Sekretariat, 1975-1978, sygn. 16-18, roczne plany pracy, akty prawne dyrektora zakładu; Dział ewidencji, 1974-1976, sygn. 13-15, sprawozdania z wypadków przy pracy więźniów; Dział finansowy, 1964-1978, sygn. 1-12, bilanse i sprawozdania roczne z załącznikami.

Decyzją Centralnego Zarządu Więziennictwa z dnia 22 sierpnia 1959 r. utworzono Ośrodek Pracy Więźniów w Medyce. Powstanie takiego ośrodka było możliwe dzięki planom rozbudowy „suchego portu” przeładunkowego Żurawica – Przemyśl – Medyka oraz dużemu zapotrzebowaniu na siłę roboczą w tym regionie. We wrześniu 1959 r. w dwóch barakach drewnianych, pozostawionych po junakach, działalność rozpoczęła pierwsza administracja Ośrodka Pracy Więźniów. Teren otoczono ogrodzeniem zewnętrznym zbudowanym z listew drewnianych o wysokości 1,80 metra i przystąpiono do budowy czterech budynków parterowych z przeznaczeniem na oddziały mieszkalne dla skazanych oraz kuchnię i stołówkę. Nadzór nad organizacją i budową Ośrodka sprawowało wówczas Centralne Więzienie w Rzeszowie, bezpośrednio zaangażowanymi w prace byli funkcjonariusze Aresztu Śledczego w Przemyślu. W pierwszych trudnych latach istnienia jednostki podstawową kadrę kierowniczą stanowili oficerowie i podoficerowie rezerwy Wojska Polskiego przyjęci do Służby Więziennej. Skazani, których liczba w tamtym okresie wahała się między 460 a 500 byli w większości zatrudnieni odpłatnie przy budowie nasypów kolejowych, nastawni, peronów, mostów i dróg na rzecz Przedsiębiorstwa Robót Kolejowych Nr 9 w Krakowie. W roku 1966 Ośrodek Pracy Więźniów w Medyce został przemianowany na Zakład Karny dla recydywistów penitencjarnych. W latach 1969–1970 zakład karny doczekał się modernizacji. Wybudowano wówczas z płyt betonowych ogrodzenie zewnętrzne oraz ostatnie drewniane baraki, w których mieściły się świetlica i łaźnia, a w ich miejsce postawiono murowane budynki. Kolejny gruntowny remont zakład karny przeszedł w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych.