W skład akt Okręgowego Ośrodka Metodycznego w Rzeszowie wchodzą takie akta jak: plany pracy i sprawozdania kierowników ognisk metodycznych, odczyty pedagogiczne, preliminarze roczne, wytyczne i wskazówki do pracy dyrektorów, plany wydawnicze, protokoły z narad pracowniczych.

W okresie powojennym, dla zmniejszenia niedoboru nauczycieli utworzono centralne ośrodki dydaktyczno-naukowe zorganizowane przez Ministerstwo Oświaty, okręgowe ośrodki dydaktyczno-naukowe organizowane przez Kuratoria Okręgów Szkolnych oraz rejonowe ośrodki dydaktyczno-naukowe powoływane przez Kuratoria okręgów szkolnych dla potrzeb nauczycieli na terenie powiatów . Działalność tychże ośrodków trwała do 1951 roku. Wówczas został powołany przez Ministerstwo Oświaty Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Kadr Oświatowych (WODKO). Jego struktura oparta była na sekcjach przedmiotowych. W latach 1957/1958. miała miejsce kolejna reorganizacja. Na mocy Zarządzenia Ministra Oświaty z dnia 7. listopada 1957 r. zadania WODKO przejął Związek Nauczycielstwa Polskiego. Likwidacji uległy międzyszkolne zespoły metodyczne, w których miejsce powołano powiatowe ogniska metodyczne, zaś przedmiotowe sekcje zastąpiono Wojewódzkimi Ośrodkami Metodycznymi. W związku z reformą szkolną w 1960 roku, zarządzeniem Ministra utworzono Centralny Ośrodek Metodyczny. Był on bezpośrednio podległy Ministrowi Oświaty, zaś w terenie kuratorowi. Dotychczasowi kierownicy wojewódzkich ognisk metodycznych ZNP zostali przemianowani na kierowników sekcji Okręgowego Ośrodka Metodycznego. Celem powołanych ośrodków było doskonalenie form pracy z nauczycielem, poprawa jakości szkół, wyników nauczania oraz popularyzowania najlepszych szkół, nauczycieli i osiągnięć pedagogicznych. Ożywienie działalności Okręgowych Ośrodków Metodycznych nastąpiło końcem lat 60. W roku 1969 zobowiązano OOM do współdziałania ze szkołami wyższymi i instytucjami naukowymi prowadzącymi studia i kursy podyplomowe dla nauczycieli w szczególności w zakresie inicjowania i organizowania kursów, realizacji programów z tych kursów, rekrutacji uczestników oraz wykorzystania bazy naukowo-dydaktycznej uczelni dla potrzeb kształcenia nauczycieli. Kolejną zmianą systemu doskonalenia nauczycieli była likwidacja Centralnego Ośrodka Metodycznego, w miejsce którego na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15. czerwca 1972 roku (Dz.U. 1972 nr 24 poz. 172) utworzono Instytut Kształcenia Nauczycieli im. Władysława Spasowskiego w Warszawie. Na podstawie, zaś § 9 Zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 21 grudnia 1972 r. Okręgowe Ośrodki Metodyczne przekształcono w Oddziały Doskonalenia Nauczycieli i Badań Oświatowych (dalej ODNiBO) , które były oddziałami wyżej wymienionego Instytutu Kształcenia Nauczycieli. ODN był placówką naukowo-dydaktyczną powołaną w celu: kształcenia i doskonalenia nauczycieli oraz innych pracowników szkół i placówek oświatowo-wychowawczych, prowadzenia prac badawczych, ekspertyz i analiz wynikających z wieloletnich i okresowych planów badań resortowych instytutów naukowych podległych Ministrowi Oświaty i Wychowania, prowadzenia prac badawczych na zlecenia kuratora okręgu szkolnego, - prowadzenia studiów podyplomowych i kursów doskonalenia zawodowego dla nauczycieli i kadr kierowniczych szkolnictwa i innych placówek oświaty. Strukturę organizacyjną Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli ustalał kurator oświaty i wychowania w porozumieniu z dyrektorem Instytutu Kształcenia Nauczycieli . Struktura ta obejmowała: Dyrektora Oddziału: Zastępca dyrektora ds. Pedagogicznych, Dyrektor administracyjny, Główny Księgowy, Kancelaria Główna; Pion Zastępcy Dyrektora ds. Pedagogicznych: Kierownik Zakładu Przedmiotów Humanistycznych, Kierownik Zakładu Przedmiotów Humanistyczno-Przyrodniczych, Kierownik Zakładu Pedagogiki i Psychologii, Dział Organizacji pracy dydaktycznej; Pion Dyrektora Administracyjnego: Dział administracji, Stanowisko ds. Osobowych, Hala maszyn, Biblioteka, Poligrafia, Pracownicy obsługi i kotłowni, Kancelaria główna; Pion Głównego Księgowego: Stanowisko pracy ds. Księgowych, Stanowisko pracy ds. Finansowych, kasjer. Dyrektorem ODN w Rzeszowie w roku 1984 była dr Henryka Pelczar. W roku 1987 zatwierdzono nową strukturę organizacyjną na podstawie decyzji Kuratora Oświaty i Wychowania z dnia 30 września 1987 roku. Na podstawie nowej struktury jednostkami organizacyjnymi do prowadzenia działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej i informacyjno-wydawniczej Oddziału Doskonalenia Nauczycieli w Rzeszowie były przeznaczone zakłady, samodzielne pracownie oraz pracownie podporządkowane bezpośrednio kierownikom zakładów. Schemat organizacyjny był następujący: Dyrektor Oddziału, któremu podlegał: Z-ca Dyrektora ds. Pedagogicznych; Dyrektor Administracyjny. Działały następujące zakłady i samodzielne pracownie, które podlegały Dyrektorowi ds. Pedagogicznych: Zakład Przedmiotów Humanistycznych, Zakład Przedmiotów Matematyczno-Przyrodniczych, Zakład Pedagogiki i Psychologii, Samodzielne pracownie: J. polskiego, Historii, Matematyki, Wychowania fizycznego, Przedmiotów zawodowych, Wychowania przedszkolnego, Nauczania początkowego, Kadr kierowniczych, Przysposobienia do życia w rodzinie, Badań pedagogicznych, Wiedzy o prawie, Wiedzy ekonomicznej. Pozostałe komórki organizacyjne ODN spełniały zadania związane z zabezpieczeniem środków materialno-technicznych podlegały Dyrektorowi Administracyjnemu. Na mocy Zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej utworzono Centrum Doskonalenia Nauczycieli im. Władysława Spasowskiego Oddział w Rzeszowie. Oddziałem kierował dyrektor przy pomocy zastępcy – dyrektora Administracyjnego i głównego księgowego. Organami opiniodawczymi i doradczymi był Kolegium Dyrektora oraz Rada Społeczno-Naukowa. Dyrektor miał obowiązek współpracy z kuratoriami oświaty i wychowania, z wojewódzkimi ośrodkami metodycznymi, wyższymi uczelniami itp. Zmianie uległa nieco struktura organizacyjna. Otóż działały zespoły przedmiotowe: języka polskiego i języków obcych, biologii, chemii, fizyki, geografii i matematyki, przedmiotów pedagogicznych i przysposobienia obronnego, kierunków zawodowych, pracy techniki, kultury fizycznej i plastyki. Samodzielne pracownie to: nauczania początkowego, wychowania przedszkolnego, historii i nauk społecznych, kadr kierowniczych. Działały także: Administracja, Sekretariat, Dział administracyjny, Dział organizacji pracy dydaktycznej, Dział poligraficzny i wydawnictw, Podręczna biblioteka i czytelnia, Dział finansowo-księgowy. Działalność Instytucji trwała do 31. grudnia 1990 roku, po czym na mocy Zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 listopada została zakończona.