1] „Przegląd Notarialny” Nr. 14, Rok XII, Warszawa, grudzień 1933 r., str. 25. [2] Archiwum Państwowe w Płocku Oddział w Kutnie (dalej: APPł O/Kutno), Akta notariusza Stanisława Chrzanowskiego w Kutnie (dalej: AnSCh w Kutnie), sygn. 1, k. 1. [3] M. Minakowski, Stanisław Celestyn Chrzanowski z Łaniowa h. Suchekomnaty, [w:] Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego Sejm-Wielki.pl [online], Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, 2002-2024, https://www.sejm-wielki.pl/b/sw.328743?ad_closed=true, [dostęp: 12.05.2024]. [4] APPł O/Kutno, Akta stanu cywilnego Obwodu Kutno Miasto (dalej: AscOKM), sygn. 6, str. 544. [5] J. Saramonowicz, Chrzanowski Stanisław (1863-1942), pierwszy starosta kutnowski, [w:] Kutnowski Słownik Biograficzny, Tom I, Kutno 2015, s. 33. [6] APPł O/Kutno, AscOKM, sygn. 6, str. 544. [7] J. Saramonowicz, op. cit., s. 33. [8] APPł O/Kutno, Starostwo Powiatowe w Kutnie [1917] 1918-1939 [1940-1941], sygn. 6, k. 1. [9] „Kalendarz Sądowy na rok 1933”, rocznik VII, str. 255. [10] J. Saramonowicz, op. cit., s. 33. [11] M. Minakowski, Zofia Michalina Chrzanowska z Łaniowa h. Suchekomnaty, [w:] Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego Sejm-Wielki.pl [online], Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, 2002-2024, https://www.sejm-wielki.pl/b/psb.26780.3, [dostęp: 12.05.2024]. [12] APPł O/Kutno, AscOKM, sygn. 6, str. 544. [13] J. Saramonowicz, op. cit., s. 33. [14] M. Bandurka, Zmiany administracyjne i terytorialne ziem województwa łódzkiego w XIX i XX wieku, Łódź 1995, str. 104. [15] Ibidem, s. 95. [16] APPł O/Kutno, AnSCh w Kutnie, sygn. 1, k. 1 oraz sygn. 17, k. 496. [17] APPł O/Kutno, Akta notariusza Stanisława Dunin-Borkowskiego w Kutnie, sygn. 44, k. 618. [18] APPł O/Kutno, AnSCh w Kutnie, sygn. 1, k. 41 oraz sygn. 17, k. 226. [19] Ibidem, sygn. 1, k. 41, sygn. 2, k. 10, 459 oraz sygn. 5, k. 310. [20] Ibidem, sygn. 6, k. 100 oraz sygn. 12, k. 135. [21] Ibidem, sygn. 13, k. 4. [22] D. Malec, Notariat Drugiej Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2002, s. 39 – 40. [23] J. Saramonowicz, op. cit., s. 33. [24] D. Malec, Notariat Drugiej…, s. 307. [25] Ibidem, s. 312. [26] S. Kowalska, Podstawy prawne działalności notariuszy kaliskich w okresie międzywojennym, [w:] Dziedzictwo kulturowe Miasta Kalisza i Regionu Południowej Wielkopolski, Tom III, Poznań – Kalisz 2013, s. 162. [27] D. Malec, Notariat Drugiej…, s. 271. [28] Ibidem, s. 319. [29] J. Lutosławski, Notariat w Łodzi w okresie międzywojennym, [w:] Archivia [online], Łódź, 2011, s. 74, http://www.archivia.com.pl/artykuly/notariusze-lodzcy-w-okresie-miedzywojennym.pdf, [dostęp: 22.05.2024]. [30] D. Malec, Notariat Drugiej…, s. 337. [31] APPł O/Kutno, AnSCh w Kutnie, sygn. 13, k. 3, 362, sygn. 14, k. 188 oraz sygn. 15, k. 10, 125. [32] D. Malec, Notariat Drugiej…, s. 385. [33] J. Lutosławski, op. cit., s. 73. [34] D. Malec, Notariat Drugiej…, s. 392 – 393. [35] Ibidem, s. 24. [36] Ibidem, s. 267. [37] D. Malec, Dzieje notariatu polskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2007, s. 195. [38] M. Bandurka, op. cit., str. 106. [39] J. Pawlak, Kutno w okresie okupacji niemieckiej (1939-1945), [w:] Kutno poprzez wieki, Tom II, Kutno – Łódź 2011, s. 57. [40] D. Malec, Dzieje notariatu…, str. 198. [41] APPł O/Kutno, AnSCh w Kutnie, sygn. 17, k. 457. [42] M. Bandurka, op. cit., str. 106 – 107, 109. [43] D. Malec, Dzieje notariatu…, str. 197. [44] APPł O/Kutno, AnSCh w Kutnie, sygn. 17, k. 496 oraz sygn. 26, k. 116.

Zmieniono symbol karty na B oraz rodzaj pomocy ewidencyjnych, zgodnie z decyzją KM z 12.12.2006 r.