1. Spis parafian, [I połowa XX w.,], sygn.1, 2. Księga metrykalna urodzeń dla wsi Chotyniec, 1857-1879, sygn.2, 3. Księga metrykalna urodzeń dla wsi Hruszowice, 1880-1912 [1927, 1929, 1931-1935], sygn. 3, 4. Dziennik zapowiedzi, 1928-1946, sygn. 4, 5. Zawiadomienia dotyczące zapowiedzi przesyłane przez parafię greckokatolicką w Zaleskiej Woli, 1945, sygn. 5, 6. Księga metrykalna zgonów dla wsi Chotyniec, 1855-1904, sygn. 6.

Miejscowość Chotyniec obecnie leży w powiecie przemyskim, w gminie Radymno, w województwie podkarpackim. Jej powstanie datuje się na druga połowę XIV wieku. W XV wieku Chotyniec oraz połowa wsi Hruszowice była w posiadaniu rodziny Mamajowiczów. W 1500 r. wsie zostały wykupione przez arcybiskupa lwowskiego Andrzeja. W XVI wieku Chotyniec i Hruszowice należały do dóbr królewskich. Od 1831 roku właścicielem Chotyńca był Jan Lewandowski, a w roku 1848 – Walenty Wiktor, natomiast w 1868 roku wieś była majętnością Jana Witwickiego. Parafia w Chotyńcu należała do dekanatu jarosławskiego, a po I wojnie światowej do dekanatu krakowieckiego. W miejscowości znajduje się drewniana cerkiew pw. Narodzenia NMP, zbudowana w 1615 roku. Wielokrotnie poddawano ją remontom i renowacjom, m.in. w latach 1733, 1838, 1928. Parafia posiadała filię w miejscowości Hruszowice, gdzie znajdowała się cerkiew pw. Narodzenia NMP (w 1868 r. wezwanie zmieniono na Zaśnięcia NMP). Proboszcz chotyniecki obsługiwał także pobliskie przysiółki: Chałupki, Dombrowy, Gaje i Załazie. W 1840 roku w parafii żyło 1 673 greckokatolików, w roku 1899 – 2 344 osób wyznania greckokatolickiego, natomiast w 1938 roku – 2 700 grekokatolików. W 1938 r. na terenie parafii mieszkało 50 rzymskokatolików oraz 40 Żydów. Siedziba parafii rzymskokatolickiej dla Chotyńca i Hruszowic mieściła się w Kalnikowie. II wojna światowa i wydarzenia powojenne zadecydowały o likwidacji Kościoła greckokatolickiego w Polsce i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. W wyniku przesiedleń i migracji wiele parafii zostało wyludnionych, a cerkwie przejęte przez państwo w większości popadły w ruinę bądź zostały zniszczone. Cerkiew w Chotyńcu w 1947 r. została przekazana kościołowi rzymskokatolickiemu, zaś w 1990 r. zwrócono ją pierwotnemu właścicielowi – kościołowi greckokatolickiemu. W 2013 r. została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako jedna z nielicznych zachowanych w Polsce cerkwi drewnianych. Metryki wyznaniowe to dokumenty bieżącej rejestracji statystycznej, najstarsze wśród źródeł demograficznych. Zapisy metrykalne już w XVIII wieku zaczęły uzyskiwać moc aktu prawnego (odnosiło się to do wszystkich wyznań, jednak zasady prowadzenia ksiąg najszerzej były omawiane w normatywach Kościoła katolickiego i dzięki temu rozpowszechniły się w całej Europie). Pierwszą próbą reformy w tej dziedzinie na terenie zaboru austriackiego było wprowadzenie w 1776 roku jednolitego formularza tabelarycznego dla wpisów metrykalnych prowadzonych przez urzędy parafialne. Ta zmiana jednak nie przyniosła pożądanych efektów, m.in. wskutek niedostatecznego poinformowania duchownych prowadzących księgi. Większość akt metrykalnych poszczególnych parafii rozpoczyna się w 1784 roku. Wówczas wprowadzono kolejną reformę, na mocy której metryki otrzymały rangę dokumentów stanu cywilnego, a prowadzący je duchowni – status urzędników państwowych, natomiast księża rzymsko- i grekokatoliccy otrzymali wzory ksiąg urodzeń, ślubów i zgonów. Księgi metrykalne przechowywane obecnie w Archiwum Państwowym w Przemyślu to w znacznej części kopie sporządzane dla greckokatolickiego konsystorza biskupiego. Zostały one zgromadzone głównie w zespole nr 142 Archiwum Biskupstwa Greckokatolickiego w Przemyślu. Oryginały ksiąg wchodzą natomiast na ogół w skład odrębnych zespołów archiwalnych obejmujących akta stanu cywilnego i dokumentację poszczególnych parafii.