W zespole znajdują się: - fotografie rodzinne Głutowiczów – sygn. 1 – 2, 6 – 7, 9, 11, 15 - 20; - świadectwa przemysłowe z lat 1927 – 1928 Wiktora Szyłkiewicza, brata Apolonii Głutowicz – sygn. 3 – 5; - karty pocztowe z l. 30 – sygn. 6 i 8; - legitymacja szkolna Eugenii Szyłkiewicz z roku szkolnego 1948-49 – sygn. 12; - legitymacja Apolonii Głutowicz z Ligii Kobiet z 1951 r. - sygn. 13; - tymczasowa legitymacja ubezpieczeniowa Apolonii Głutowicz z lat 1951-1959 – sygn. 14; - fotografia żołnierza w mundurze wyjściowym piechoty WP prawd. z 1939 r. - sygn. 21; - fotografie z okresu służby Antoniego Głutowicza w Polskich Siłach Zbrojnych najpierw w ZSRR, następnie na Zachodzie – sygn. 22 – 36 oraz 49; - zaświadczenie uprawniające Antoniego Głutowicza do noszenia „The War Medal 1939/45” – sygn. 37; - dokumentacja medyczna dot. leczenia Antoniego Głutowicza w szpitalach wojskowych w Wielkiej Brytanii – sygn. 38 – 39, 42; - wyciąg z książeczki wojskowej Antoniego Głutowicza – sygn. 40.

Antonii Głutowicz urodził się 2.04.1898 r. w Białymstoku w rodzinie mieszczańskiej Jana i Marianny z domu Gajdowskiej Głutowiczów. Ukończył 4 klasy Szkoły Powszechnej w Białymstoku, następnie 4 klasy szkoły średniej. W latach 1922- 1923 odbył czynną służbę wojskową. Mieszkał w domu ojca na posesji przy ulicy Piasta 25 w Białymstoku, gdzie pod koniec lat 20. XX wieku rozpoczął budowę zakładu masarskiego. W dniu 2.03.1935 r. w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białymstoku poślubił Apolonię Szyłkiewicz, pannę urodzoną w dniu 5.11.1900 r. w Zabłudowie, córkę Stefana i Jadwigi z domu Minta [Minto] Szyłkiewiczów. Nie doczekali się własnych dzieci. W 1941 r. zaopiekowali się osieroconą bratanicą Apolonii – Eugenią Szyłkiewicz, urodzoną w 1930 [1931 r.?], córką Stefanii z domu Sosnowskiej (zmarłej 14.07.1933 r.) i Wiktora (zmarłego śmiercią tragiczną w dniu 10.10.1941 r.) Szyłkiewiczów. Dnia 24 .08.1939 r. powołany do wojska przez Regionalna Komisje Uzupełnień w Białymstoku, skierowany jako rzeźnik do Składnicy Materiału Intendenckiego Nr 13 w Białymstoku. W dniu 17.09.1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej, po czym został wywieziony do ZSRR. Zwolniony z niej 12.07.1941 r. na mocy amnestii i 7.10.1941 r. zmobilizowany, został wcielony do Składnicy Materiału Intendenckiego 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty (Polskie Siły Zbrojne w ZSRR). Dnia 7.08.1942 r. wyjechał do Persji, 21.08.1942 r. do Iranu. 14.12.1942 r. przeniesiony do 3 Kompanii Zaopatrywania (od 2.03.1943 r. 5 Kompania Zaopatrywania). W dniu 3.05.1943 r. został awansowany do stopnia kaprala. Walczył we Włoszech, między innymi pod Monte Cassino. Odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino Nr 27124, brytyjskim „The War Medal 1939/45”, Odznaką 5 Kresowej Dywizji Piechoty Nr 2235, Medalem Wojska Nr 4222 oraz brytyjską Gwiazdą za Wojnę 1939–1945. Jako żołnierz Antonii Głutowicz oceniany był przez dowódców jako inteligentny, acz mało zdyscyplinowany, dostatecznie lojalny i ze skłonnością do alkoholu. Pomiędzy grudniem 1946 a majem 1947 r. przebywał na leczeniu w 5 Szpitalu Wojennym w Wielkiej Brytanii. Po zwolnieniu ze służby wojskowej w czerwcu 1947 r., powrócił do kraju. Po powrocie do Polski w 1948 r. starał się odbudować swój warsztat rzeźniczy i kontynuować działalność masarniczą na posesji przy ul. Piasta 25, jednakże zmarł na niewydolność serca w dniu 16.09.1949 r. Pochowany został na cmentarzu farnym w Białymstoku. Po śmierci męża Apolonia Głutowicz dalej mieszkała w domu teścia przy ul. Piasta 25. W 1951 r. była członkinią Ligii Kobiet w Białymstoku. Do przejścia na emeryturę w 1960 r. pracowała w działach personalnych różnych spółdzielni pracy na terenie Białymstoku. Nie wyszła ponownie za mąż, zmarła 20.03.1983 r., pochowana została również na cmentarzu farnym w Białymstoku.