W zespole utworzono następujące serie akt: 1. Narady i zebrania (1955-1996, sygn. 1-9), 2. Organizacja własnej jednostki (1975-1995, sygn. 10-17); 3. Plany i sprawozdania roczne (1945-1996, sygn. 18-87) z podziałem na podserie: 3.1. Sprawozdawczość administracyjno - gospodarcza (1983-1995, sygn. 18-19), 3.2. Sprawozdawczość finansowo - księgowa (1945-1996, sygn. 20-81), 3.3 Sprawozdawczość z gospodarki leśnej (1981-1996, sygn. 82-87); 4. Statystyka (1968-1996, sygn. 88-94); 5. Analizy kompleksowe i problemowe (1959-1994, sygn. 95-104); 6. Analiza skarg i wniosków (1974-1976, sygn. 105); 7. Kontrole (1945-1996, sygn. 106-120); 8. Ewidencja majątku (1973-1994, sygn. 121-129); 9. Zmiany w stanie posiadania w jednostkach podległych i nadzorowanych (1972-1996, sygn. 130-155); 10. Nabywanie i zbywanie nieruchomości (1993-1996, sygn. 156-157);11. Ochrona przeciwpożarowa (1973-2002, sygn. 158-162); 12. Plany urządzenia lasu (1961-1995, sygn. 163-197); 13. Rozmiar użytkowania (1973-1996, sygn. 198-211); 14. Hodowla lasu (1981-1996, sygn. 212-228), 15. Ocena upraw (1976-1995, sygn. 229-233)

W okresie 1944-1949, państwowe gospodarstwa leśne pod nazwą Lasy Państwowe działały w oparciu o dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 września 1936 roku o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. z 1936 r. nr 75, poz. 533). Zasadnicze znaczenie dla rozwoju leśnictwa i przemysłu drzewnego w całym okresie powojennym miały akty prawne z lat 1944–1946 w sprawie upaństwowienia dużej i średniej własności prywatnej. Za najważniejsze z nich należy uznać: dekret PKWN z 6 września 1944 roku o reformie rolnej, na podstawie którego zostały upaństwowione wchodzące w skład nieruchomości ziemskich lasy o powierzchni ponad 50 ha w województwach centralnych i wschodnich oraz powyżej 100 ha w województwach zachodnich; dekret PKWN z 12 grudnia tego samego roku o upaństwowieniu lasów o powierzchni powyżej 25 ha na jednego właściciela, nieprzejętych na podstawie poprzedniego dekretu; ustawę z 3 stycznia 1946 roku o upaństwowieniu podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, w tym zakładów przemysłu drzewnego, których wówczas zdolność zatrudnienia przekraczała 50 pracowników na jedną zmian (Z dziejów lasów państwowych i leśnictwa polskiego 1924-2004. Lata powojenne i współczesność. Tom 3. Redaktor naukowy tomu 3 prof. dr hab. Eugeniusz Bernadzki. Warszawa 2006, s. 25-26). Na mocy Dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 roku o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa, lasy i grunty leśne o obszarze ponad 25 ha, stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych i prawnych przeszły na własność Skarbu Państwa. Wraz z lasami i gruntami leśnymi przeszły na własność Skarbu Państwa, o ile stanowiły własność lub współwłasność tej samej osoby: 1/ wszelkie śródleśne grunty, łąki i wody, 2/ grunty deputatowe administracji i straży leśnej, 3/ wszelkie nieruchomości i ruchomości położone na terenie obiektu leśnego, przechodzącego na własność Skarbu Państwa, niezależnie od swego przeznaczenia, 4/ wszelkie nieruchomości i ruchomości służące do prowadzenia gospodarstwa leśnego (zabudowania, urządzenia techniczne, transportowe, komunikacyjne itp.) niezależnie od swego położenia, 5/ wszelkie zapasy materiałowe (remanenty) zarówno w lesie jak i zakładach przemysłowych, przechodzących na własność Skarbu Państwa. Lasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz innymi nieruchomościami i ruchomościami, będące własnością osób narodowości niemieckiej przeszły na własność Skarbu Państwa niezależnie od zajmowanej powierzchni. Wszelkie umowy, dotyczące użytkowania obiektów przechodzących na własność Skarbu Państwa stały się z mocy samego prawa nieważne. Przejęcia lasów i gruntów leśnych oraz innych nieruchomości i ruchomości, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 20 stycznia 1945 roku w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 roku o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa dokonała Dyrekcja Naczelna Lasów Państwowych przez właściwe dyrekcje lasów państwowych. Nowe rozwiązania w dziedzinie administrowania lasami państwowym weszły w życie 1 stycznia 1950 roku, a wprowadziła je ustawa z 20 grudnia 1949 r. o gospodarstwie leśnym (Dz. z 1949 r. Nr 63, poz. 494) Od połowy XIII wieku aż do 1810 roku historia Rud i okolicznych lasów związana była z zakonem cystersów (Klasztor cystersów w Rudach. red.: Norbert Mika, Racibórz 2008). W 1810 roku doszło do kasaty zakonów w Prusach, a dobra klasztorne cystersów rudzkich, przeszły na własność Państwa Pruskiego. W 1820 roku dobra rudzkie przeszły w ręce landgrafa heskiego Amadeusza von Hessen−Rottenburg, a od 1840 roku w posiadanie jego siostrzeńca z rodziny Hohenlohe−Waldenburg, księcia na Raciborzu i Corvey (Herzog von Ratibor und Fürst von Corvey). Rozpoczął się tzw.„okres hercogowski” w historii lasów rudzkich, który trwał aż do 1945 roku. Opactwo w Rudach zostało zamienione na pałac książęcy (Z. Pietras. Zarys historii lasów Nadleśnictwa Rudy Raciborskie do roku 1945. Sylwan 153 (2) 2009. s. 99−107). Po zakończeniu II wojny światowej dobra książęce zostały znacjonalizowane i przeszły na własność skarbu państwa, a następnie weszły w skład majątku Lasów Państwowych. W 1945 roku, po przejęciu lasów książęcych na własność Skarbu Państwa, utworzono na terenie dzisiejszego Nadleśnictwa Rudy Raciborskie trzy Nadleśnictwa: Rudy Raciborskie, Kuźnia Raciborska oraz Szczyty. Pierwszym powojennym nadleśniczym Nadleśnictwa Rudy Raciborskie był pochodzący z Sosnowca mgr inż. Franciszek Wiltosiński (od 3.09.1945 r. aż do 31.07.1950 r.) (Nowiny Raciborskie, 3 (974), rocznik 2011). Każde z tych nadleśnictw stanowiło wówczas odrębną jednostkę gospodarczą podległą bezpośrednio Dyrekcji Lasów Państwowych w Bytomiu, a następnie w Opolu. W latach 1954 – 1958 jednostką pośrednią był Rejon Lasy Państwowe Koźle w Strzelcach Opolskich. Od 1 stycznia 1959 roku Nadleśnictwa zostały usamodzielnione jako jednostki na pełnym wewnętrznym rozrachunku gospodarczym. Z dniem 1 stycznia 1973 roku Nadleśnictwa Kuźnia Raciborska i Rudy Raciborskie (zwane później obrębami) zostały połączone w jedno duże gospodarstwo leśne podległe bezpośrednio Okręgowemu Zarządowi Lasów Państwowych w Katowicach pod nazwą Nadleśnictwo Rudy Raciborskie. W 1972 roku w ramach reorganizacji uległo likwidacji Nadleśnictwo Szczyty, a jego grunty przeszły do Nadleśnictwa Prudnik. W 1976 roku część byłego Nadleśnictwa Szczyty została włączona do Nadleśnictwa Rudy Raciborskie (Leśnictwo Raków oraz Leśnictwo Ponięcice) (zespół 18/551 sygn. 138). Po wspomnianej reorganizacji w styczniu 1973 roku Nadleśnictwem Rudy Raciborskie kierował Augustyn Holeksa (Historia Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach do roku 1997. Katowice 1997. s. 30-33, 208) Jedną z największych klęsk ekologicznych w Europie po II wojnie światowej był wielki pożar z sierpnia 1992 roku, który swym zasięgiem objął teren Nadleśnictwa Rudy Raciborskie, Rudziniec i Kędzierzyn. Pogorzelisko miało łączną powierzchnię ponad 9000 ha i pociągnął za sobą dwie ofiary śmiertelne (Historia Dyrekcji Lasów Państwowych w Katowicach do roku 1997. Katowice 1997. s. 209-210). W obecnym swym zasięgu Nadleśnictwo Rudy Raciborskie obejmuje w części lub w całości 20 miast i gmin województw śląskiego i opolskiego, a powierzchnia administrowanych przez nie gruntów wynosi 17 780 ha, w tym 16 913 ha lasów. Podzielone jest ono obecnie na 12 Leśnictw: Kotlarnia, Borowiec, Bargłówka, Krasiejów, Stanica, Rudy, Lubieszów, Solarnia, Nędza, Szymocice, Ponięcice, Baborów (https://rudy-raciborskie.katowice.lasy.gov.pl/historia - strona www. z dnia 23.03.2024 roku).