Korespondencja dot. przekazania więźniów narodowości ukraińskiej do ZSRR, 1947-1959, sygn. 1; korespondencja dot. ucieczek więźniów, 1945-1956, sygn. 2; plany kierownika działu ochrony, 1945-1956, sygn. 3; sprawozdania kwartalne, 1952-1958, sygn. 4; protokoły z generalnych rewizji, 1953-1961, sygn. 5; sprawozdania o stanie zatrudnienia, 1947-1956, sygn. 6; plany i instrukcje obrony, 1945-1956, sygn. 7-8; meldunki i zestawienia o stanie uzbrojenia, 1945-1958, sygn. 9-10; sprawozdania, 1958, sygn. 11; zarządzenia, 1949-1954, sygn. 12; inwestycje i remonty – plany i kosztorysy, 1945-1946, 1951; sygn. 13-14; roczne preliminarze budżetowe; bilanse i sprawozdania finansowe kwartalne i roczne, 1964-1978, sygn. 15-36, 39-64; sprawozdania przesyłane do Centralnego Więzienia w Rzeszowie, 1959-1968, sygn. 37; książka inspekcji więzienia, 1965, sygn. 38; wykazy więźniów przebywających w Zakładzie Karnym, 1944-1969, sygn. 65

Początki historii Zakładu Karnego w Przemyślu sięgają II połowy XIX wieku. W wyniku pierwszego rozbioru Polski w 1772 r. Przemyśl przypadł Austriakom, którzy wykorzystując jego naturalne warunki obronne rychło przystąpił do fortyfikowania miasta. Dzięki stopniowej lecz systematycznej rozbudowie i unowocześnieniu fortyfikacji w 1873 r. Przemyśl staje się twierdzą pierwszej klasy i utrzymuje znaczny garnizon wojskowy. Do budowy przemyskiego więzienia, uznawanego za jeden z najstarszych obiektów więziennych na terenie byłej Galicji przystąpiono około 1875 r. Powstałe więzienie nosiło nazwę GARNZUS AREST, czyli areszt garnizonowy. Areszt posiadał w sąsiedztwie Wojskowy Sąd Okręgowy, Wojskowy Sąd Rejonowy i Prokuraturę Wojskową. Budynki z racji swoich funkcji stanowiły jednocześnie pokaz sztuki budownictwa wojskowego i wojennego. Układ budynków tworzył rodzaj miniaturowego miasta posiadającego własną wewnętrzną strukturę wynikającą z wojskowych regulaminów. Budynek aresztu to gmach dwukondygnacyjny o mocnej konstrukcji zbudowany na planie litery „H”. Niestety z chwilą poddania twierdzy 22.03.1915 r. zniszczono wszystkie dokumenty mogące cokolwiek powiedzieć o pierwotnej konstrukcji budynku oraz o stanie etatowym załogi i więzionych tu żołnierzach. Pewne ślady wzmiankujące o działalności aresztu można znaleźć w Przemyskim Archiwum, gdzie przechowywane są nieliczne ocalałe dokumenty z tego okresu. Budynek po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 r. nie zmienił swojego przeznaczenia. Również w okresie sowieckiej i hitlerowskiej budynek pełnił rolę więzienia. Zewnętrzny odcinek muru więziennego od strony zachodniej budynku był miejscem straceń polskich patriotów, których tutaj rozstrzeliwano (miejsce to upamiętnia stosowana tablica i obelisk). Od 7.08.1944 r. więzienie przemyskie przechodzi pod władanie Ministerstwa Sprawiedliwości, a od 1948 r. budynek zostaje do dyspozycji Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Departamentu Więziennictwa. W tym czasie w więzieniu przebywa duża liczba osób pozbawionych wolności lub oczekujących na ogłoszenie wyroku. Struktura przebywających tam osób była różnorodna: żołnierze AK, członkowie UPA, dwie cele dla niemieckich oficerów i oddział dla kobiet. Z dnia 1.08.1956 r. pochodzi pierwszy dokument dotyczący Więzienia Karno-Śledczego w Przemyślu. Zgodnie z tym dokumentem organizacja Więzienia przedstawiała się następująco: Dział rozmieszczenia i Ewidencji, Dział Ochrony, Referat Finansowy, Referat Gospodarczy, Służba Zdrowia. W tym roku po raz pierwszy w organizacji więzienia występuje Dział Penitencjarny. W roku 1966 r. już wszystkie służby podzielono na działy. W roku 1968 utworzono pierwszy Oddział Zamiejscowy Zakładu Karnego w Przemyślu – OZ w Szówsku. Na początku lat osiemdziesiątych oddział przeniesiono do miejscowości Makowisko. Oddział Zamiejscowy został rozwiązany w 1989 r.