Księga urodzeń parafii rzymskokatolickiej w Żurawicy, 1881-1898 [1960], sygn. 1, księga zgonów parafii rzymskokatolickiej w Żurawicy dla wsi Bolestraszyce od roku 1859 do roku 1899, 1859-1898, sygn. 2, korespondencja w sprawach metrykalnych, 1907, 1907, 1924, 1947, [1964], sygn. 3; [Księga chorych mających być odwiedzanymi oraz odwiedzanych parafii żurawickiej obrządku łacińskiego], 1826-1830, 1843, sygn. 4; [Księga zgonów parafii rzymskokatolickiej Żurawica dla Żurawicy], 1877-1933, sygn. 6; sygn. 5 - vacat

Żurawicę w 1387 roku Władysław Jagiełło przekazał w dziedziczne posiadanie Odrowążom z małopolskiej Sprowy, a rok później pozwolił na lokowanie miejscowości na prawie magdeburskim. Parafię łacińską erygowano w 1416 roku, natomiast Karol Franciszek Koniarkt odnowił ją w roku 1460. Pierwsza wzmianka źródłowa o parafii prawosławnej w Żurawicy pochodzi z 1515 roku. W 1890 roku w Żurawicy żyło 1518 rzymskokatolików, 820 grekokatolików, 119 osób wyznania mojżeszowego oraz 11 osób innej religii. Do parafii rzymskokatolickiej należały miejscowości: Żurawica, Bolestraszyce, Buszkowice, Buszkowiczki, Duńkowiczki oraz Małkowice. Natomiast w Bolestraszycach w roku 1880 żyło 1326 osób (w tym 401 rzymskokatolików, 572 grekokatolików i 353 osób wyznania izraelickiego). Metryki wyznaniowe to dokumenty bieżącej rejestracji statystycznej, najstarsze wśród źródeł demograficznych. Zapisy metrykalne już w XVIII wieku zaczęły uzyskiwać moc aktu prawnego (odnosiło się to do wszystkich wyznań, jednak zasady prowadzenia ksiąg najszerzej były omawiane w normatywach Kościoła katolickiego i dzięki temu rozpowszechniły się w całej Europie). Pierwszą próbą reformy w tej dziedzinie na terenie zaboru austriackiego było wprowadzenie w 1776 roku jednolitego formularza tabelarycznego dla wpisów metrykalnych prowadzonych przez urzędy parafialne. Ta zmiana jednak nie przyniosła pożądanych efektów, m.in. wskutek niedostatecznego poinformowania duchownych prowadzących księgi. Większość akt metrykalnych poszczególnych parafii rozpoczyna się w 1784 roku. Wówczas wprowadzono kolejną reformę, na mocy której metryki otrzymały rangę dokumentów stanu cywilnego, a prowadzący je duchowni – rangę urzędników państwowych, natomiast księża rzymsko- i grekokatoliccy otrzymali wzory ksiąg urodzeń, ślubów i zgonów. Nakazano także proboszczom, by na koniec każdego roku kalendarzowego sporządzali ekstrakty i wpisywali dane do tabeli rocznej, która była dołączana na początek księgi. Wypełniona tabela miała być wysyłana do Urzędu Cyrkularnego. 1 września 1787 roku weszła w życie nowa instrukcja kancelaryjna regulująca obieg pism i tok ich załatwiania. Według niej proboszczowie poszczególnych parafii byli zobowiązani do sporządzania kopii ksiąg oryginalnych i przekazywania ich do archiwum konsystorza. Większość akt metrykalnych wyznania rzymskokatolickiego pochodzących z terenu diecezji przemyskiej znajduje się w zasobie Archiwum Archidiecezjalnego w Przemyślu. Akta metrykalne przechowywane w Archiwum Państwowym w Przemyślu obejmują akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickich byłego województwa rzeszowskiego (zespół nr 146 Parafie rzymskokatolickie byłego województwa rzeszowskiego - zbiór szczątków zespołów) oraz pochodzące z terenu archidiecezji lwowskiej (zespół nr 153 Archidiecezja lwowska rzymskokatolicka). Część metryk powstałych w urzędach parafialnych została zniszczona bądź zaginęła w czasie II wojny światowej, inne natomiast trafiły do terenowych Urzędów Stanu Cywilnego. Archiwum Państwowe w Przemyślu, w latach 1973-1975, w myśl obowiązujących przepisów rozdzieliło akta metrykalne nie mające 100 lat od momentu powstania (od 1873 roku do wybuchu II wojny światowej) między Wydziały Spraw Wewnętrznych przy Prezydiach Powiatowych Rad Narodowych, te zaś kierowały akta do odpowiednich terytorialnie dla poszczególnych parafii Urzędów Stanu Cywilnego. Po upływie wymienionego okresu księgi te są zwracane do Archiwum Państwowego.