Zespół zawiera księgi z parafii leżących na terenie b. diecezji przemyskiej. Są to księgi urodzeń, ślubów i zgonów dla całych parafii i poszczególnych wsi parafialnych. Oprócz właściwych wpisów metrykalnych w omawianych księgach znajdują się także świadectwa chrztów, ślubów i zgonów wydawane w okresie późniejszym przez urzędy parafialne, inne zaświadczenia z parafii a także różnego rodzaju korespondencja z władzami zwierzchnimi. Najstarsza w zespole księga z parafii Rumno (1590, 1600-1763) ma formę dudki i zawiera obok wpisów chrztów, ślubów i zgonów/pogrzebów także wykaz bierzmowanych, opis parafii i rejestr sprzętów kościelnych oraz wykaz darowizn ofiarowanych "ku chwale parafii". W księdze z parafii Radenice (1782-1811) są także oryginalne dokumenty papierowe (głównie dyspensy na zawarcie małżeństwa) wystawione przez biskupa przemyskiego i innych duchownych. Nie występują indeksy.

Obowiązek prowadzenia ksiąg metrykalnych ustanowiony został w 1563 r. przez Sobór Trydencki; jego zalecenia przyjęte zostały w Polsce w 1607 r., choć ta forma zapisu występowała efemerycznie już nawet w XV w. Do prowadzenia ksiąg zgonów zobowiązał polskie duchowieństwo dopiero Rytuał Piotrkowski, wprowadzony do wszystkich diecezji i archidiecezji polskich w 1631 r. Obowiązkiem proboszczów stało się prowadzenie ksiąg chrztów/urodzeń, ślubów i pogrzebów/zgonów. W okresie I Rzeczypospolitej tereny archidiecezji lwowskiej znajdowały w granicach państwa polskiego; w okresie rozbiorów diecezja przemyska znalazła się pod zaborem austriackim. Po rozbiorach sprawy prowadzenia metryk uporządkowała administracja państw zaborczych. Parafie i ich kancelarie działały wówczas zgodnie z wymogami ich administracji (wprowadzono nowy formularz wpisów w księgach). Kościelna rejestracja metrykalna nabrała charakteru urzędowej ewidencji ruchu ludności, w związku z uznaniem jej za akta stanu cywilnego. W zaborze austriackim proboszczowie parafii mianowani zostali urzędnikami stanu cywilnego patentem cesarskim z 15 III 1782 r. Każdy proboszcz prowadzący akta stanu cywilnego był równocześnie podległy władzy kościelnej i państwowej. Reformę formularza ksiąg metrykalnych w Galicji przeprowadzono na mocy patentu cesarskiego Józefa II z 20 II 1784 r., a rozporządzenie cesarskie ogłoszone 7 IV 1784 r. nakładało na proboszczów parafii obowiązek prowadzenia trzech odmiennych rejestrów: ksiąg urodzonych, ksiąg ślubów i ksiąg zgonów oraz dokonywania osobno dla każdej wsi wchodzącej w skład parafii. Rozporządzenie nadworne z 1788 r., dotyczące ziem polskich w granicach zaboru austriackiego, nakazywało proboszczom odsyłać kopie metryk do kurii biskupich. W okresie dwudziestolecia międzywojennego omawiany obszar ponownie znalazł się w granicach Polski. W tym czasie uporządkowane zostało Archiwum Diecezjalne diecezji przemyskiej mieszczące się w gmachu przemyskiej Kurii biskupiej. Dział V tegoż archiwum stanowiły staropolskie akta i księgi parafialne. Po zakończeniu II wojny światowej nastąpiły poważne zmiany w zakresie organizacji terytorialnej Kościoła rzymskokatolickiego na ziemiach utraconych na rzecz ZSRR. Jednakże większa część diecezji przemyskiej pozostała nadal w granicach Polski.

ilościowy stan zachowania zespołu nie do ustalenia, zespół zmikrofilmowany i zdigitalizowany; jednostki udostępnia się jedynie w postaci skanów i mikrofilmów