Akta zawierają protokoły przedślubne, wypisy z metryk, dodatkowe wpisy do ksiąg, wyciągi metrykalne pochodzące z izraelickich urzędów rabinackich, dokumenty związane z ustalaniem ojcostwa, korespondencja z władzami administracyjnymi i osobami prywatnymi. Ponadto są tu: księgi zapowiedzi, księga rozwodów, księgi opłat gminnych, skorowidze zapomóg, protokoły czynności, statuty gminne, kartoteki mieszkańców, księgi przychodów i rozchodów itp.

Patent tolerancyjny cesarza Józefa II z 7 V 1789 r. podzielił ludność żydowską Galicji na 141 gmin wyznaniowych. Liczba gmin ulegała zmianie. W końcu XIX wieku było w Galicji około 160 gmin żydowskich. Na czele gminy stał kahał złożony z 3 przełożonych gminnych (we Lwowie i Brodach po 7), wybieranych spośród członków gmin. Galicyjskie gminy żydowskie w sprawach politycznych podlegały władzom krajowym, a w sprawach sądowych jurysdykcji zwykłych sądów. W każdej gminie ustanowiony był urząd rabina, do którego należało prowadzenie ksiąg metrykalnych oraz nadzór nad szkolnictwem. Działalność każdej gminy wyznaniowej regulowana była statutem, zatwierdzanym przez władze krajowe. Da zadań kahału gminnego należało reprezentowanie gmin wobec władz zwierzchnich, obrona praw Żydów, opieka nad najbiedniejszymi, zaspokajanie potrzeb religijnych członków gminy, składanie sprawozdań o stanie gminy, sporządzanie preliminiarza tzw. potrzeb domestykalnych, ściąganie podatków na rzecz gminy. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości gminy mojżeszowe weszły w skład Żydowskiego Związku Religijnego, utworzonego 1 XI 1916 r., a zalegalizowanego 7 II 1919 r. Konstytucja marcowa gwarantowała gminom mojżeszowym zrzeszonym w związku prawo rządzenia się własnymi ustawami uznawanymi przez państwo, które w dużej mierze oparte były na postanowieniach statutów dziewiętnastowiecznych. Taka organizacja utrzymała się aż do wybuchu II wojny światowej (patrz też wstęp do inwentarza zespołu akt nr 300).

procentowy stan zachowania nie do ustalenia.