Akta z okresu 1918-1939: Dział Wymiarowy, lata 1938-1939, sygn. 1-4 - karty lustracji, protokoły w sprawie amortyzacji budynków. Akta z okresu 1940-1944: Dział Wymiarowy, lata 1940-1944, sygn. 5-14 - karty lustracji, protokoły badania rachunkowości przedsiębiorstw. Akta z okresu 1944-1950: Dział Ogólny, lata 1948-1949, sygn. 15-16 - odpisy aktów darowizn; Dział Wymiarowy, lata 1925, 1945-1949, sygn. 17-25 - protokoły badań nieruchomości przedsiębiorstw, karty lustracji, protokół z kontroli fabryki miodu i wina w Rzeszowie.

Administracja skarbowa na ziemiach polskich, które wchodziły w skład byłej monarchii Austro – Węgierskiej, została przejęta przez Ministerstwo Skarbu na podstawie ustawy z dn. 8 kwietnia 1919 r. Została oddzielona od administracji politycznej. Organizacja, rozmieszczenie władz i urzędników skarbowych nie uległy zmianie. Bezpośredni nadzór nad administracją skarbową na tym obszarze sprawowała Dyrekcja Skarbu we Lwowie. Z istniejących przy starostwach oddziałów podatkowych utworzono odrębne inspektoraty skarbowe dla podatków bezpośrednich, które zajmowały się wymiarem i poborem podatków oraz egzekucja skarbową. Jednolita administracja skarbowa na ziemiach polskich powstała na mocy ustawy z dn. 31 lipca 1919 r. o tymczasowej organizacji władz i urzędów skarbowych. Organem naczelnym władz skarbowych było Ministerstwo Skarbu. Struktura organizacyjna władz skarbowych na obszarze państwa przedstawiała się następująco: izby skarbowe, urzędy skarbowe, które dzieliły się na: podatków i opłat skarbowych, akcyz i monopoli państwowych, kasy skarbowe oraz odrębne urzędy celne. Urzędy skarbowe były tworzone w każdym powiecie administracyjnym. Siedzibą urzędu była siedziba urzędu powiatowego. Na czele urzędu skarbowego stał naczelnik skarbowy. Do jego uprawnień należało również mianowanie, zwalnianie i przenoszenie urzędników urzędów skarbowych. Ilość urzędników i innych pracowników, ich kwalifikacje oraz wysokość wynagrodzeń regulowały rozporządzenia Ministra Skarbu. Pracowników niższego szczebla zatrudniał i zwalniał naczelnik urzędu skarbowego. Do zakres działalności urzędu skarbowego na mocy ustawy należało m. in. wymiar podatków bezpośrednich i opłat skarbowych przy współudziale komisji podatkowych, kontrola i przymusowe ich ściąganie, bezpośredni nadzór nad podatkami i opłatami obliczanymi i uiszczanymi przez osoby podległe opodatkowaniu lub urzędy do tego powołane oraz nadzór nad przestrzeganiem przez nie przepisów ustawowych, wymierzanie kar w wypadku ich przekroczenia na podstawie obowiązujących przepisów. Organizacja i zakres działalności urzędów skarbowych były wielokrotnie zmieniane. Rozporządzenie Ministra Skarbu z dn. 13 sierpnia 1931 r. o organizacji i zakresie działania izb i urzędów skarbowych dokładnie określiło zakres kompetencji urzędów skarbowych i ich działów. Nadzór nad urzędami skarbowymi sprawowały izby skarbowe. Nadzorowały czynności podległych im urzędów skarbowych. Do kompetencji urzędu skarbowego należało: wymiar podatków bezpośrednich i opłat skarbowych przy współudziale komisji szacunkowych, kontrola i przymusowe ściąganie podatków, nadzór nad podatkami i opłatami obliczanymi i uiszczanymi przez osoby i urzędy do tego powołane, czuwanie nad przestrzeganiem ustaw podatkowych i stemplowych, wymierzanie kar i grzywien za ich przekroczenie, jeśli nie jest to w gestii władz sądowych, prowadzenie czynności rachunkowych. Organizacja urzędu skarbowego przedstawiała się następująco: Dział podatków bezpośrednich, Dział opłat stemplowych, Dział podatku spadkowego i od darowizn, Dział rachunkowo – kasowy. Rozporządzenie dokładnie precyzowało zakresy czynności poszczególnych działów. Na mocy ustawy z dn. 18 marca 1933 r. o przejęciu przez władze skarbowe wymiaru i poboru niektórych podatków do zakresu działalności administracji skarbowej włączono wymiar i pobór podatku od nieruchomości. Urzędy skarbowe przejęły kompetencje powiatowych urzędów katastralnych (wcześniej urzędów ewidencji podatku gruntowego). Organizacja i zakres czynności urzędów skarbowych zasadniczo się nie zmieniły do wybuchu II Wojny Światowej. Na mocy rozporządzenia Generalnego Gubernatora dla okupowanych ziem polskich z dnia 17 listopada 1939 r. o prawie podatkowym i administracji podatkowej powołano niemieckich inspektorów finansów, którzy sprawowali nadzór nad urzędami skarbowymi. Podatki i opłaty administracyjne były pobierane na obszarze Generalnego Gubernatorstwa przez urzędy skarbowe na podstawie polskich przepisów.. W listopadzie 1939 r. podołano inspektorów skarbowych dla urzędów skarbowych w Dębicy i Rzeszowie. W 1944 r. utworzono Resort Gospodarki Narodowej i Finansów, który przejął nadzór nad izbami i urzędami skarbowymi. Przywrócono przedwojenną strukturę organizacyjną i zakres czynności izb i urzędów skarbowych zgodnie z rozporządzeniem z 1931 r. (Dz. U. 1931, Nr 77, poz. 613). Kilka miesięcy później zniesiono Resort Gospodarki Narodowej i Finansów, a w jego miejsce utworzono Resort Skarbu, który przejął jego funkcje. Na mocy rozporządzenia Kierownika Resortu Gospodarki Narodowej i Finansów z dn. 5 października 1944 r. o zakresie działania Centralnej Kasy Skarbowej urzędy skarbowe za pośrednictwem swoich kas wykonywały czynności Centralnej Kasy Skarbowej związanie z: przechowywaniem i rozprowadzaniem biletów skarbowych, wycofywaniem i niszczeniem zużytych oraz wycofywaniem środków obiegowych, które straciły charakter środka płatniczego. Dekret z 23 listopada 1944 r. o organizacji i zakresie działania samorządu terytorialnego przyznał prawo uchwalania podatków i opłat radom narodowym. Uchwały te wymagały zatwierdzenia prezydium rady narodowej wyższego stopnia. W 1945 r. została zatwierdzona nowa organizacja administracji skarbowej, której zwierzchnikiem był Minister Skarbu. Jej organami były: izby skarbowe oraz izby akcyzowo – celne jako II instancja oraz inspektoraty karno – skarbowe. Izbom skarbowym podporządkowano: urzędy skarbowe oraz urzędy rewizyjne, izbom akcyzowo – celnym zaś urzędy akcyzowe oraz urzędy celne. Inspektoratom karno – skarbowym, które były karnymi organami wykonawczymi władz skarbowych podlegały brygady karno – skarbowe. Rozporządzeniem Ministra Skarbu z dnia 3 grudnia 1947 r. (Dz. U. 1947, nr 76, poz. 488) określono granice okręgów i siedziby izb skarbowych i podległych im urzędów skarbowych. Urząd Skarbowy w Rzeszowie swą działalnością obejmował powiat rzeszowski oraz miasto Rzeszów i podlegał Izbie Skarbowej w Rzeszowie. Urząd Skarbowy w Rzeszowie został zlikwidowany na mocy ustawy o terenowych organach jednolitej władzy państwowej z 20 marca 1950 r. (Dz. U. 1950, Nr 14, poz. 130). Jego kompetencje przejęło Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Rzeszowie.