Materiały, zaproszenia, życzenia z okresu działalności w Zarządzie Miasta, 1944-1950, sygn. 1-3; materiały, związane z działalnością w organizacjach politycznych, 1945-1969, sygn. 4-9; materiały związane z przebiegiem pracy zawodowej, 1950-1969, sygn. 10-11; zaproszenia i życzenia otrzymywane w związku z pełnionymi funkcjami publicznymi, 1954-1966, sygn. 12-13; dokumenty osobiste, 1924-1967, sygn. 14-16; korespondencja osobista, 1946-1954, sygn. 17; wycinki prasowe, druki ofertowe i informacyjne, 1920-1959, sygn. 18; materiały dot. członków rodziny, 1939-1963, sygn. 19; fotografie, album1949...1964, sygn. 20-24; pocztówki b.d, sygn. 25.

Piotr Zajączkowski urodził się 15 stycznia 1903 roku w Żurawicy jako syn Błażeja Zajączkowskiego i Marii z Olszewskich. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej. W wieku 14 lat rozpoczął pracę w cegielni. W okresie przedwojennym (dokładnie w latach 1923-1939) pracował w zakładach: Berla Mandla, Freudenheima w Buszkowicach, Gallera w Pikulicach i Grossmana w Nehrybce. W 1926 roku zawarł związek małżeński z Marią z domu Pilch. Żona w okresie powojennym była właścicielką cukierni przy ul. Franciszkańskiej w Przemyślu. Zajączkowski w 1926 roku wstąpił do Sel-Robu, a po jego likwidacji w 1928 roku został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, w niedługim czasie obejmując stanowisko przewodniczącego rady związków zawodowych ceglarzy. W czasie wojny należał do podziemnej PPS, przechowywał dwie osoby narodowości żydowskiej. Od 20 grudnia 1944 roku do 30 lipca 1949 roku piastował stanowisko wiceprezydenta Miasta Przemyśla jednocześnie biorąc udział w pracach komisji wyborczych do sejmu. W związku ze śmiercią prezydenta miasta Michała Wiślickiego (30.12.1948) od grudnia 1948 roku do lipca 1949 roku pełnił obowiązki prezydenta. Po ustąpieniu z urzędu wiceprezydenta pracował zawodowo na kierowniczych stanowiskach w zakładach przemysłu mineralnego i ceramicznego. Zajmował stanowisko kierownika wapiennika w Nehrybce (od 1949 do 1950 roku), inspektora produkcji w Warszawskich Zakładach Ceramiki Czerwonej w Warszawie (1.07.1950–1.08.1950), następnie kierownika cegielni Boryszew (1.09.1950–30.12.1951) i dyrektora Sochaczewskich Zakładów Ceramiki Budowlanej (1.01.1952–31.08.1954). W październiku 1954 roku został oddelegowany do Olsztyna na okres dwóch miesięcy, po czym zatrudniono go jako kierownika Cegielni Henryków. W grudniu 1957 Zajączkowski został przeniesiony do cegielni Leonów, następnie do cegielni Władysławów, po czym znów do Henrykowa (w 1960 roku). W 1961 roku w związku z otrzymaniem renty złożył rezygnację z pracy. W latach powojennych Zajączkowski aktywnie działał w PPS (był prezesem partii w Przemyślu), a od grudnia 1948 roku w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ponadto był przewodniczącym Towarzystwa Przyjaźni Polsko–Radzieckiej w Przemyślu i Grodzisku Mazowieckim. Tam również piastował stanowisko ławnika Sądu Grodzkiego, był członkiem Rady Narodowej w Natolinie. Aktywnie działał w Podstawowej Organizacji Partyjnej prowadząc kursy I i II stopnia przy zakładach pracy w Boryszewie i Henrykowie. Materiały Piotra Zajączkowskiego trafiły do Archiwum Państwowego prawdopodobnie w latach siedemdziesiątych. Faktu przejęcia akt jednak nie odnotowano w księdze nabytków i nie sporządzono spisu zdawczo-odbiorczego. Archiwalia zostały wówczas prowizorycznie włożone do teczek i włączone w skład zespołu nr 709 Zbiór spuścizn osób prywatnych. W materiałach brak jest informacji na temat daty i miejsca śmierci twórcy spuścizny. Najpóźniejsze dokumenty pochodzą z 1969 roku. Pomimo zwrócenia się do Urzędu Stanu Cywilnego i Biura Ewidencji Ludności Urzędu Miejskiego w Przemyślu nie udało się ustalić daty śmierci Zajączkowskiego.

Zespół utworzono na podstawie decyzji Komisji Metodycznej z dnia 8.10.2004 z materiałów archiwalnych wyłaczonych podczas opracowywania zbioru nr 709 - Zbiór spuścizn osób prywatnych. Zespół posiada inwentarz dla fotografii