Dokumentacja dotycząca głównie: organizacji i funkcjonowania gdańskiej delegatury NIK oraz jej statutowej działalności na terenie województwa gdańskiego, w tym dokumentacja przeprowadzanych kontroli, plany i sprawozdania z kontroli , akta dotyczące współpracy z wojewodą oraz organami ścigania.

Najwyższa Izba Kontroli w Polsce powstała na mocy dekretu Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego z dnia 7 lutego 1919 r. Po II wojnie światowej została, w 1949 r. reaktywowana przez Sejm Ustawodawczy. Prezes NIK był powoływany i odwoływany przez Sejm oraz ponosił przed nim odpowiedzialność. W ten sposób próbowano wprowadzić zasadę niezawisłości NIK od rządu. W celu realizacji zadań NIK w terenie, powołano wówczas delegatury wojewódzkie, w tym delegaturę w Gdańsku. W 1952 r. zlikwidowano NIK, a w jej miejsce ustanowiono Ministerstwo Kontroli Państwowej. W 1957 r. na mocy Ustawy z dnia 13 grudnia 1956 r., przywrócono Najwyższą Izbę Kontroli i jej odpowiedzialność przed Sejmem. Stan taki trwał do 1976 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 10 lutego o Najwyższej Izbie Kontroli, powierzająca nadzór nad NIK Prezesowi Rady Ministrów. Na mocy Ustawy z dnia 8 października 1980 r. powrócono do zasady zwierzchności Sejmu nad NIK. Ustawa ta określiła główne zadania NIK, które koncentrować się miały przede wszystkim na kontroli działalności gospodarczej, finansowej i organizacyjno-administracyjnej organów administracji państwowej oraz podległych im przedsiębiorstw i innych jednostek organizacyjnych pod względem legalności, gospodarności, celowości i rzetelności. NIK działała poprzez swoje jednostki terenowe, w tym gdańską delegaturę, która wypełniała zadania zlecone przez centralę. Prerogatywy Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w Gdańsku były niemal takie same jak centrali; ograniczały się do podległego jej terenu województwa gdańskiego.