Zdjęcia pochodzą z luźnych kart albumu fotograficznego i przedstawiają m.in. przedwojenne miasta, takie jak Częstochowa, Kraków, Zakopane, a także Tatry, Beskid Śląski i Żywiecki.

Józef Wojciech Pelc urodził się 10 marca 1900 r. w Dobczycach [1. Na terenie Małopolski nie ma miejscowości o nazwie Dobrzyca(e), mylnie więc podaje się tę miejscowość leżącą na terenie Wielkopolski. Zdecydowanie miejscem urodzenia są Dobczyce, które leżą niedaleko Wieliczki (ok. 16 km). Dobczyce leżą od Krakowa w odległości ok. 29 km.] w pobliżu Wieliczki (obecnie powiat myślenicki w Małopolsce), jako syn Józefa – farmaceuty (zm. w 1925 r.) i Joanny z domu Pieguszewska (zm. w 1948 r.). W latach 1906-1910 uczęszczał w rodzinnych Dobczycach do szkoły powszechnej, po której wpierw w latach 1910-1912 uczęszczał do gimnazjum w Myślenicach, później w latach 1912-1914 Krakowie, a następnie w latach 1912-1914 w czeskiej Pradze. Ostatecznie w latach 1915-1918 uczęszczał do krakowskiego c.k. gimnazjum nr V gdzie w 1918 r. zdał maturę [2. Obecnie jest to VI Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Krakowie przy ul. Wąskiej 7. Szkoła powstała w 1902 r. jako cesarsko-królewskie (c.k.) Gimnazjum nr 5 przy ul. Studenckiej. W okresie międzywojennym placówka była jedną z najbardziej prestiżowych w Krakowie. Po reformie szkolnictwa z 1932 r. stała się częścią ośmioklasowego Liceum Ogólnokształcącego]. następnie rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Z chwilą utworzenia państwa polskiego zgłosił się na ochotnika do polskiej armii. W maju 1920 r., po ciężkiej chorobie, został zwolniony z wojska i kontynuował studia na Politechnice Lwowskiej, którą ukończył w 1926 r. jako inżynier mechanik. W okresie od 1 stycznia do 15 lipca 1927 r. pracował jako asystent profesora Edwarda Geislera [3. Edward Tadeusz Geisler – ur. 29 X 1884 r. w Warszawie – zm. 7 X 1966 r. w Gdańsku – nauczyciel akademicki, inżynier mechanik, konstruktor, prekursor inżynierii organizacji produkcji, profesor Politechniki Lwowskiej oraz Politechniki Gdańskiej] w katedrze obróbki metali. Następnie od 1927 do 1939 r., pracował w Państwowej Fabryce Związków Azotowych [PFZA] w Chorzowie, jako asystent w warsztacie głównym. W okresie międzywojennym był członkiem Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego. Po wybuchu wojny wyjechał do Mościc, potem do Lwowa. W listopadzie 1939 r. wrócił na Górny Śląsk i był bezrobotny. Później zatrudniony został w piekarni teścia Gregora w Chorzowie przy ul. Jagiellońskiej 6. W lutym 1941 r. został wysłany przez niemiecki Urząd Pracy (Arbeitsamt) do Niemiec, na roboty przymusowe, gdzie pracował w okolicach Hanoweru w fabryce chemicznej, jako technik i inżynier montażowy. W maju 1942 r. przy ustalaniu DVL wpisany został do 3 grupy [4. DVL – Deutsche Volkslista – niemiecka lista narodowościowa wprowadzona na Górnym Śląsku zarządzeniem z dn. 4 marca 1941 r.] 15 stycznia 1945 r. urlopowany wrócił na Śląsk, gdzie pozostał aż do wyzwolenia. 30 stycznia 1945 r. zgłosił się do pracy w PFZA, gdzie pracował do 30 kwietnia 1951 r. Od 1 maja 1951 r. przeniesiony został do CZPSCh w Gliwicach, gdzie pracował prawdopodobnie do emerytury [5. W roku 1950 w związku z powołaniem urzędu Ministra Przemysłu Chemicznego nastąpiła likwidacja Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego. Utworzono szereg zarządów branżowych w tym Centralny Zarząd Przemysłu Syntezy Chemicznej w Gliwicach (CZPSCh). Podlegały mu zakłady azotowe w: Chorzowie, Knurowie, Kędzierzynie i Tarnowie, zakłady chemiczne w Oświęcimiu i Strzemieszycach, Zakłady Elektrod Węglowych w Raciborzu, Zakłady Koksochemiczne w Blachowni, Przedsiębiorstwo "Gazy Techniczne" w Gliwicach oraz inne zakłady branży chemicznej]. W okresie międzywojennym ożenił się z Rozalią (Różą) Groeger (ur. 11 listopada 1906 r. w Łanach) [6. Córka kupca Josefa ur. 28 lipca 1862 r., zm. 22 października 1939 r. i Joanny zd. Łatka, ur. 2 sierpnia 1874 r., zm. 23 kwietnia 1936 r. Zarówno Josef, jak i Johanna urodzili się w Łanach, wsi na terenie województwa opolskiego w dawnym powiecie kozielskim. Oboje zmarli w Chorzowie i pochowani zostali na cmentarzu parafii św. Jadwigi Śląskiej przy ul. Drzymały. Pole A8, rząd 3, m. 1-2. W tym samym grobowcu pochowani zostali Józef i Rozalia Pelc], która była właścicielką cukierni i piekarni w Chorzowie przy ul. Jagiellońskiej 6, odziedziczonej po rodzicach. Małżonkowie mieszkali w obszernym mieszkaniu na pierwszym piętrze kamienicy, gdzie mieściła się cukiernia i piekarnia. Po wojnie połowa ich mieszkania została przejęta przez miasto, w którym działało Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (TPPR). Para nie doczekała się potomstwa. Od 1 marca 1945 r. Józef Pelc był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. Zmarł 21 listopada 1969 r. i pochowany został na cmentarzu parafii św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie przy ul. Drzymały. Rozalia Pelc zmarła 26 października 1995 r. i spoczęła w grobowcu obok męża.

Zespół jest nieopracowany