Księgi urodzeń 1876-1902, sygn. 1-2.

Obowiązujące w Galicji zasady powszechnego obowiązku prowadzenia ksiąg metrykalnych określone zostały w patencie Józefa II z 1784 r. Dokumenty metrykalne uzyskały wówczas status dokumentów stanu cywilnego, prowadzonych według jednolitego formularza metrykalnego. Obowiązkiem tym objęto również Żydów, którzy jednak obok ksiąg urodzeń, małżeństw oraz zgonów prowadzili dodatkowo wpisy obrzezanych. Ponadto księgi izraelickie (podobnie jak protestanckie) podlegały okresowej kontroli ze strony duszpasterzy katolickich, uwierzytelniających treść wpisów. Dopiero w roku 1868 na mocy ustawy nadano metrykom żydowskim moc dowodu, znosząc tym samym kontrolę nad ich prowadzeniem ze strony duchowieństwa katolickiego, jednak w tym samym roku zrezygnowano również z zasady prowadzenia metryk przez rabinów (jako przełożonych podstawowych żydowskich wyznaniowych jednostek organizacyjnych – taką zasadę stosowano w odniesieniu do ksiąg pozostałych wyznań), powołując świeckich urzędników (tzw. metrykantów). Rozdzielenie funkcji administracyjnych (prowadzenie rejestracji ludności) od duszpasterskich zastosowano więc tylko w odniesieniu do społeczności żydowskiej, przy czym obejmowanie stanowisk metrykantów przez rabinów nie było zabronione (przepisy przyznawały im nawet pierwszeństwo w przypadku jednakowych kwalifikacji kandydatów). Księgi metrykalne prowadzone były w dwóch egzemplarzach, a ich duplikaty każdego roku składane były do archiwum starostwa właściwego terytorialnie dla danego okręgu metrykalnego. Proces budowy struktury żydowskich okręgów metrykalnych, zapoczątkowany w 1875 roku trwał 30 lat, nigdy jednak nie osiągnięto pełnej zgodności między obszarem okręgów a terenem działania poszczególnych gmin wyznaniowych. Żydowski okręg metrykalny w Wielkich Oczach obejmował miejscowości należące do gminy wyznaniowej w Wielkich Oczach: Bożą Wolę, Budomierz, Drohomyśl, Hruszów, Kłonice, Skolin, Szczepłoty, Świdnicę, Wielkie Oczy, Wilczą Górę, Wólką Żmijowską, Żmijowiska, a od 1896 roku również Fehlbach (Potok Jaworowski), Kobylnicę Ruską (z Kmieniskiem i Rutyskiem) oraz Kobylnicę Wołoską (z Hryckową, Mielnikami, Szczeblami i Pidłozami). W 1900 roku zamieszkiwało go 1449 Żydów. Dokumentacja aktotwórcy zachowana w zespole pochodzi z lat 1876-1902.