Zespół zawiera dokumentację będącą dotychczas częścią materiałów przechowwywanych w archiwum zakładowym. Jest to dokumentacja własna archiwum z okresu powojennego 1945-1983, dokumentacja wcześniejsza nie zachowała się, z dwoma wyjątkami: potwierdzenie odbioru akt przekazanych AGAD przez AAD z 1924 r. i spis akt wywiezionych w czerwcu 1940 r. z AGAD przez Niemców. Obecnie zespół zawiera: 1. dokumenty dotyczące organizacji AGAD z lat 1952-1981, 2. zarządzenia wewnętrzne dyrektora 1946-1974, 3. plany i sprawozdania 1946-1983, 4. protokoły i zalecenia pokontrolne 1951- 1980, 5. programy szkoleniowe 1973-1982, 6. dokumentacje przeprowadznych skontrów 1949-1962, 7. kwerendy krajowe i zagraniczne 1955- 1983, 8. dokumentacje wystaw i jubileuszy 1963- 1980, oraz varia.

Archiwum Główne Akt Dawnych jest najstarszym publicznym archiwum polskim. Jego początki sięgają czasów Księstwa Warszawskiego, kiedy to powołane zostało dekretem księcia warszawskiego Fryderyka Augusta w Warszawie 2.09.1808 r. Archiwum Ogolne Krajowe (1808-1815). Już od początków swego istnienia archiwum spełniało dwojaką rolę: urzędu wiary publicznej oraz instytucji archiwalnej gromadzącej i zabezpieczjącej spuściznę po władzach i urzędach dawnej Rzeczypospolitej. W toku ponad dwuchsetletniej, nieprzerwanej działalności zmieniały się nazwy instytucji: Archiwum Główne Królestwa Polskiego (1816-1889), Warszawskie Archiwum Główne Akt Dawnych (do 1918 r.), Archiwum Główne Akt Dawnych od 1918 r. Do podstawowych zadań Archiwum Ogólnego Krajowego :należało "gromadzenie wszelkich starodawnych narodu polskiego pamiątek" jak pisał Feliks Łubieński minister sprawiedliwość Księstwa Warszawskiego wielki orędownik jego powołania. Postanowienia dekretu z 1808 r. określały zakres akt urzędowych dawnej Rzeczypospolitej przejmowanych przez archiwum. Początkowo były to archiwa koronne, akta kancelerii i sądów krolewskich oraz władz dawnej Rzeczpospolitej oraz akta władz popruskich wytworzone po rozbiorach. W toku XIX stulecia zasób archiwalny powiększał się między innymi w l. 30. o akta Trybunału Koronnego kadencji lubelskiej i piotrkowskiej w l. 80. o akta sądów i urzędów ziemskich, grodzkich i podkomorskich z całego ówczesnego Królestwa Polskiego (za wyjątkiem ksiąg z gubernii lubelskiej), a na początku XX w. o akta zlikwidowanych w 1876 r. instytucji sądowych różnych instancji. Wraz z tym ostatnim przejęciem zmienił się charakter archiwum postrzeganego dotychczas jako gromadzące i przechowujące materiały staropolskie; zasób został zdominowany przez akta z XIX w. (96%), dokumenty i akta do 1795 r. stanowiły 4%. Istotne powiększenie zbiorów nastąpiło w odrodzonym państwie polskim. W latach 1923-1934 zasób AGAD został uzupełniony materiałami rewindykowanymi z Rosji w wyniku realizacji traktatu ryskiego z 18 .03. 1921 r. Zasób archiwum oceniano wówczas na 1750 tys. ksiąg, poszytów i plików akt, ok. 5 tys. dokumentów pergaminowych i 10 tys. planów i map. Ze swych ogromnych zbiorów archiwum utraciło bezpowrotnie ponad 90% dokumentów i akt, które spłonęły w budynku archiwum przy Długiej 24 celowo podpalone we wrześniu 1944 r. Utracono wówczas także cały rękopiśmienny aparat ewidencyjno-informacyjny (tworzony od 1808 r.) oraz całą dokumentację działalności własnej archiwum. Po wojnie do zasobu AGAD włączono ocalałe fragmenty zasobu dwóch odrębnych uprzednio instytucji archiwalnych - Archiwum Akt Dawnych (1867-1944) i Archiwum Skarbowego (1871-1944) a także rewindykowane akta kancelari austriackich ministerstw i jednostek wojskowych, które przed II wojną znajdowały się w Archiwum Akt Nowych. W latach 50. i 60. XX w. zasób archiwum powiększył się o akta rewindykowane z ówczesnego ZSRR.

Zespół otwarty