Akta spraw spadkowych, [1907] 1912-1918 [1919-1937], sygn. 1-32. Akta spraw opiekuńczych, 1912-1918 [1919], sygn. 33-35.

Wiosna Ludów w 1848 roku w Austrii spowodowała liczne zmiany ustrojowe. Zreformowaniu uległo również sądownictwo. Nową organizację sądów wprowadzono w 1855 rok. Zlikwidowane zostały sądy patrymonialne istniejące w dominiach oraz pozbawiono funkcji sądowniczych magistraty. Zlikwidowano sądy szlacheckie i karne. Na najniższym szczeblu sądownictwo powierzono urzędom powiatowym i samodzielnym sądom powiatowym miejsko-delegowanym. Urzędy powiatowe oprócz wykonywania funkcji sądowych były również organami administracji politycznej. Natomiast sądy powiatowe miejsko-delegowane zajmowały się wyłącznie sądownictwem. Jednostkami wyższego szczebla były trybunały I instancji noszące w głównych miastach krajów koronnych nazwę sądów krajowych a w pozostałych miastach, nazwę sądów obwodowych. W miejscowościach będących siedzibami trybunałów I instancji utworzono sądy powiatowe miejsko-delegowane. Urzędy powiatowe i sądy powiatowe rozpatrywały sprawy sądowe jednoosobowo, zaś trybunały I instancji – kolegialnie. Sądami drugiej instancji były sądy krajowe wyższe. Funkcję trzeciej instancji sprawował Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości we Wiedniu. Organizacja sądów w Galicji jak również ich rozmieszczenie nie uległy większym zmianom do 1867 roku. W lutym 1867 roku zostały wydane dwa odrębne rozporządzenia Ministerstwa Sprawiedliwości, z których jedno odnosiło się do okręgu Sądu Krajowego Wyższego w Krakowie, a drugie – do okręgu Sądu Krajowego Wyższego we Lwowie, powołujące do życia z dniem 28 II 1867 roku samodzielne sądy powiatowe. Sądy powiatowe przejęły kompetencje sądownicze urzędów powiatowych, które uległy likwidacji i zostały zastąpione przez starostwa powiatowe. Okręgi sądów powiatowych odpowiadające terytorialnie dawnym urzędom powiatowym, otrzymały nazwę powiatów sądowych dla odróżnienia ich od powiatów politycznych, objętych działalnością starostw powiatowych. Powyższe zmiany zostały usankcjonowane ogólnopaństwową ustawą z dnia 11 VI 1868 roku dotyczącą organizacji sądów powiatowych i rozporządzeniem wykonawczym do tej ustawy wydanym przez Ministra Sprawiedliwości w dniu 11 VIII 1868 roku. Sądom powiatowym przewodniczyli kierownicy, którym podlegali adiunkci i personel kancelaryjny. Nadzór nad sądami powiatowymi sprawowały trybunały pierwszej instancji. Nie uległa zmianie organizacja sądów powiatowych miejsko-delegowanych. Poważne zmiany w strukturze sądownictwa nastąpiły w latach 1895–1897. Ustawa wydana w dniu 27 XI 1896 roku ustaliła organizację sądów. Na jej mocy sądy powiatowe miejsko-delegowane zostały przemianowane na sądy powiatowe i zrównane z innymi sądami powiatowymi. Zachowano jednak zasadę, że sądy powiatowe zlokalizowane w siedzibach trybunałów I instancji były obsadzane sędziami i urzędnikami z ich składu osobowego. Na czele sądu powiatowego stał naczelnik, któremu podlegali sędziowie samoistni i pomocniczy urzędnicy sędziowscy. Sądy powiatowe o napływie większej ilości spraw dzielone były na oddziały. Oddział sądu powiatowego stanowił każdy sędzia samoistny. Kompetencje sądów w sprawach cywilnych unormowała ustawa z dnia 1 VIII 1895 roku. Sądy powiatowe rozpoznawały sprawy sporne, w których wartość przedmiotu sporu nie przekraczała kwoty 500 złotych, sprawy o ustalenie ojcostwa dziecka nieślubnego i o prawne obowiązki ojca nieślubnego dziecka wobec matki i dziecka, spory o rozgraniczenie i sprostowanie granic nieruchomości, spory między pracownikami a pracodawcami oraz spory z powodu naruszenia stanu posiadania. Organizację i czynności kancelarii i registratury sądów określał Patent z dnia 3 V 1853 roku o wewnętrznym urządzeniu i porządku czynności wszelkich władz sądowych. Układ akt wytwarzanych w sądzie był nadawany przez jego registraturę. Akta dzielono na dwie główne grupy, z których pierwsza obejmowała akta cywilne, zaś druga akta karne. Zasadnicza zmiana w organizacji kancelarii i registratur nastąpiła w wyniku wprowadzenia w życie z dniem 1 I 1898 roku nowej instrukcji dla sądów pierwszej i drugiej instancji, wydanej rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 V 1897 roku. Według nowych przepisów układ akt nadawany był przez kancelarię a nie jak dotychczas przez registraturę sądu. Za podstawę układu i oznaczenia akt cywilnych i karnych przyjęto rejestry. Sądy powiatowe prowadziły w sprawach cywilnych rejestry oznaczone następującymi symbolami literowymi: C - rejestr dla procesów cywilnych, Cm - rejestr skarg nakazowych (dla pozwów i procesów nakazowych), Cb - rejestr drobiazgowy (dla procesów drobiazgowych), M - rejestr spraw wezwawczych (dla nakazów płatniczych), K - rejestr wypowiedzeń kontraktów najmu lub dzierżawy, Hc - rejestr pomocy prawnej w sprawach cywilnych, E - rejestr spraw egzekucyjnych, V - rejestr zarządzeń tymczasowych, A - rejestr pertraktacji spadkowych, L - rejestr zawieszenia kurateli i przedłużenia władzy ojcowskiej, P - rejestr opieki i kurateli (księga sieroca), G - rejestr uwierzytelnień podpisów, Nc - rejestr powszechny lub zbiorowy (dla wszystkich innych spraw cywilnych nie wpisanych do żadnego z poprzednich rejestrów). W sprawach karnych sądy powiatowe prowadziły: Z - rejestr doniesień o zbrodniach i występkach, U - rejestr spraw o przekroczenia, Hs - rejestr pomocy prawnej w sprawach karnych, Ns - rejestr powszechny lub zbiorowy (dla wszystkich innych spraw karnych nie wpisanych do żadnego z poprzednich rejestrów). Wszystkie dokumenty dotyczące tej samej sprawy były łączone w akta sprawy i układane w kolejności chronologicznej. Instrukcją z roku 1897 została również uregulowana sprawa brakowania akt wytworzonych po roku 1898. Przy brakowaniu akt powstałych przed rokiem 1898 obowiązywały nadal wydane dawniej rozporządzenia. [Na podstawie wstępu inwentarza, oprac. T. Mrozek, Przemyśl 1996]