Inwentarz klucza rybotyckiego i opisanie prowentów wszytkich tak miasta jako i wsiów do niego należących i powinności czynszów owsów kur złotych groszy Roku Pańskiego 1696 dnia 17 stycznia spisany, 1696, sygn. 1; Inwentarz Rybotycki 1714, sygn. 2; [Inwentarz dworu i miasta Rybotycze, folwarku w Posadzie, folwarku w Kopyśnie, browaru w Rybotyczach], 1726, sygn. 3.

Nazwą klucza rybotyckiego oznaczano w XVII-XVIII wieku zespół dóbr ziemskich, który składał się z miasta Rybotycze i dwóch wsi: Posady i Borysławki. W 1726 roku do klucza rybotyckiego należała także wieś Kopysno. Klucz rybotycki na początku XVII wieku należał do Stadnickich, następnie do Ossolińskich. W 1696 roku klucz znalazł się posiadaniu Agaty Bonieckiej, która w 1696 roku zrzekła się tej posiadłości na rzecz Hieronima Augusta Lubomirskiego, marszałka nadwornego i podskarbiego koronnego. Hieronim Lubomirski zmarł w 1706 roku, a w rok później jego żona, Konstancja. Do roku 1722 cała spuścizna po Hieronimie pozostawała we wspólnym zarządzie. W wyniku podziału dóbr klucz rybotycki przypadł prawdopodobnie Janowi Lubomirskiemu. Następnie klucz rybotycki przeszedł w posiadanie Radziwiłłów i Brześciańskich, a w XIX wieku do rodziny Tyszkowskich. Paweł Tyszkowski w swoim testamencie z 19 X 1912 zapisał część dóbr Polskiej Akademii Umiejętności, która przejęła je w roku 1920 i pozostawała ich właścicielem do 1939 roku.