Orzeczenia Komisji Pojednawczej i Arbitrażowej w sporach o pracę i płace: dla poszczególnych gałęzi gospodarki i poszczególnych zakładów z lat 1923-1939, sygn. 1-24

Komisja Pojednawcza i Arbitrażowa w Katowicach opierała swą działalność na przepisach ustawodawstwa niemieckiego dotyczących arbitrażu w sporach o pracę z 23 grudnia 1918 roku i 12 lutego 1920 roku oraz na postanowieniach Konwencji Genewskiej z 1922 roku. Działalność Komisji Pojednawczej i Arbitrażowej polegała na rozstrzyganiu sporów dotyczących pracy i wydawaniu orzeczeń. Orzeczenia arbitrażowe mogły być uważane za obowiązujące wtedy, gdy uwzględniały interesy obu stron i gdy wykonanie ich było niezbędne dla ochrony ogólnego życia ekonomicznego. Orzeczenie stawało się prawomocne z chwilą, gdy zostało uznane przez obydwie strony arbitrażu. W przypadku niezgodności zdań orzeczenie arbitrażowe musiało być uznane za prawomocne przez Polskiego Komisarza do spraw pracy na Górnym Śląsku lub Komisarza Demobilizacyjnego. W przypadku, gdy zatarg nabierał charakteru zagrażającego interesom państwa, orzeczenie arbitrażowe musiało być uznane przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej lub przez osobę upoważnioną. Decyzja taka była ostateczna. Rozprawami Komisji kierowali przewodniczący w liczbie od 1 - 3, powoływani przez członków Komisji. Skład Komisji ustalał Polski Komisarz do spraw pracy na Górnym Śląsku na wniosek stron zainteresowanych, spośród pracodawców i pracowników. Przewodniczący reprezentował Komisję na zewnątrz, prowadził bieżącą korespondencję, ustalał terminy posiedzeń. Jego organem wykonawczym był sekretariat. [na podstawie wstępu do inwentarza, oprac. O. Michalik, Katowice 1967]

KM 21.12.1967, 0014-8